Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Steven schiet te hulp: ‘Mijn zoontje van anderhalf laat me geen seconde alleen’

Steven schiet te hulp: ‘Mijn zoontje van anderhalf laat me geen seconde alleen’

Steven schiet te hulp: ‘Mijn zoontje van anderhalf laat me geen seconde alleen’

Steven Pont is ontwikkelingspsycholoog, gezinstherapeut en oprichter van opvoedsite nul18.nl. Elke week beantwoordt hij in Flair vragen op het gebied van relaties en opvoeden.

1. Hun huis

Suzanne: Mijn vriend en ik komen allebei uit een relatie met kinderen. Ik ben na de scheiding in een nieuw huis gaan wonen, mijn vriend is in zijn huis gebleven. We willen nu gaan samenwonen en hij zou dat het liefst in zijn huis doen. Maar ik wil niet in een huis wonen dat van hem en zijn ex was. Dat voelt niet als een nieuw begin. Hij begrijpt dat niet. Overdrijf ik?

Steven: Een gevoel is een feit, je kunt dus niet zeggen dat iemand iets niet zou mogen voelen. En daarmee is het zaak je gevoel serieus te nemen en je vriend zou dat ook kunnen (of eigenlijk moeten) doen. Want dat hij er niets van begrijpt, wil niet zeggen dat het niet zo is. Nogmaals: jij hebt dat gevoel en daarmee is het reëel. Wellicht kunnen jullie samen naar een nieuw huis zoeken, of zijn huis – naar jouw smaak – flink renoveren. Op die manier kan zijn oude huis een onderkomen van jullie beiden worden. Niet alleen praktisch, maar ook gevoelsmatig.

2. Mijn zwagerbroer

Pieternel: Mijn zus en haar man hebben besloten om na achttien jaar uit elkaar te gaan. Dat gaat niet in goede harmonie en hoewel ik het ontzettend naar vind voor mijn zus, word ik ook erg verdrietig van het idee dat ik mijn zwager nooit meer zal spreken. Na al die jaren zie ik hem als mijn broer. Kan ik met hem blijven omgaan, of kan ik dat niet maken tegenover mijn zus?

Steven: Dit is iets wat je niet aan mij of anderen moet vragen, maar aan je zus. Zij kan het als verraad zien als je contact met je ex-zwager houdt en het is aan jou dat onderwerp met haar te bespreken. Het ligt natuurlijk erg gevoelig en daar moet je wel enig begrip voor opbrengen. Het is daarna aan jou om haar reactie daarop te accepteren of niet, maar neem haar en haar gevoelens daarover wel serieus. Je stapt namelijk in een relationeel mijnenveld. Dat is verder niet erg, zolang je je daar maar van bewust bent.

Lees ook:
Steven schiet te hulp: ‘Mijn dochter van zeven duimt overdag’

3. Loslaten

Maddy: Ik heb een been-klever: mijn zoontje van anderhalf laat me geen seconde alleen. Zet ik hem bij het speelgoed, dan kruipt ie naar me toe en grijpt ie me weer vast. Andere mensen mogen hem niet aanraken, dan gilt hij de boel bij elkaar. Zelfs aan zijn vader moet hij ’s avonds na het werk eerst een uur wennen. Ik word er onderhand doodmoe van; hij voelt soms letterlijk als een blok aan mijn been. Gaat deze fase over?

Steven: Ja, waarschijnlijk wel. Veel kinderen kennen een eenkennigheidsfase en daar groeien ze ook weer overheen. Het is dus tijdelijk. Voor je partner is het ook zaak het niet persoonlijk op te vatten, hoe moeilijk dat ook is. Je zoon reageert op zijn eerste impuls en dat is nu nog even het steeds zoeken van directe veiligheid. Als hij in een volgende ontwikkelingsfase terechtkomt waarin hij de wereld wat meer gaat ontdekken en hij ervaren heeft dat hij veilig is, groeit hij er hoogstwaarschijnlijk vanzelf wel weer uit.

steven-pont

Wil je ook een vraag aan Steven stellen, mail dan naar flair@dpgmediamagazines.nl. Deze Steven schiet te hulp komt uit Flair 49-2021. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan kan hier

Beeld: GettyImages