Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Sabine wilde nooit kinderen en haar grote liefde ook niet: ‘En toen bedacht hij zich opeens’

Sabine wilde nooit kinderen en haar grote liefde ook niet: ‘En toen bedacht hij zich opeens’

Sabine wilde nooit kinderen en haar grote liefde ook niet: ‘En toen bedacht hij zich opeens’

Sabine (34) wist het heel zeker: ze wilde geen kinderen. Nooit. Gelukkig dacht haar grote liefde Rick daar net zo over. Samen besloten ze dat zij zich zou laten steriliseren. Maar toen bedacht Rick zich.

‘Ze zeggen dat liefde alles overwint. En daar ben ik altijd van overtuigd geweest, maar inmiddels weet ik het niet meer zo zeker.’

Ik geloofde nooit in liefde op het eerste gezicht, tot ik Rick ontmoette. Of misschien moet ik zeggen ‘lust op het eerste gezicht’, al volgde de liefde niet veel later. God, wat een lekker ding was hij. Met zijn lange lijf, brede schouders en de meest bijzondere ogen die ik ooit had gezien. Amberkleurig, met groene spikkels. Ik verdronk er bijna in. Als ik kinderen had gewild, dan was hij het perfecte genenpakketje geweest. Maar dat is nu juist het probleem: ik wil geen kinderen. Nooit. Zelfs niet van een man die zo mooi, intelligent en grappig is als Rick. Al tijdens onze tweede date vertelde ik dat het beter was als we elkaar nooit meer zouden zien als hij een sterke kinderwens had. Ik wilde dat struikelblok elimineren voor ik te hard voor hem zou vallen en mijn hart zou breken door onze verschillende wensen voor de toekomst.’

Nooit getwijfeld

‘Al toen ik piepjong was, wist ik al dat ik geen moeder wilde worden. Hoewel ik heus niet geloof in het cliché dat je al van kinds af aan met poppen moet spelen en een soort verzorgend instinct moet voelen bij het zien van elke baby om uiteindelijk zelf een goede moeder te kunnen worden, heb ik er nooit over getwijfeld dat het krijgen van kinderen niets voor mij was, en dat – ongeacht wat anderen ook zeiden – dat nooit zou veranderen. Hoewel ik wel had afgeleerd om mijn stelling zo stellig te poneren. Ik merkte al heel snel dat mensen me niet serieus namen als ik zei dat ik nooit kinderen wilde. Meestal kwamen er dan opmerkingen als: ‘Wacht maar tot je de dertig gepasseerd bent,’ of: ‘Je verandert wel van mening als je de ware tegen het lijf loopt’. Ik vond zulke opmerkingen bloedirritant, maar om er vanaf te zijn, zei ik meestal iets van: ‘We zullen zien,’ of: ‘Inderdaad, je weet nooit!’ waarna ik snel over iets anders begon. Maar nu was ik dus die ware tegengekomen. Althans, dat hoopte ik. En tegen hem moest ik wel heel eerlijk zijn. Geen ‘we zullen zien’, of een ‘zeg nooit nooit’ maar juist wel een heel duidelijk ‘nooit’. Gelukkig had Rick geen enkel probleem met mijn gebrek aan rammelende eierstokken. Ook hij had niets met kinderen, zei hij opgelucht. Al snel verloren we ons in onze toekomstdromen die bestonden uit een fijn appartement in de binnenstad, veel reizen en het dodelijk verwennen van mijn kat Stekker. Daar zouden we tenslotte genoeg geld voor hebben zonder spaarrekeningverslindend nageslacht, zeiden we gniffelend tegen elkaar.’

