Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Sanne en Mila (36) hadden allebei anorexia: ‘Ik pushte haar niet. Als je een eetstoornis hebt, werkt dat averechts’

Sanne en Mila (36) hadden allebei anorexia: ‘Ik pushte haar niet. Als je een eetstoornis hebt, werkt dat averechts’

Sanne en Mila (36) hadden allebei anorexia: ‘Ik pushte haar niet. Als je een eetstoornis hebt, werkt dat averechts’

Sanne en Mila (36) hadden allebei anorexia en leerden elkaar kennen in het psychiatrisch ziekenhuis waar ze opgenomen waren. Ze werden beste vriendinnen maar waar het Mila lukte om uit het diepe dal te komen, ging het met Sanne alleen maar slechter. Uiteindelijk wilde ze euthanasie.

“Ik leerde Sanne kennen tijdens een opname in een psychiatrisch ziekenhuis. We hadden allebei anorexia, waren veel te dun en moesten leren eten en aankomen. Je zou denken dat dat een band schept tussen twee meiden van in de twintig, maar we hadden bepaald geen directe klik. Ik vond Sanne koeltjes overkomen. Daarnaast waren we zo bezig met onze eetstoornis, dat we in competitie raakten met elkaar.

We wilden allebei degene zijn die het minst aankwam. De enige keer dat we iets tegen elkaar zeiden, was tijdens eetmomenten, om elkaar te slim af te zijn. Zo pakte Sanne steevast het kleinste stukje brood uit het broodmandje. Dat irriteerde mij mateloos.  ‘Ik wil ook weleens een keer het kapje,’ zei ik dan, terwijl ik haar een felle blik toewierp. Of we leverden kritiek op de hoeveelheid boter die de ander op haar boterham smeerde.

Alles veranderde tijdens een weekend toen de rest van de groep met verlof naar huis mocht. Omdat wij zo lang ondervoed waren geweest, moesten wij blijven. Als je na zo’n lange tijd weer gaat eten, kan je metabolisme enorm van slag raken, wat zelfs kan zorgen voor een hartstilstand. Daarom werden we extra in de gaten gehouden en zaten we met elkaar opgescheept. Ik zette een dvd op van Friends en ineens kwam Sanne erbij zitten. Voor ik het wist, zaten we samen te lachen. Daarmee was het ijs gebroken en de strijd voorbij.

Dat weekend werd de eerste kiem gelegd voor een bijzondere en diepe vriendschap. Toen we eenmaal begonnen te praten, bleek dat we veel gemeen hadden. We begrepen als geen ander hoe het is om jarenlang hulpverlening te krijgen. Vrienden van onze leeftijd zagen we een leven opbouwen, maar wij stonden stil en gingen van kliniek naar kliniek zonder dat het echt beter met ons ging. Bij elkaar herkenning vinden, was zo mooi. Maar vooral konden we samen lachen, bijvoorbeeld door grappen te maken over eetstoornissen die niemand anders zou begrijpen. Zoals dat we door onze haaruitval mooi weer kapperskosten hadden uitgespaard.

Lees ook
Christel’s partner leidde een dubbelleven: ‘We zouden over twee weken trouwen’

Al snel waren we onafscheidelijk. Je mocht in het ziekenhuis niet alleen naar buiten, maar wel met zijn tweeën. Dus gingen we samen wandelen naar het nabijgelegen winkelcentrum om creatieve spelletjes te kopen. Toen het steeds beter met ons ging, mochten we in de weekenden ook naar huis.

Sanne kwam vaak gezellig met mij mee. Dan legden we twee matrassen voor de tv en keken de hele nacht dvd’s. Ook konden we aardig wat Baileys wegtikken. Uiteraard telden we die calorieën dan als onze tussendoortjes. Of we bestelden pizza en hielpen elkaar om beter te durven eten. Want in je eentje vechten tegen een eetstoornis is moeilijk. Samen konden we het gevecht wel aan.

In verband met de privacy zijn de namen gefingeerd

Het hele interview lees je in Flair 36-2021. Deze ligt van 8 t/m 14 september in de (online) schappen. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst Michelle Iwema | Beeld: