Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Op haar 36e was Jade nog 
maagd: ‘Hoe legde ik deze leuke man uit dat ik nooit seks had gehad?’

Op haar 36e was Jade nog 
maagd: ‘Hoe legde ik deze leuke man uit dat ik nooit seks had gehad?’

Op haar 36e was Jade nog 
maagd: ‘Hoe legde ik deze leuke man uit dat ik nooit seks had gehad?’

Nooit vriendjes. Nooit zoenen. Altijd alleen naar feestjes: op haar 36e had Jade nog nooit met een man geslapen. En besloot ze actie 
te ondernemen.

“De schoolfeesten op mijn middelbare school waren verschrikkelijk. Tenminste, voor mij. Iedereen om me heen was er al weken van tevoren vol van. Op jurkenjacht, bijpassende schoenen zoeken en zelfs speciaal naar de kapper. Ik deed overal aan mee en toch voelde ik me anders dan mijn vriendinnen. Zij keken uit naar het feest, omdat die ene jongen kwam. Het ging er uiteindelijk allemaal om of er gezoend zou worden. Voor mij was die hoop er nooit, geen enkele jongen viel op mij. Zelf was ik altijd verliefd, op meerdere jongens tegelijk, al was dat eerder wanhoop dan echte liefde. Ik was een beetje te dik en had jeugdpuistjes. Maar waarschijnlijk was ik vooral onaantrekkelijk, omdat ik mezelf onaantrekkelijk vond. Ik liep gebogen, keek liever naar de grond dan in hun ogen. Met de jaren werd ik mooier, dat durf ik wel te zeggen, maar de onzekerheid bleef. Mijn vriendinnen wisselden hun puppy loves in voor serieuze vriendjes en uiteindelijk voor echtgenoten. Ik bleef als enige alleen. In mijn tienerjaren was ik te onzeker, in mijn twintigerjaren wist ik niet hoe ik het moest aanpakken. En toen ik eenmaal dertig was, was het zo beladen geworden dat ik niet meer durfde. Hoe legde ik een man uit dat ik nog nooit met iemand had geslapen? Hij zou zich rot lachen dan wel gillend wegrennen, want er moest wel iets mis zijn met mij. En zo raakte ik gevangen in een vicieuze cirkel die ik zelf had gecreëerd.

Huilend in de auto

Ooit waren verjaardagen mijn favoriete feestjes. Tussen mijn eigen, vertrouwde vrienden voelde ik me op mijn gemak. Maar sinds ik een jaar of dertig was, zag ik er als een berg tegenop. Iedereen kwam samen 
en ging samen weg. Ik kwam en ging alleen. En al probeerden mijn vrienden me te wijzen op de voordelen daarvan – ‘Jij kunt lekker zelf bepalen hoe laat je naar huis gaat’ – wilde ik niets liever dan een man die me zou aanstoten en zeggen: ‘Lieverd, zullen we gaan? Ik ben moe.’ Ik doorstond feestje na feestje, al reed ik steeds vaker huilend naar huis. Een feestje van mijn beste vriendin was een dieptepunt dat ik nooit meer vergeet. Er werd volop gespeculeerd over mogelijke outfits voor een Halloweenfeest waar we binnenkort met z’n allen naartoe zouden gaan. Chucky en bruid, boef en agent, boze wolf en Roodkapje. Alle beroemde duo’s kwamen voorbij. Opeens voelde ik me zo alleen. Ik zag hoe mijn vriendinnen in de armen van hun mannen hingen, hoe er hier en daar een vluchtig kusje werd gegeven of een aai over de rug. Niemand deed dat bij mij. En wat was ik daar klaar mee. Een vriendin zag mijn verdriet, sloeg een arm om me heen en fluisterde in mijn oor: ‘Zullen wij als Jut en Jul gaan?’ Waarop de tranen natuurlijk pas echt kwamen. Ik snoot mijn neus snel in mijn servet en wierp haar een dankbaar knikje toe. Die avond in de auto terug naar huis huilde ik weer. Maar toen ik de snelweg opreed, keek ik in mijn binnen­spiegel en zei hardop tegen mezelf: ‘Hou op!’ Mijn tranen droogden meteen op. Weg met het zelfmedelijden, besloot ik. Ik ga er nú wat aan doen. Ik wist dat het probleem bij mij lag, maar was altijd te bang om ermee aan de slag te gaan. Want wat zou er allemaal bovenkomen? Thuis stuurde ik vier psychologen een e-mail. Of ze me wilden bellen voor een afspraak en wilden blijven bellen, ook als ik die eerste keer door koudwatervrees niet zou opnemen. De volgende dag belden ze alle vier. Een van hen hield ’t het langst vol. Een stuk of negen keer probeerde ze het, tot ik eindelijk opnam.’

