Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Pascale (26) is autoseksueel: ‘Als een man mijn lichaam aanraakt, gebeurt er niks. Ik doe het liever zelf’

Pascale (26) is autoseksueel: ‘Als een man mijn lichaam aanraakt, gebeurt er niks. Ik doe het liever zelf’

Pascale (26) is autoseksueel: ‘Als een man mijn lichaam aanraakt, gebeurt er niks. Ik doe het liever zelf’

Pascale (26) houdt van sex, maar alleen met zichzelf. “Ik taal niet naar een ander lichaam. Laat mij maar lekker in mijn eentje spelen.”

TEKST LYDIA VAN DER WEIDE

“Ik onthoud anekdotes die ik kan gebruiken op feestjes, als het gesprek weer eens over sex gaat. Ik heb er genoeg van om altijd maar mijn mond te houden en buiten de boot te vallen. Dus al mijn vrienden denken dat ik het ook doe: onenightstands, Tinder-flirts, de hele sexuele rambam. En dat ik dat net zo kicken vind als zij. De naakte waarheid is dat ik tot nu toe drie bedpartners heb gehad en al vier jaar droog sta. Tenminste, zo zouden zíj dat noemen. Ik kom wel degelijk aan mijn trekken, op een manier die voor mij heel bevredigend is: in mijn eentje, door te masturberen. Dat doe ik bijna elke dag. Ik weet dat dat voor anderen tweederangssex is, maar ik taal niet naar een ander lichaam. Niet naar een tong, niet naar een penis. Doe mij maar gewoon mijn eigen handen, dat is lekker en compleet genoeg.”

Doktertje spelen

“Ik denk dat ik nog maar zes was, zeven misschien, toen ik ontdekte dat ik een ontzettend lekker gevoel bij mezelf kon oproepen. Ik had die dag doktertje gespeeld met mijn buurkinderen. Ik wist nu precies hoe zij eruitzagen en was benieuwd hoe het bij mij zat. Ik sloot me op in de badkamer en gluurde met een spiegeltje tussen mijn benen. Als vanzelf begonnen mijn vingers om mijn clitoris te draaien. Dat was zo lekker dat ik ermee doorging tot ik een soort explosie voelde. Op dat moment dacht ik dat ik de enige was op de wereld die zoiets kon beleven, want het was zó extreem lekker dat het verboden voelde. Erover praten was uitgesloten, wist ik meteen. Ik kon het beter geheim houden.

Ik weet dat mensen deze ervaring heftig kunnen vinden, omdat ik nog zo jong was. Ik heb me er zelf lang voor geschaamd. Inmiddels weet 
ik dat veel kinderen masturberen, soms als ze nog maar twee of drie jaar zijn. Dan merken ze bijvoorbeeld dat het fijn is om tegen hun knuffel aan te rijden – en dat is heel natuurlijk. Het is dan ook jammer dat er zo’n taboe op rust. Ik weet dat veel ouders schrikken als ze hun kind betrappen als ze zoiets doen en het uit onwetendheid veroordelen en verbieden. Zoals ook bij mij is gebeurd. ”

Koude douche

“Dat ik iets deed wat met sex te maken had, daarvan was ik mij niet bewust. Ik was gewoon verslaafd aan dat lekkere gevoel dat ik kon oproepen, en deed het vaak als ik alleen op mijn kamer zat, met de deur op slot. Juist die ene keer dat mijn moeder de trap op kwam, was ik vergeten de deur op slot te doen. Negen was ik. Ik hoorde haar voetstappen, maar voelde het lekkere gevoel ook opkomen en dacht: even nog. Net toen ik klaarkwam, stond mijn moeder in mijn kamer. Ze zag mij liggen, met ontbloot onderlichaam, misschien zag ze mijn gezicht vertrekken. Ze werd ontzettend kwaad, begon te schreeuwen, zei dat ik een smeerlap was, dat er niets van mij terecht zou komen. Ze greep me beet, trok me naar de badkamer en zette me onder de koude douche. Die avond bij het eten vertelde ze mijn vader met een verbeten gezicht wat er gebeurd was. Ik schaamde me kapot. Ook mijn broertje zat erbij. Ik had een slechte band met hem en was bang dat hij het op school zou gaan vertellen. Dat heeft hij nooit gedaan, maar de angst dat het zou gebeuren heeft me lang verlamd.

