Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Nathalie (41) is als kind seksueel misbruikt: ‘Dat mijn moeder me niet heeft beschermd, vind ik het ergst’

Nathalie (41) is als kind seksueel misbruikt: ‘Dat mijn moeder me niet heeft beschermd, vind ik het ergst’

Nathalie (41) is als kind seksueel misbruikt: ‘Dat mijn moeder me niet heeft beschermd, vind ik het ergst’

Nathalie, Mandy en Esther werden als kind misbruikt en vertellen hun schrijnende verhaal: “Ik was een jaar of acht. ‘Dit mag niet van de politie,’ zei mijn opa. ‘Als mensen erachter komen, moeten we samen naar de gevangenis.’”

Nathalie (41) is getrouwd en moeder van twee zoons van 18 en 20 jaar oud. Ze werkt als woonbegeleider in de gehandicaptenzorg.“Ik was veertien jaar oud toen mijn vader me in de keuken sinaasappelsap uit het pak zag drinken. Toen hij me op mijn kop gaf, werd ik heel boos. Ik wist dat mijn moeder verderop zat en alles kon horen. ‘Wat jij doet mag ook niet,’ riep ik naar hem. ‘Zoals met jou in seksboekjes te moeten kijken en al die andere dingen.’ Mijn moeder kwam aanlopen en begon te schreeuwen. ‘Klopt het wat zij zegt,’ riep ze boos. Mijn vader gaf het allemaal toe. Mijn moeder leek heel boos te zijn op mijn vader, maar na een paar minuten ebde dat weg. Ze vroeg mij aan wie ik het had verteld. Ik gaf aan dat ik mijn mentor op school had ingelicht. ‘Verder moet je het tegen niemand zeggen,’ kreeg ik te horen. Daarna werd er nooit meer over gesproken thuis.

‘Als we met de feestdagen naar mijn ouders gingen, had ik vooraf al buikpijn omdat ik drie zoenen zou krijgen van mijn vader’

Vanaf dat moment hield het misbruik dat op mijn tiende was begonnen op. Maar de angst dat het weer zou gebeuren, bleef. Elke keer als ik alleen thuis was met mijn vader, voelde ik me onveilig. Mijn moeder en ik hadden altijd een afstandelijke relatie gehad. Ik wilde wel graag een moeder-dochterband zoals ik vriendinnen zag hebben, maar het leek alsof ze me nooit dichtbij liet komen. Ze heeft me nooit gevraagd hoe het met me ging, of wat er precies was gebeurd. Mijn mentor had gezorgd dat ik naar een maatschappelijk werkster kon voor gesprekken. Maar daar heb ik niet veel aan gehad omdat ik het moeilijk vond het misbruik te bespreken.Dus stopte ik met die gesprekken en worstelde ik zelf met dit geheim en de angstige gevoelens die ik thuis had voor mijn vader. Ik ben op mijn achttiende meteen gaan samenwonen met mijn vriend, met wie ik later ben getrouwd. Ik zie mijn moeder nog huilend in de deuropening staan. ‘Is het daarom?’ vroeg ze me, doelend op het misbruik. Ik had zo veel medelijden met haar dat ik zei van niet. Maar natuurlijk vluchtte ik daarom het huis uit. Niet alleen vanwege wat mijn vader had gedaan maar ook omdat mijn moeder me niet had beschermd door bij hem te blijven. Waardoor ik nog jaren in angst had moeten leven.Mijn man en ik kregen twee prachtige zoons. Toen ik moeder werd, kwamen er allemaal nieuwe emoties boven. Ik was ontzettend angstig en beschermend. Ik werd ook bang dat ik mijn eigen kinderen misschien iets aan zou doen. Je leest immers wel eens dat misbruik zich herhaalt. Ik ben daarom psychologische hulp gaan zoeken en dat heeft erg geholpen. De relatie met mijn moeder ging op en neer in die jaren. Ik verbrak wel eens contact als het niet goed met me ging door de trauma’s van het misbruik. Dan kreeg ik bijvoorbeeld flashbacks waarbij beelden bovenkwamen van wat er vroeger was gebeurd. Of ik had nachtmerries waarin ik weer de angst voelde die ik als kind had ervaren. Maar als ik een tijdje geen contact had gehad, miste ik mijn moeder toch.

