Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Sarah liep tijdens noodweer op Pukkelpop een dwarslaesie op: ‘Ook al zou ik nooit meer kunnen lopen, ik lééf nog’

Sarah liep tijdens noodweer op Pukkelpop een dwarslaesie op: ‘Ook al zou ik nooit meer kunnen lopen, ik lééf nog’

Sarah liep tijdens noodweer op Pukkelpop een dwarslaesie op: ‘Ook al zou ik nooit meer kunnen lopen, ik lééf nog’

Sarah (41) is in 2011 bij Pukkelpop en geniet van het optreden van Skunk Anansie als er rond 18.00 uur noodweer uitbreekt: onweer, hevige windstoten, hagel. Als de storm is uitgeraasd, zijn er vijf doden en meerdere mensen gewond, onder wie Sarah.

“Ik weet nog goed hoe mooi die dag begon. Met mijn zus en een aantal vrienden reden we ’s morgens met de auto naar het festival. We hadden er zin in en keken vooral uit naar het optreden van Foo Fighters. Op het festivalterrein hadden we met meer vrienden afgesproken. We waren met een grote groep en de sfeer zat er goed in. Het was namiddag toen ik in de verte een donkere, groenige lucht zag. We keken ernaar, maar stonden er verder niet bij stil. Rond een uur of zes begon het te druppelen. Dat aangename gevoel van verkoeling duurde maar een paar minuten. Ineens zaten we onder die groenige lucht en werd het heel donker: het leek wel tien uur ’s avonds.

Het begon steeds harder te regenen en na een paar minuten kwam het met bakken uit de hemel. Niet alleen regen, ook enorme hagelstenen. De wind woei met enorme stoten die je omverbliezen. De zangeres van Skunk Anansie vloog bijna van het podium en stopte met zingen.  ‘Ik ga schuilen!’ riep ik tegen mijn groep. Ik wachtte geen reactie af en liep met een vriendin in de richting van de proximustent: een soort overdekte stand waar je je telefoon kon opladen. Omdat mensen massaal probeerden een schuilplaats te vinden, raakte ik in de menigte mijn vriendin kwijt. Toen ik bij de stand kwam, was die al bomvol.

Iedereen stond dicht op elkaar en er heerste paniek. Ik kan me niet herinneren dat ik echt bang was, ik dacht dat het festival zo weer verder zou gaan en was vooral bezig met uit die regen en wind blijven. Ik kon net half onder die stand staan, aan de rand. Mijn enkels zakten weg in de modder. O nee, dacht ik, zo worden mijn schoenen nat en dan moet ik daar de rest van de dag nog op lopen. Alsof dat zo erg zou zijn. Toen gebeurde het. Een grote dikke boom die een eindje verderop stond, is door de storm omgevallen. Ik zag hem niet aankomen – de boom kwam van achteren boven op me terecht en ik raakte door de klap bewusteloos. Toen ik bijkwam, was de heftige storm zo goed als voorbij. Overal om me heen zag ik takken en bladeren.

Dwarslaesie

Ik kon niet bewegen en raakte in paniek. Heel snel stond er een man naast me. Omdat mijn hoofd in een plas water lag, hield hij het omhoog.  ‘Rustig maar,’ zei hij,  ‘ik blijf bij je.’ Net als ik was hij een festivalganger, maar hij vertelde dat hij als verpleger op de spoedeisende hulp werkte. Hij stelde me allemaal vragen. ‘Ik voel mijn tenen niet meer,’ zei ik. Daarna merkte ik dat ik mijn knieën ook niet voelde. En toen ik probeerde mijn benen te bewegen, lukte dat ook niet. Daardoor wist ik dat ik er ernstig aan toe was.

Toen de EHBO arriveerde, haalden ze me onder de takken vandaan. De man die bij me was gebleven, maakte duidelijk dat ik een nekbrace nodig had en op een brancard moest worden vervoerd. Hij liep mee naar de EHBO-post en vertelde het personeel dat ik cortison nodig had om de zwelling tegen te gaan. Dat heb ik ook gekregen, al herinner ik me er weinig van door de shock en de klap op mijn hoofd. Later hoorde ik hoe iedereen uit mijn groepje ongedeerd was gebleven, dat ze me zijn gaan zoeken, maar me in de chaos op het terrein niet konden vinden. In het ziekenhuis kon ik nog net het nummer van mijn ouders aan een verpleegster geven, daarna raakte ik bewusteloos.

Toen ik bijkwam, stond er een arts aan mijn bed, samen met mijn ouders en zussen. Hij vertelde over de ernst van mijn verwondingen. Ik had een grote wond aan de achterkant van mijn hoofd, acht gebroken ribben, een klaplong en er waren twee rugwervels verschoven en gebroken ter hoogte van mijn borst.  ‘Je hebt een dwarslaesie,’ zei hij.  ‘Hierdoor zul je nooit meer kunnen lopen.’

Lees ook
Esmee vertelt haar dochter dat ze leukemie heeft: ‘Kan ik morgen dan wel naar gym?’, vroeg ze

Mijn familie probeerde me te troosten, zeiden er voor me te zijn, maar ik dacht alleen  maar: mijn mooie leventje is voorbij. Ik had voor Pukkelpop net mijn zaakjes op orde: ik woonde sinds een paar jaar op mezelf, had een leuke baan gevonden achter de balie van een verzorgingstehuis en was zestig kilo afgevallen. Ik keek uit naar een leuke toekomst en nu leek dat allemaal voorbij.”

Het hele interview lees je in Flair 47-2021. Deze ligt t/m 30 november in de (online) schappen. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst Michelle Iwema | Fotografie Charise Abigail