Coole tante

‘De eerste drie jaar van onze relatie waren een sprookje, alles was eigenlijk precies zoals we het hadden gepland. Maar omdat ik geen zin had om jarenlang de pil te slikken of andere hormonen in mijn lijf te stoppen, en we condooms vervelende ondingen vonden, lag ineens het onderwerp sterilisatie op tafel. Ik vond dat Rick dat het beste kon doen. Voor hem was de ingreep tenslotte veel lichter. Maar hij zag het niet zitten. Niet omdat hij dan redelijk definitief geen kinderen meer zou kunnen krijgen, maar omdat hij tijdens een eerdere ingreep ooit een vervelende bacterie had opgelopen en maandenlang met een zware ontsteking had gezeten. Een dergelijk scenario, maar dan op zijn meest gevoelige plek, was een soort schrikbeeld voor hem. Hoewel ik even moest schakelen, begreep ik het wel. Samen besloten we dan ook dat ik degene zou zijn die de sterilisatie zou ondergaan. Of ik heb getwijfeld? Eigenlijk alleen omdat ik opzag tegen de fysieke ingreep. Over het psychische aspect twijfelde ik geen moment. Zelfs mijn ouders en mijn oudere zus, die psycholoog is en normaal gesproken nogal van het polder­model, hadden geen greintje twijfel dat ik de verkeerde beslissing nam toen ik het ze vertelde. Zij kennen me als geen ander en zagen het stuk voor stuk nooit gebeuren dat ik van mening zou veranderen. Ik zou gewoon de coole tante worden van de kinderen van mijn zus.
Ik onderging de ingreep en het herstel viel me gelukkig honderd procent mee. Er leek geen vuiltje aan de lucht. Ons seksleven kreeg zelfs een extra impuls nu ik niet meer onbewust bang hoefde te zijn voor een ongelukje. Maar toen greep het leven in. Mijn schoonvader werd door een golfmaatje geattendeerd op zijn oogwit dat van het ene op het andere moment felgeel zag, en nog diezelfde middag ging hij door de ene na de andere scan met als uitkomst alvleesklierkanker in een vergevorderd stadium. Het zal echt overal. Rick was er kapot van. Zijn vader was zijn grote held en leek onverwoestbaar. Nu zagen we hem binnen een maand wegteren van een sportieve reus naar een fragiele, uitgemergelde patiënt. Voor we überhaupt aan het idee gewend waren, overleed hij.’

Lees ook
David ging er vandoor met al het geld van Pleun: ‘Foto’s van ‘zijn’ villa had hij van Funda geplukt’

Zijn BFF

‘Ik probeerde Rick natuurlijk op alle mogelijke manieren te steunen. En dan was er ook nog Tanja. Ricks beste vriendin, die hij al vanaf zijn zeventiende kende. Hij had me vanaf het begin van onze relatie al verteld dat ik Tanja er ‘gratis bijkreeg’ zoals hij dat noemde, als ik met hem een relatie wilde. In eerste instantie vond ik dat niet zo tof, maar toen ik haar leerde kennen veranderde dat. Tanja was echt een leuke meid, en niet onbelangrijk: in alles zo ongeveer het tegenovergestelde van mij. Ik geloofde Rick dan ook op zijn woord toen hij zei dat ze totaal zijn type niet was en dat hij haar meer als een sister from another mister zag dan als ‘vrouw’. Hoewel ik het soms irritant vond dat ze steeds op Rick zijn schouder wilde uithuilen als ze weer eens gedumpt was door een van haar scharrels. Maar dat had meer te maken met dat ze dat op de meest onhandige momenten deed, bijvoorbeeld als we net een heerlijk avondje Netflix bingen hadden gepland. Daarbij: Tanja wilde het liefst vijf kinderen en baalde als een stekker dat ze nooit een vent trof die serieus met haar was. Ik zag dus niet echt een match tussen mijn vriend en zijn BFF.
Maar de laatste tijd is dat dus veranderd. Een paar maanden geleden dropte Rick de bom. Hij was al een aantal dagen wat stiller, teruggetrokken. Toch had ik niets zien aankomen: Ricks stemming wisselde wel vaker na de dood van zijn vader. Een logisch gevolg van zijn intense rouw, dacht ik. Ik probeerde zo veel mogelijk in zijn stemmingen mee te gaan, en hem ruimte te geven op de momenten dat hij dat nodig had. Dat hij vervolgens vaak bij Tanja langsging om te praten, terwijl ik dacht dat hij in zijn eentje met de hond van zijn vader langs het strand liep, daar kwam ik pas later achter.’

