Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Stella is áltijd seksueel opgewonden: ‘Pas na minimaal 3 orgasmes voel ik verlichting’

Stella is áltijd seksueel opgewonden: ‘Pas na minimaal 3 orgasmes voel ik verlichting’

Stella is áltijd seksueel opgewonden: ‘Pas na minimaal 3 orgasmes voel ik verlichting’

Stella (34) heeft ReGS: Restless Genital Syndrome, dat ervoor zorgt dat ze voortdurend het gevoel van seksuele opwinding heeft. ‘Mijn ‘orgasmerecord’ staat op zeventig per dag.’

‘Het begon toen ik zeven maanden zwanger was van mijn dochtertje. Een raar, pulserend gevoel tussen mijn benen. Alsof ik voortdurend opgewonden was. Vast iets hormonaals, dacht ik. De verloskundige, tegen wie ik er een paar dagen later een opmerking over maakte, zei iets over het hoofdje van de baby dat aan het indalen was. Op die manier oefende het druk uit op mijn schaambeen en dat kon voor allerlei vreemde gevoelens zorgen. Ik maakte me dan ook totaal geen zorgen. En mijn vriend Chiel ook niet; die vond het best leuk, zo’n vriendin die er wel pap van lustte.’

‘Maar anders dan ik had verwacht, bracht de geboorte van Liv geen verlichting. De eerste dagen merkte ik er niet veel van, maar na een week of twee begon het me op te vallen. Nog steeds voelde ik de hele dag een drukkend, kloppend gevoel in mijn vagina. Als een hartslag. Maar dan tussen mijn benen. De enige manier waarop ik het gevoel even kwijt kon raken, was als ik mezelf tot een hoogtepunt bracht. Bizar, want het laatste waar mijn hoofd naar stond, was seks. Ik voelde me, geestelijk dan, totaal niet opgewonden. En mijn nieuwe rol als moeder was ook niet iets waardoor ik me het toppunt van sexiness voelde.

Seksverslaafd

Ik vond het raar en googelde naar ‘voort­durende opwinding’, maar ik kreeg alleen maar zoekresultaten die over nymfomanie of seksverslaving gingen. Daar herkende ik mezelf totaal niet in: 
ik was niet seksverslaafd en ik had ook helemaal geen zin om te vrijen. Mijn vagina was voortdurend gezwollen en deed gewoon pijn! Ik kon, heel ­charmant, alleen maar flodderige sweatpants dragen, andere kleren verdroeg ik niet.
Aanvankelijk was Chiel lief en begripvol. Hij had zelf gezien hoe ik gehecht werd na de bevalling van Liv en was toen behoorlijk bleek weggetrokken. Het duurde bij hem ook wel even voordat hij dat beeld kwijt was, dacht ik. Toch had het geen invloed op zijn libido, al begreep hij dat mijn hoofd er niet naar stond. ‘Het krijgen van een kind vraagt 
natuurlijk behoorlijk wat van het lichaam van een vrouw,’ zei hij lief.
Pas na een maand of drie merkte ik dat hij lichtelijk gefrustreerd werd. Hij wilde heel graag weer eens vrijen. Ik ook, maar als ik ‘last’ had, was het hebben van seks pijnlijk. En als het gevoel even was verdwenen, was ik bang om het weer te triggeren door aanraking. Ik koesterde de schamele momenten dat ik rust had, daar beneden. Maar die momenten werden steeds schaarser. Chiel snapte er niets van en ik kon hem niet uitleggen wat ik bedoelde. ‘Dus je hebt wél zin?’ zei hij als ik het probeerde. En ja, dan werd ik weer boos omdat hij het niet snapte.’