Ik bleef proberen die moeder-dochterband te krijgen waar ik als kind al naar had verlangd. En ik wilde mijn moeder de kans geven om oma te zijn. Ik maakte wel de afspraak met haar dat ze de jongens nooit alleen bij mijn vader zou mogen laten. Zij begreep waarom we die afspraak hadden en ging daarmee akkoord. Die bezoekjes waren altijd maar een uurtje of twee en het liefst als mijn vader niet thuis was. Maar op feestdagen gingen we wel bij mijn ouders langs. Ik wilde toch dat mijn moeder als oma sinterklaas kon vieren met mijn zoons.

Nu denk ik: waarom deed ik mezelf dat aan? Dan had ik vooraf al buikpijn omdat ik drie zoenen zou krijgen van mijn vader. En als we daar zaten, vermeed ik altijd elk oogcontact met hem. Maar voor de kinderen speelde ik wel het toneelstukje door een normaal gesprek te voeren over koetjes en kalfjes. Dat was zo moeilijk, maar ik wilde mijn moeder niet kwijt. En zij was nu eenmaal bij hem. Ik heb haar wel eens gevraagd waarom ze bij hem bleef. “Ik kan nu eenmaal moeilijk alleen zijn,” antwoordde ze toen. Toen mijn zoons wat ouder werden, ervoeren zij hetzelfde als dat ik als kind bij mijn moeder had gemerkt. Ze was afstandelijk en erg met zichzelf bezig. Ze gingen daarom steeds minder graag waardoor het contact vanzelf steeds minder werd.

Lees ook
Davina (41) is moeder en leeft onder de lage-inkomensgrens: ‘Ooit wordt het anders’

Drie jaar geleden kwam ik erachter dat een achterneefje bij mijn ouders zou gaan logeren. Daar schrok ik zo van. Want mijn moeder wist toch dat dit niet veilig was voor een kind met mijn vader in huis? Ik heb aan de bel getrokken bij mijn nicht zodat het logeerpartijtje afgeblazen zou worden. Omdat ik niet wist hoe mijn familie of ouders zouden reageren op het feit dat ik familie had ingelicht, heb ik mijn kinderen over het misbruik verteld.

‘Ik wist het,’ zei mijn jongste van toen vijftien jaar oud meteen. Hij had dat aangevoeld. Misschien omdat er door #MeToo veel over gepraat werd op school. Allebei de kinderen waren ontzettend boos en hebben daarop net als ik het contact met hun opa en oma definitief verbroken. Mijn man had ik al vroeg in onze relatie verteld wat me als kind was overkomen. Hij had er altijd moeite mee gehad om mijn vader te zien, maar ging op die feestdagen met me mee om mij te steunen. Nu ik voor mezelf koos, was hij maar wat trots.

Wat mijn vader me heeft aangedaan heb ik veel moeite mee gehad. Maar wat mijn moeder heeft gedaan door me niet te beschermen, vind ik eigenlijk nog erger. Dat zij ‘s avonds naast hem in bed kan liggen, vind ik vooral nu ik zelf moeder ben onbegrijpelijk. De hoop dat ze bij hem weg zou gaan, is nog heel lang gebleven. Dat ze voor me op zou komen. Die erkenning geven aan het kind dat ik toen was. Dat is weg. Erop blijven hopen, doet alleen maar pijn.’

Naast Nathalie zijn Mandy en Esther ook seksueel misbruikt. Hun verhalen lees je, in Flair 42-2021, de editie die t/m 26 oktober in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hierOp de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Michelle Iwema | fotografie Petronellanitta