Beklemmend

‘Want dat was nog zoiets: Rick had zonder te overleggen de dalmatiër van mijn schoon­ouders in huis genomen na zijn vaders overlijden. Zijn moeder kon de zorg niet aan en het was zijn vader die altijd lange wandelingen maakte met dat beest. Wat hard nodig was, want de hond was net twee jaar. Hoewel ik echt geen hekel heb aan dieren, merkte ik al snel dat ik zelfs de verantwoording voor hond Doedel te veel vond. De reden dat ik zo gek was op mijn kat was juist dat ze er geen lor om leek te geven als ik een avond weg was.
Natuurlijk kreeg ik wel een kopje als ik terugkwam, maar oppas regelen voor Stekker als we een dagje pretpark of een stedentripje naar Parijs of Londen deden, was niet echt iets wat in me opkwam, zolang er maar genoeg voer en water stond. Met Doedel was dat natuurlijk anders. Zo’n hond moet uit en vooral een jonge en grote hond neemt geen genoegen met twee keer per dag de straat op en neer. Ik vond het beklemmend, en het gaf me meteen weer de bevestiging dat ik echt niet in de wieg was gelegd voor het moederschap. Maar natuurlijk ben ik geen totale bitch. Rick het aandenken aan zijn vader ontzeggen, dat kon ik niet maken. Die concessie wilde ik dus met liefde voor hem doen. Was het daar maar bij gebleven.

Niet lang daarna brancht Rick alles aan het wankelen. Ik weet het nog precies, want het was tijdens een aflevering van dat programma Groeten uit negentien-nog-iets, waarin BN’ers samen met hun kinderen teruggaan naar het jaar waarin ze twaalf waren. Ik zat me ongelofelijk te ergeren aan de verwende en verveelde pubers van een zekere BN’er, en maakte daar een opmerking over. Toen zei Rick ineens: ‘Ik weet het niet meer zo zeker. Dat ik ze niet wil.’ Ik schrok me wild. Waar kwam dit vandaan? Het leek of de sluis open was gegaan, want zo stil als Rick aanvankelijk was geweest, zo struikelde hij nu over zijn woorden. Alles kwam eruit. Dat de dood van zijn vader hem aan het denken had gezet. Dat hij nu geen ‘schakel’ meer was, maar het einde van de familieketting. En dat hij nu met niemand meer die intense vertrouwens- en bloedband zou kunnen delen die hij met zijn vader had gehad. Dat dat alles hem heel hard aan het twijfelen had gebracht.’

