Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Sofies broer verdween acht jaar geleden spoorloos: ‘Ik bleef achter met een groot zwart gat in mijn hart’

Sofies broer verdween acht jaar geleden spoorloos: ‘Ik bleef achter met een groot zwart gat in mijn hart’

Sofies broer verdween acht jaar geleden spoorloos: ‘Ik bleef achter met een groot zwart gat in mijn hart’

Sofie Leemans (41, psycholoog) leeft met haar familie al bijna acht jaar in onzekerheid. Op 21 november 2013 verdween haar broer Jelle, en sindsdien is er nooit meer iets van hem gehoord of gezien.“Het niet weten zal altijd blijven knagen.”

“Mijn jongere broer Jelle was een echte levensgenieter. Hij hield van een feestje, was erg sociaal en stond altijd klaar om anderen te helpen. Als er ook maar iets was, belde hij of stond hij plotseling ’s avonds laat aan mijn deur. We schelen zes jaar met elkaar en hadden een sterke band. Niet alleen qua uiterlijk leken we veel op elkaar, ook wat ons karakter en onze interesses betreft waren we twee handen op één buik.

Jelle had zo’n aanstekelijke lach. Als hij lachte, lachte iedereen met hem mee. Ik herinner me een filmpje waarop hij gek deed met ons toen nog kleine neefje. Iedereen die erbij was, moest lachen om iets wat Jelle deed. Twee weken later was er niks meer van die fijne, zorgeloze sfeer over. Jelle raakte op een dag vermist en sindsdien kon ik het heel lang niet meer aan om dat filmpje terug te zien…

Het gebeurde op donderdag 21 november 2013. Jelle had op die dag in de middag met zijn vriendin afgesproken bij een bouwbeurs. Hij had een huis gekocht en zijn vriendin zou bij hem gaan wonen. Omdat Jelle het huis aan het verbouwen was, wilde hij met haar inspiratie opdoen. Werk had hij op dat moment niet. Hij was vertegenwoordiger van speciale autosoftware, maar door een verandering van zijn functie zat hij tijdelijk zonder werk.

Toch moest hij met de auto nog even ergens naartoe die ochtend en sprak hij met zijn vriendin af om elkaar later te zien. Maar die middag kwam hij niet opdagen bij de bouwbeurs. Zijn vriendin probeerde hem te bereiken, maar tevergeefs. Zelf liet hij ook niks horen. Hoewel Jelle wel vaker te laat kwam, was het niks voor hem om dat niet even door te geven. Iets klopte er dus niet.

Zijn vriendin maakte zich zorgen en belde mijn moeder, of die misschien iets had gehoord. Dat was niet zo. Mijn moeder gaf het door aan mijn vader, mijn zus en aan mij, maar ook wij wisten niet waar Jelle was. We probeerden hem te bellen, maar zonder succes. Daarom belde mijn moeder die avond de politie. De agent die ze sprak, gaf aan dat ze vaker soort­gelijke telefoontjes kregen en dus niet direct gealarmeerd waren.”

Geen concreet bewijs

“We hoopten op een teken van leven van Jelle, maar er kwam niets, waardoor we steeds ongeruster werden. De volgende dag gingen we met z’n allen naar het politiebureau in de hoop dat we serieus werden genomen. Toch was er voor de politie nog geen aanleiding om aan te nemen dat er een probleem was.

Jelle was immers volwassen – hij was ten tijde van zijn vermissing 27 – en zelf met zijn auto van het huis van zijn vriendin weggegaan. Niks wees er volgens de politie op dat er iets ernstigs aan de hand was. Tenzij daar een concreet bewijs voor was, zoals het terug­vinden van zijn auto onder verdachte omstandigheden of op een vreemde plek. Ik voelde me machteloos. Hoe langer het duurde, hoe ongeruster ik werd.

Omdat we niet op de hulp van de politie konden rekenen, besloten we te proberen om Jelle zelf te traceren. Dat deden we met een zoektocht op plekken waarvan we het vermoeden hadden dat zijn auto daar kon zijn. Helaas zonder resultaat. Die vrijdag ging voorbij en we hoorden nog steeds niks van hem. Ook op zaterdag was het stil. Al die nachten sliep ik slecht. Ik leefde in een roes. Ik had continu het gevoel dat er iets niet goed zat.

Het was zo onwerkelijk allemaal. Ik had geen idee waar Jelle was en vroeg me af of hij zich misschien in de nesten had gewerkt. Allerlei scenario’s gingen door mijn hoofd. Ik wist gewoon niet wat ik moest denken. Op zondag plaatste ik een oproep op Facebook over zijn vermissing. Het bericht werd massaal gedeeld, en daardoor kregen we veel tips binnen. Niet alles konden we nagaan, maar één tip leidde wel tot het terugvinden van Jelles auto.

Lees ook
Ruinerwold-Edino over ontsnappen aan zijn vader: ‘Mijn allergrootste geheim was opeens wereldnieuws’

Iemand had hem zien staan, nota bene vlak bij mijn huis. Het was heel vreemd toen ik hem zag. Daar stond ie, om de hoek in mijn straat, netjes geparkeerd, maar niet op slot en met de sleutel er nog in. Jelle was nergens te bekennen. Het zorgde bij mij voor nog meer zorgen en vragen. Was hij die donderdag toch teruggekomen van zijn afspraak ’s ochtends? Had hij misschien nog geprobeerd om mijn huis te bereiken?”

Het hele interview lees je in Flair 44-2021. Deze ligt t/m 9 november in de (online) schappen. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst Renée Brouwer | Fotografie Yara Brouwer en privébezit