Vanaf dat moment voelde ik me vies over dat wat ik deed, maar toch kon ik er niet mee stoppen. Zeker niet toen ik in de puberteit raakte. Ik was vaak opgewonden en trok me soms wel drie, vier keer per dag terug op mijn kamer. Altijd had ik na afloop een slecht gevoel. Zo jammer, vind ik nu. Ik wist toen overigens wel dat het normaal was, op school werd openlijk over sex gepraat, ik wist dat jongens zichzelf aftrokken en dat ook meisjes de hand aan zichzelf sloegen. Daar werd vaak zelfs stoer over gedaan. Had ik maar wat van die stoerheid gehad, maar ik was een teruggetrokken meisje.
Vriendinnen om me heen kregen vriendjes, ik durfde me daar niet aan te wagen. Ergens was ik ervan overtuigd dat ik ze niet verdiende en tegelijkertijd vond ik ze ook niet echt interessant. Er was weleens een jongen die ik leuk vond, maar de gedachte dat ik met hem zou moeten zoenen, of erger nog, uit de kleren gaan, fysiek worden, stond me tegen.”

Klaarkomen is oké

“Toen ik op mezelf ging wonen, ging het mis. Ik worstelde al een lange tijd met eetbuien en nu liep dat uit de hand. Ik deed niets anders dan eten, het er weer uit gooien en slapen. Toen ik op een dag bij mijn huisarts was omdat ik last van mijn keel had, vroeg zij zo door dat ik instortte. Ze verwees me door naar een therapeut waar ik me meteen thuis voelde. Toen ik eindelijk lucht gaf aan het beklemmende gevoel waar ik door mijn moeder altijd mee geworsteld had, ging het met mijn eetverslaving al snel beter. Toch bleef ik me afsluiten voor contacten en ik was al anderhalf jaar in therapie toen ik iets over mijn issues met sex durfde los te laten. Met EMDR, een soort traumatherapie, hebben we mijn schuld- en schaamtegevoelens over het masturberen aangepakt. Dat heeft goed gewerkt, ik weet nu niet alleen met mijn verstand dat er niets mis is met wat ik altijd deed, ook gevoelsmatig ben ik daarvan overtuigd. Sindsdien kan ik er dan ook eindelijk echt van genieten, zonder dat ik me daarna vies voel. Dat is een verademing. Klaarkomen is oké!

Maar: het blijft iets van mij alleen. De gedachte mijn gevoelens van opwinding en geilheid met een ander te delen staat me tegen. Of beter gezegd: ik voel die behoefte gewoon niet. Voor mij staat de drang tot masturberen los van sexuele fantasieën of wensen; die heb ik niet. Ik voel alleen een lichamelijke behoefte en ontlading. En die kan ik zelf bevredigen, waarom zou ik daar een ander voor nodig hebben?”