Laten bezinken

‘Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik probeerde mezelf te kalmeren met het idee dat Rick labiel was. Hij was tenslotte nog steeds in de rouw. Maar als ik eerlijk ben, was dat lastig. Ik voelde me verraden. We hadden dit uit-en-te-na besproken.
En nu dit? Ik zei dat ik tijd nodig had om dit te laten bezinken. De twee dagen na Ricks ‘biecht’ draaide mijn hersenen overuren. Misschien, als hij nu thuisblijfvader zou worden, zodat ik mijn levensstijl niet zou hoeven opgeven? En dan moest ik natuurlijk nog mijn sterilisatie succesvol laten terugdraaien. Ik had een laparoscopische sterilisatie laten doen, waarbij er ringetjes rondom mijn eileiders waren geplaatst. Op zich zou ik die kunnen laten verwijderen, waarna ik in het gunstigste geval 85 procent kans zou hebben op een zwangerschap. Best veel dus. En anders… anders was er altijd nog ivf. Rick wist dat ook, en ik merkte dat hij erover wilde praten. We hebben genoeg geld, twee potentiële oma’s en een opa die graag zouden oppassen. Op zich waren de omstandigheden prima. Maar het maakte niet uit wat voor scenario’s ik bedacht, één ding bleef als een paal boven water staan. 
Ik wilde het niet. WIL het niet. Het idee alleen al doet me cringen, hoeveel ik ook van Rick hou. Ik wil geen kind, hoe erg ik mezelf ook van het tegendeel heb proberen te overtuigen. De situatie is inmiddels zo dat Rick me het gevoel geeft dat ik een monster ben om hem de unieke band tussen ouder en kind te ontzeggen.
Niet dat hij dat op die manier zegt. Hij zegt alleen maar dingen als dat er genoeg vrouwen rondlopen die blij zouden zijn als hij een kind met ze zou willen. En dat het hem kwetst dat zijn eigen vriendin dat niet wil. Dat deed pijn. Rick is een fantastische vent en buitengewoon aantrekkelijk. Ik weet zelf ook wel dat er zat vrouwen rondlopen die zich maar al te graag door hem zouden laten bezwangeren. Niet in de laatste plaats Tanja. Ik heb het idee dat ze Rick met andere ogen is gaan bekijken sinds zijn plotselinge kinderwens. Of misschien vond ze hem altijd al lekker, dat kan bijna niet anders als je ogen hebt, maar was hij off limits omdat hij overduidelijk niet de man was die haar droom van een groot gezin in vervulling zou laten gaan. En tja, dat is nu natuurlijk anders. Ze ontwijkt me de laatste tijd, heb ik het idee. En Rick maakt steeds vaker opmerkingen over dat Tanja hem wel begrijpt en ‘misschien wel meer van hem houdt’ dan ik, wat ik een tamelijk kloterig iets vind om te zeggen. Buiten dat Rick me het gevoel geeft dat ik ben gedegradeerd tot fokmerrie, doet hij daarmee alles teniet wat we samen delen. En niet omdat ik veranderd ben – ik ben altijd eerlijk geweest, en altijd duidelijk – maar omdat hij is veranderd. Ergens is het superironisch: mensen zeiden altijd tegen mij dat ik wel van mening zou veranderen als ik de juiste man tegenkwam. En nu ik die ben tegengekomen, is hij degene die van mening is veranderd.’

Steken onder water

‘Omdat ik enorm twijfelde, heb ik veel met mijn zus over de situatie gesproken. En ondanks dat mensen die bewust kindvrij zijn maar al te gemakkelijk worden weggezet als egoïstisch, besef ik nu dat ik juist degene moet zijn die de man van wie ik zielsveel hou misschien maar moet loslaten, zodat hij zijn wens om vader te worden met iemand anders in vervulling kan laten gaan. Een kind verdient niets minder dan twee ouders die dat allebei dolgraag willen zijn. Niet een moeder die dat alleen maar werd om haar geliefde bij zich te houden. Maar het loslaten… verdomme, wat is dat moeilijk. 
Ik hou mezelf nog steeds voor dat Rick misschien wel bijdraait als hij wat verder is in zijn rouwproces. Daarom schuif ik de beslissing nog steeds voor me uit, al kan ik dat natuurlijk niet eindeloos blijven doen. Hoewel ik denk dat dat ook niet gaat gebeuren. Ofwel Rick komt bij zinnen, ofwel ik word de steken onder water over Tanja die ‘wel kinderen wil’ zo godsgruwelijk zat dat het tegen die tijd als een bevrijding zal voelen om te zeggen dat hij dan maar lekker een kind met haar moet gaan maken. Het zal ongelofelijk veel pijn doen, maar ik weet zeker dat er ergens iemand rondloopt die wel genoeg heeft aan mij alleen.’ •

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief. 

TEKST: VIVIENNE GROENEWOUD. Dit artikel heeft eerder in VIVA gestaan.