‘Ten einde raad ging ik naar de huisarts, die me doorstuurde naar de gynaecoloog. Beschaamd vertelde ik dat ik het gevoel had dat ik de hele dag opgewonden was. Ik kon nog niet eens mijn verhaal afmaken – door erbij te vertellen dat het een puur fysieke sensatie was, en dat mijn geest er niets mee te maken had – voordat die man zei dat hij wel wist wat er met me aan de hand was: ik leed aan nymfomanie! Daarna merkte hij gniffelend op: ‘Dus eigenlijk ben jij de droom van elke man.’
‘Nou, die van mij is het daar niet echt mee eens,’ snauwde ik. Ik heb mijn tas gepakt en ben weggegaan. Naar die man ga ik nooit meer terug, dacht ik. Ik had al mijn moed bij elkaar geschraapt en dan kreeg je zoiets. Ik ben geen nymfomane die snakt naar gangbangs. Ik heb een medische aandoening. Maar op dat moment durfde ik echt niet naar een andere arts te stappen. Er zat niets anders op dan af 
te wachten tot het vanzelf wegging.
Alleen: dat gebeurde niet. Het werd erger. Niet alleen waren er bijna geen momenten meer waarop ik geen last had van het pulserende gevoel in mijn clitoris, ik begon ook spontane orgasmes te krijgen. En nee, die waren niet lekker. Je zou ze nog het best kunnen vergelijken met niezen: een puur lichamelijke reactie van samentrekkende spieren. Werken ging echt niet meer. Ik was net weer een paar maanden begonnen na het aflopen van mijn zwangerschapsverlof. Maar het staat nogal raar: een receptioniste die klaarkomt zodra er een belangrijke zaken­relatie aan de balie staat. Ik maak er nu een grapje van, maar geloof me, als je het meemaakt is het helemaal niet grappig.
Ik meldde me ziek en ging met lood in de schoenen terug naar de huisarts. Die stuurde me weer door. Ditmaal naar een neuroloog en zelfs naar een psycholoog. Geen van hen had de oplossing of zelfs maar het geringste vermoeden waar mijn klachten vandaan kwamen. Onder­tussen probeerde ik alles om maar een beetje verlichting te vinden. Kompressen met ijs, geen slipje dragen, niet meer fietsen of autorijden… Niets hielp.’

Drie orgasmes helpt

‘Ondertussen stond mijn relatie op knappen. Chiel deed zijn best, maar hij begreep er gewoon niets van. Daarbij had hij me een aantal keren betrapt terwijl ik mezelf bevredigde. Dat het me er puur om ging dat ik daardoor weer even verlost was van het gevoel van voortdurend op het randje van een orgasme hangen, snapte hij niet. ‘Maar je hebt nu toch zin?’ zei hij, als ik het probeerde uit te leggen. Uiteindelijk heb ik me over mijn drempel heen gezet en hebben we seks gehad. Ik kwam erachter dat ik pas wat verlichting voelde als ik minimaal drie orgasmes had gehad. En dan nog: fysiek was het misschien wel oké, maar mijn geest walgde ervan. Het was allemaal zo beladen geworden.
Ik heb nooit schaamtegevoelens gehad waar het op seks aankwam, ik ben heel vrij opgevoed. Maar nu begon ik me wel te schamen. Klaarkomen is leuk als je met je vriend in bed ligt, maar in de supermarkt of terwijl je de eendjes aan het voeren bent met je baby? Dat is afschuwelijk.
Het belemmerde mijn hele leven. Mensen om me heen haakten af, omdat ze niet snapten dat ik ze op een afstand hield. Mijn kinderloze vriendinnen dachten dat ik nu een ‘moeke’ was geworden en daarom geen zin meer had om met ze te gaan sporten of de stad in te gaan. Wat totaal niet waar was, maar ik had geen idee hoe ik dit aan ze kon uitleggen. Stel het je even voor: ‘Waarom ik niet meega om wat te drinken? Nou, het is net of ik de hele tijd bijna klaarkom!’

Record op 70 keer per dag

Vlak voordat Chiel en ik een lang weekend naar Duitsland zouden gaan, kreeg ik een paniekaanval. Ik zag als een huis op tegen de lange autorit, omdat ik wist dat de trillingen mijn orgasmes aan de lopende band zouden triggeren. Zo kon het echt niet langer. Weer verzamelde ik moed en ging naar de huisarts.
Zij zag wel dat ik me niet aanstelde en beloofde me research te doen naar mijn symptomen. Ondertussen schreef ze me een licht antidepressivum voor dat als bijwerking had dat het ’t libido onderdrukte. Ik weet niet hoe ik dat weekend ben doorgekomen, maar het ging. Al moest ik me nog steeds zo’n zeven keer per dag terugtrekken om de spanning te laten wegvloeien. Maar zeven keer was niets. Thuis stond mijn ­‘orgasmerecord’ op zo’n zeventig per dag. De medicatie haalde net de scherpe randjes van mijn symptomen af.’