Uitwisseling van bacteriën

“Het is niet dat ik het niet geprobeerd heb. Op advies van mijn therapeut heb ik geprobeerd mij open te stellen voor jongens. Ik ben een paar keer verliefd geweest en verlangde er toen erg naar om bij de jongen in kwestie in de buurt te zijn. Knuffelen bleek ik fijn te vinden, al het andere fysieke contact níet. Zoenen staat me tegen, ik vind het te nat en te zacht. Een rare bezigheid waarbij ik niet kan stoppen met denken aan alle bacteriën die we uitwisselen en wat de betreffende jongen die dag heeft gegeten. Als een jongen mijn lichaam aanraakt, gebeurt er niets. Dat merkte ik meteen de eerste keer. Ik vond mijn toenmalige vriendje echt te gek, maar hij wond me niet op. Kennelijk blokkeert er geestelijks iets bij mij waardoor zijn handen absoluut niet teweegbrengen wat ik zelf wel kan doen. Ik dacht alleen maar: laat me los, hou op. Zijn opwinding vond ik ook onprettig, net als zijn gehijg en gekreun. Het maakte een ongemakkelijk gevoel bij me los, afschuw zelfs. Toch heb ik ‘het’ een paar keer met hem gedaan. Ik vond het echt niet prettig. Pijnlijk voor de jongen in kwestie, die het idee had dat het aan hem lag. Ik was niet moedig genoeg om hem de waarheid te vertellen, ik heb gewoon niet meer teruggebeld na die laatste keer.

Na hem heb ik het nog met twee jongens geprobeerd. Telkens was het een desillusie en had ik alleen maar het gevoel dat ik mezelf verraden had. Ik wil dit niet, dus waarom zou ik het toch doen? Het idee om het eens met een meisje uit te proberen staat me ook tegen. Ik weet heel goed wat verliefdheid is, en die gevoelens heb ik alleen voor jongens – dus mezelf forceren om handelingen te doen met een vrouw slaat nergens op.

Toen ik op internet op het woord autoseksualiteit stuitte, was ik opgelucht en sindsdien weet ik heel goed wat ik wil: accepteren dat ik zo ben en het een plek geven. Ik heb mezelf lang genoeg afgewezen, ik ben daar klaar mee. Ik ben niet meer zo verlegen en teruggetrokken, ik heb veel vrienden. Qua werk heb ik mijn passie gevonden, ik doe iets met kunst en ben daar veelbelovend in. Al mijn energie gaat daaraan op. Ik mis dan ook geen partner, ik heb er de tijd niet eens voor. Mocht dat veranderen, dan kijk ik wel wat ik hiermee moet. Op dit moment heb ik genoeg aan mijn vriendenkring, en aan de sex die ik met mezelf heb. Die heb ik wel degelijk nodig om me goed en ontspannen te voelen en ik kan er ook ontzettend van genieten. Soms is het een vluggertje, andere keren maak ik er echt een feestje van in mijn eentje. En dat is zalig en perfect.

Ik geloof dat autoseksualiteit een geaardheid is. Sommige mensen zijn aseksueel en dat komt veel meer voor dan veel mensen denken. Autoseksualiteit is net zoiets, denk ik. En wie weet is zoiets wel erfelijk en speelt het ook bij mijn moeder. Misschien reageerde ze daarom zo heftig op mij: uit angst dat ik ook zo zou worden. Het haar vragen durf ik niet. Onze band is tegenwoordig redelijk, maar over sex praten we niet. Maar zij is de enige in mijn omgeving die mij nooit vraagt of het niet eens tijd wordt voor een vaste relatie en dat vind ik toch wel opmerkelijk.”

Auto-wat?

Autoseksuelen houden wel van sex, maar doen dat liever, of het liefst, in hun eentje. Ze geven de voorkeur aan masturberen boven vrijen met een ander. Vroeger werd masturberen als af-wijking gezien, zondig én gevaarlijk voor je gezondheid. Je zou er allerlei kwalen van kunnen krijgen, zoals een scheefgegroeide rug. Maar zelfs foetussen schijnen het al te doen, baby’s en peuters. Dat volwassenen hun seksualiteit het liefst exclusief in hun eentje beleven is zeldzaam maar door veelvuldig porno kijken neemt autoseksualiteit met name onder mannen sterk toe. Sommigen raken er zo door geprogrammeerd dat ze bij ‘normale’ sex geen erectie of orgasme meer kunnen bereiken. Sexuologen denken niet zozeer dat autoseksualiteit een geaardheid is, maar stellen eerder dat er psychologische problemen spelen, zoals hechtingsproblematiek, psychische remmingen of een jeugdtrauma. Cijfers over autoseksualiteit zijn (nog) niet bekend.