Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Sabine haar man is homoseksueel, maar ze leven nog samen

Sabine haar man is homoseksueel, maar ze leven nog samen

Sabine haar man is homoseksueel, maar ze leven nog samen

Over de liefde is veel te zeggen. Iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal. Deze week die van Sabine.

Naam: Sabine
Leeftijd: 34
Status: tevreden met een ongebruikelijke situatie
Oftewel: haar man is homoseksueel, maar ze leven nog samen

‘Ik heb een relatie met een man,’ fluisterde hij beschaamd’

‘Diep in mijn hart wist ik het. Maar dat is altijd achteraf. Hans en ik ontmoetten elkaar via onze studie. We raakten dik bevriend en deden gezellige dingen. Filmpje pakken, koken, avondenlang ouwehoeren. Na een paar maanden werd ik verliefd en maakte ik avances, waar hij voorzichtig in meeging. Zo ontstond onze relatie. Van een spetterend seksleven is nooit sprake geweest, maar dat vond ik niet erg. Ik heb ooit een vervelende ervaring gehad met seks en geef er sindsdien weinig om. Hans en ik deelden een ander soort intimiteit en dat was voldoende. In de jaren erna trouwden we, kochten een oude woonboerderij en kregen twee kinderen. Alles waar ik ooit van had gedroomd. We waren gelukkig.

Maar twee jaar geleden spatte de droom uiteen. Zomaar ineens, op een doordeweekse avond. Ik had de kinderen naar bed gebracht en Hans wachtte me op in de keuken. Voor ik kon gaan zitten, barstte hij in huilen uit. ‘Ik heb een ander,’ snikte hij. Het bloed trok weg uit mijn hoofd. ‘Hoe lang al? Wie is ze?’ stamelde ik. ‘Geen zij,’ fluisterde hij beschaamd, ‘het is een man.’ In shock liet ik me op een stoel zakken. Mijn hoofd leek vol watten, alsof ik het beeld van hem als homoseksuele man verdrong – dat wat ik altijd had gedaan. En hij ook. Maar nu konden we er niet langer omheen. Sinds anderhalf jaar had hij een relatie met een man die hij op een congres had leren kennen. Ze hielden van elkaar, maar Hans wilde mij en de kinderen niet kwijt.

Ik wil hem niet kwijt

Ik hem ook niet. We praatten, we huilden, we troostten elkaar. We besloten voorlopig niets te veranderen. Na een paar weken was ik er aan toe om zijn vriend te ontmoeten. Ik was bang dat het extreem pijnlijk zou zijn, maar gek genoeg kreeg ik juist veel rust. De liefde spatte van die twee af en hoewel dat confronterend was, kon ik voor Hans alleen maar blij zijn. Zijn vriend maakte duidelijk dat hij respect had voor ons gezin en ons wilde steunen. Dat gaf vertrouwen. In de periode erna spraken we vaker met z’n drieën af. Na veel praten besloten we dat Hans en ik op papier bij elkaar zouden blijven, en hij bij mij en de kinderen zou blijven wonen. Maar dan wel met aparte slaapkamers. Sindsdien leven we dus als broer en zus – zijn vriend is zijn liefdespartner, ik ben zijn levenspartner.
We zijn nu anderhalf jaar verder en het gaat goed. Onze familie en vrienden zijn op de hoogte van deze ongebruikelijke situatie, maar collega’s en buitenstaanders niet. De kinderen, bijna zes en vier jaar, kennen Hans’ partner als familievriend die vaak over de vloer komt. Hans is ook een paar nachten per week bij hem. Hoe het precies zit, vertellen we pas als de kinderen groot genoeg zijn. Misschien dat we er dan voor kiezen om te gaan scheiden, maar nu zijn we tevreden met de situatie. Omdat we zo close zijn, voel ik me zelden eenzaam. Behoefte aan een nieuwe liefdesrelatie heb ik niet. Nóg niet. Mijn gezin is het belangrijkste: daar krijg ik alle liefde van die ik nodig heb.’

Tekst: Sofie Rozendaal. Dit artikel heeft eerder in VIVA gestaan.