Jaloerse vriendin

‘De psycholoog deed alsof ze het niet vreemd vond, een vrouw van 36 jaar die nog nooit een man had gehad. ‘Het leven kan zo lopen,’ zei ze, al weet ik zeker dat ze ergens dacht: daar zit iets fout. Een paar minuten lukte het me mijn masker op te houden. Tot ze een vraag stelde waardoor het masker in één klap afviel. ‘Ben je eenzaam?’ De tranen kwamen en stopten niet. ‘Natuurlijk voel ik me verdomme eenzaam,’ antwoordde ik. ‘Daarom zit ik hier.’ Ik vertelde alles. Op een whiteboard tekende de psycholoog het verband tussen mijn gevoel en mijn daden. Hoe ik door mijn onzekerheid veel niet deed uit angst gekwetst te worden. Ze zou me niet dwingen om in contact te komen met mannen, zei ze, dat moest ik doen wanneer ik eraan toe was. Na die eerste sessie kon ik niet geloven dat ik dat ooit zou zijn. Ik voelde me veel te breekbaar. Maar na drie maanden en twaalf sessies reed ik na onze wekelijkse afspraak niet naar huis, maar naar het café op de hoek van mijn straat. Een café waar ik nog nooit was geweest. Aan de bar bestelde ik een rode wijn en maakte voor het eerst een praatje met een man die ik knap vond. ‘Kom je hier vaker?’ Ik vroeg het echt. Mijn hart bonkte zo hard dat ik bang was dat hij het zou horen. Ik was bang dat ik uit mijn mond stonk, dat hij door mijn foundation de littekens van mijn vroegere acne zag, of dat hij me gewoon hartstikke lelijk vond. Toen hij na een paar minuten het gesprek afrondde, begonnen mijn knieën te trillen. Zie je wel? Hij vindt me niks. Hij boog zich naar me toe en zei: ‘Als ik nog langer met je blijf praten, wordt mijn vriendin jaloers,’ met zijn hoofd wijzend naar het mooie, blonde meisje dat alleen aan een tafeltje zat. Mijn hoofd werd vuurrood. Zij, jaloers op mij? Ik kon hem wel zoenen.’

Lees ook
Leni Klum, de minderjarige dochter van Heidi Klum, post pikante foto en het commentaar stroomt binnen

Leuke mannen overal

‘Toen ik me ervoor openstelde, leek de wereld om me heen opeens bezaaid met leuke mannen. Op mijn werk, in de trein, zelfs in mijn eigen appartementencomplex. Op een donderdagavond stond mijn bovenbuurman Joris voor de deur. Of hij een kopje suiker mocht lenen. Ik begreep niet waarom hij er zo hard bij lachte, ik kende die uitdrukking helemaal niet. Hij wachtte in de woonkamer, terwijl ik in de keuken zijn theekopje met bloemetjesmotief vulde. ‘Ik wil een taart bakken voor mijn zusje,’ zei hij. ‘Ze wordt morgen 21.’ Ik smolt bijna in de keuken. ‘Wat lief van je,’ zei ik. De tv stond aan, op 24kitchen. Puur toeval. ‘Hé,’ zei hij. ‘Ze bakken een taart. Mag ik eens kijken? Ik ken dit helemaal niet.’ De hele avond keken we samen kookprogramma’s. We praatten over taarten, over zusjes, familie. Met elk glas pinot grigio werden we persoonlijker. Het ging over liefdesliedjes, de liefde zelf, hartzeer. Zijn hart was eens gebroken en daarna durfde hij niet meer. Zo voelde ik me ook. Alleen was mijn hart niet door een ander gebroken, maar had ik dat zelf gedaan. Voor ik het wist, vertelde ik mijn eigen geschiedenis. Voor het eerst zo uitgebreid aan iemand die niet mijn psycholoog was. Toen ik klaar was en een zucht van verlichting liet, kuste mijn buurjongen me. Zacht, teder en lief. Alsof hij wilde zeggen dat het goed kwam.
Die eerste avond belandden we meteen samen in bed. Wel vijf keer vroeg hij of dat geen slecht idee was. Ik vond het het beste idee dat ik maar kon verzinnen, al schoor ik nog snel even mijn bikinilijn bij in de badkamer. Hij hoefde niet de liefde van mijn leven te worden, maar als ik nu seks zou hebben met deze man, was ik in elk geval van het stempel maagd af. Ik denk dat weinig mensen zo’n fijne eerste keer hadden als ik. Al was ik in het begin verlegen. Hij hielp me ontspannen, gaf mij en mijn lichaam een uur lang alle aandacht. Ik denk dat hij geen plekje oversloeg. Hij lachte toen ik achteraf riep dat het verschrikkelijk was dat ik pas op mijn 36e ontdekte hoe fijn dit was. Hij ging voor de grap boven op me liggen en zei: ‘Je hebt nog heel veel tijd om de schade in te halen.’ Dit was de juiste manier: lachen om wat gevoelig was. Het hielp me.’

Geheeld hart

‘Dat mijn eerste liefde niet voor altijd was, wist ik al na een paar maanden. We bleken weinig gezamenlijke interesses te hebben, de gespreksstof droogde op, ons toekomstbeeld was anders. In het begin dacht ik dat ik gek zou worden als ik weer vrijgezel was, maar toen ik onze relatie beëindigde, was ik helemaal niet bang. Joris had me het gevoel gegeven dat ik ertoe deed. En voor het eerst in mijn leven vertrouwde ik erop dat ik niet alleen zou overblijven. We gingen gemoedelijk uit elkaar. Als we zin hebben, kijken we nog weleens samen 24kitchen, en af en toe eindigt dat in de slaapkamer. Ik vind het fijn dat hij me kent, mijn lichaam en mijn verhaal. Hij heeft mij de ogen geopend voor alles wat ik al die jaren heb gemist. Het samen eten, urenlang praten en vooral: knuffelen. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Mijn hart leek te helen met elke knuffel die hij me gaf. Ik dacht al die jaren dat niemand mij wilde, maar achteraf bleek dat ik zelf de deur dichthield. Nu kan ik niet wachten tot ik de ware liefde vind. Als ik dit al zo heerlijk vond, hoe geweldig zal dát dan wel niet voelen?” •

TEKST RENÉE LAMBOO-KOOIJ