Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Mirthe (30) maakte een aardbeving mee: ‘Dit is het,’ zei ik tegen mezelf. ‘Dit ga ik niet overleven’

Mirthe (30) maakte een aardbeving mee: ‘Dit is het,’ zei ik tegen mezelf. ‘Dit ga ik niet overleven’

Mirthe (30) maakte een aardbeving mee: ‘Dit is het,’ zei ik tegen mezelf. ‘Dit ga ik niet overleven’

Mirthe van der Berk (30, fotograaf) was zes jaar geleden met haar vriend in Nepal toen ze werden verrast door een verwoestende aardbeving. “Even dacht ik dat het een bom was. Ik zag de enorme kroonluchters heen en weer zwaaien.”

“We waren in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal. Mijn vriend Daan is tatoeëerder en samen bezochten we voor de tweede keer de International Nepal Tattoo Convention. De conventie duurde drie dagen en ervoor hadden Daan en ik al door het hele land gereisd. Het waren prachtige weken waarin we heel veel mooie dingen hadden gezien. Op de beurs ging Daan aan het werk. We bevonden ons, net als het jaar ervoor, in een groot, oud gebouw en ik kende de weg.

Omdat Daan ging tatoeëren, besloot ik een rondje te lopen. Ik was net in een andere zaal toen opeens alle lichten uitgingen. Dat gebeurde wel vaker, de stroomvoorziening in Nepal was niet al te best. Meestal knipperden de lampen vanzelf weer aan, dus ik schrok er niet van op. Wel merkte ik dat de sfeer veranderde. Ik zag mensen in paniek raken en opeens begon alles te trillen. Zachtjes, maar binnen een paar seconden werden de schokken steeds heftiger. Plotseling was het chaos. Iedereen in de zaal begon te gillen en schreeuwen. Mensen renden door elkaar heen of gingen ergens onder liggen.

‘Dit is het,’ zei ik tegen mezelf. ‘Dit ga ik niet overleven’

Ondertussen zag ik allerlei dingen kapotvallen. Even dacht ik dat het een bom was. Vol ongeloof keek ik naar de enorme kroonluchters die heel hard heen en weer zwaaiden. Pas toen besefte ik dat het een aardbeving was. Meerdere onderdelen vielen naar beneden. In een reflex dook ik onder een tafel. Dat was maar goed ook, want al snel viel er van alles.

Op de grond beschermde ik mijn hoofd. Het klinkt misschien gek, maar op dat moment was ik heel kalm. Dit is het, zei ik tegen mezelf. Dit ga ik niet overleven. Bang was ik niet, mijn overlevingsinstinct nam het over. Echt bizar hoe zoiets werkt. Voor mijn gevoel duurde het trillen oneindig lang, maar in werkelijkheid was het maar een paar minuten.

Nadat ik voorzichtig was opgestaan, rende ik zo snel mogelijk naar de zaal waar mijn vriend was. Onderweg zag ik dat heel veel stands waren ingestort. Iedereen in de zaal was er zonder kleerscheuren van afgekomen, maar in de gang zag ik gewonden op de grond liggen. Ik was heel bezorgd om mijn vriend, ik hoopte dat hij ook dekking had gevonden.

Tot mijn grote opluchting vond ik hem bij de ingang van zijn zaal. Hij was ongedeerd, maar mocht niet de ruimte in waar ik was. Blijkbaar was de schade daar het grootst. Huilend vloog ik Daan in zijn armen. Ik was zo blij dat ik bij hem was.”

Lees ook
Melanie (23) maakte aanslag op vliegveld Zaventem mee: ‘Je beseft ineens dat elke dag je laatste kan zijn’

Hevige naschokken

“Toen we buiten stonden, wisten we niet wat we zagen. In het gebouw waar de conventie was, zaten allemaal grote, brede scheuren. We beseften dat we echt mazzel hadden gehad. De meeste gebouwen in Nepal zijn niet zo stevig gebouwd, dus als we ergens anders waren geweest, hadden we het misschien niet overleefd.

Omdat de taxi’s niet meer reden, liepen we met een groep via de sloppenwijken terug naar de stad. Ook daar was van alles ingestort en er waren veel gewonden. Het was naar om te zien. Sommige mensen staarden apathisch voor zich uit, anderen ontfermden zich over degenen die schreeuwden van de pijn. Het liefst wilde ik iedereen helpen, maar ik had geen idee wat ik moest doen.

‘Sommige mensen staarden apathisch voor zich uit, anderen ontfermden zich over degenen die schreeuwden van de pijn’

Ondertussen waren er ook hevige naschokken. De eerste was ongeveer een halfuur na de aardbeving. Vlak daarvoor vlogen er al veel vogels voorbij en ook zwerfhonden begonnen te blaffen. Voordat ik het wist, begon de grond weer hard te schudden.

Geschrokken keek ik of we ergens konden schuilen, maar helaas was dat niet mogelijk. Daarom zei Daan dat we met onze ruggen tegen elkaar moesten gaan staan. Zo konden we allebei goed om ons heen kijken. Met onze handen hielden we elkaar vast. Gelukkig konden we ook deze naschok veilig uitzitten. Daarna volgden er nog meer naschokken.

Terug bij ons hotel – dat stond er nog wel – bleek er geen stromend water en elektriciteit meer te zijn. Hierdoor konden we niet bellen of online komen. Die nacht sliepen we met alle gasten in een slaapzak op de begane grond.

Door de naschokken was het niet veilig om naar de hotelkamers te gaan. Ondanks de ravage was het hotelpersoneel vooral bezig met ons. Ze probeerden ons zo goed mogelijk te bedienen, maar ik voelde me ontzettend bezwaard. Helemaal toen ik later hoorde dat er bij de aardbeving wel ongeveer negenduizend mensen waren omgekomen.”

Lees het hele verhaal van Mirthe in Flair 31, deze ligt t/m 10 augustus in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

fotografie Lotte Dale | tekst Renée Brouwer