‘Mijn huisarts verwees me door naar een andere gynaecoloog, die haar had verteld over vrouwen die dezelfde verschijnselen hadden als ik. Het had zelfs een naam, zei ze: Persistant Sexual Arousal Syndrome (PSAS), voortdurend het gevoel hebben op het punt van een orgasme te staan. Alleen heeft dit niets te maken met erotische verlangens, maar wordt het veroorzaakt door geslachtsorganen die 
op eigen houtje opgewonden zijn.

Toen ik de telefoon neerlegde, heb ik een potje zitten huilen op de bank. Ik was niet gek, geen nymfomane en geen seks­verslaafde. Ik had een echte, erkende aandoening. Niet dat ik nu concreet veel verder was, want helaas bleek er weinig aan te doen te zijn. Ik begon te googelen en las dat er behoorlijk wat geschreven was over het hoe en waarom. Waar het 
op neerkomt, is dat een bepaalde zenuw­vertakking in het onderlichaam verkeerde signalen uitzendt. Hierdoor hebben de vagina en clitoris geen stimulerende genitale prikkels nodig om opgewonden te zijn. Vandaar dat een patiënte geen aangename seksuele opwinding ervaart, maar een overweldigend, prikkelend gevoel – zonder het verlangen naar seks. Ik las ook dat om deze reden PSAS tegenwoordig ReGS: Restless Genital Syndrome genoemd werd, zodat elke verwijzing naar seks is geëlimineerd. Terecht, vind ik.

Het is vreselijk, niet om te lachen

Er werden verschillende mogelijke oorzaken aangedragen. Bijvoorbeeld een zwangerschap, zoals bij mij, de menopauze, een ongeluk waarbij de rug beschadigd is of zelfs een reeks blaas­ontstekingen. Ook stond er een aantal mogelijke oplossingen. De meest drastische was het operatief laten blokkeren van zenuwen in de onderbuik. Dit zou het constante stimuleren van de geslachts­organen moeten verhelpen. In Frankrijk en Amerika schijnt een aantal vrouwen dit te hebben laten doen, maar geen van hen is hierdoor blijvend geholpen. Ook heeft een aantal patiënten elektroshocktherapie gehad. Door elektrische stroom via het hoofd toe te dienen, trekken je spieren heftig samen. Het lichaam zou hierop moeten reageren en de symptomen zouden afnemen of verdwijnen. Er zijn dus wel wat behandelingen mogelijk, maar geen enkele heeft tot blijvend resultaat geleid. Vooralsnog is niemand van deze aandoening ‘genezen’. In Nederland heeft ene professor Waldinger, een neuropsychiater en seksuoloog, zich gespecialiseerd in mijn kwaal. Ik kwam bij hem terecht doordat ik op een lotgenotenforum een post van iemand las die zei dat hij goede tips geeft: bijvoorbeeld op een aambeikussen te gaan zitten, een dik kussen met een gat erin. Ik heb direct zo’n ding gekocht, zo heb ik tijdens het zitten minder druk 
op mijn vagina, wat een klein beetje verlichting geeft. Ook schijnt het zo te kunnen zijn dat mijn blaasfunctie is verstoord, wat mijn klachten kan aanwakkeren. De ‘genitale sensaties’ – om het maar even zo te noemen – worden inderdaad erger wanneer ik moet plassen.
Ik tel de dagen af tot mijn eerste afspraak met professor Waldinger, op hem heb ik al mijn hoop gevestigd. Seks is voor mijn vriend en mij zo’n beladen onderwerp geworden dat onze relatie sterk onder druk staat. Deze ziekte is niet om te lachen, het is echt iets vreselijks, wat je normale leven en je eigenwaarde afpakt. Ik hoop dat ik nu een stapje dichter bij de oplossing ben.’ •

TEKST: VIVIENNE GROENEWOUD