Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Minou (24) is mantelzorger voor haar moeder: ‘Als ik afspreek met mijn vriendinnen, voel ik me vaak schuldig naar mijn moeder toe’

Minou (24) is mantelzorger voor haar moeder: ‘Als ik afspreek met mijn vriendinnen, voel ik me vaak schuldig naar mijn moeder toe’

Minou (24) is mantelzorger voor haar moeder: ‘Als ik afspreek met  mijn vriendinnen, voel ik me vaak schuldig naar mijn moeder toe’

Minou van den Nieuwendijk (24, kwaliteitsmedewerker in de farmaceutische industrie) is al een paar jaar mantelzorger voor haar moeder, Bianca (53). Bianca heeft COPD gold 4, en is altijd benauwd.

COPD

“Ik was net twintig toen mijn moeder COPD gold 4 bleek te hebben: een ernstige longziekte waarvan mijn moeder zich in het laatste stadium bevindt. Doordat haar longcapaciteit nog maar twintig procent is, is ze snel benauwd, heeft ze weinig energie en kan ze weinig doen. Zelf aankleden gaat nog net, maar mijn vader, mijn tweelingzus en ik helpen haar met de andere dingen. Zo verdelen we de zorg voor het huishouden en als mijn moeder gaat douchen, is één van ons in de buurt. Dit doen we omdat ze door de stoom en inspanning erg benauwd kan worden. In zo’n geval moeten wij haar extra zuurstof toedienen.

‘Als ik afspreek met mijn vriendinnen, voel ik me vaak schuldig naar mijn moeder toe’

Het lastige aan COPD is dat het niet te voorspellen is hoe de aandoening zich ontwikkelt. In het gunstigste geval word je er zeventig mee, maar bij COPD kun je naast longklachten ook hartfalen krijgen, wat fataal kan zijn. Daardoor ben ik erg bang om mijn moeder vroeg te verliezen. Soms vind ik het ook moeilijk om van huis weg te gaan. Door mijn grote verantwoordelijk-heidsgevoel woon ik bewust nog thuis. Hoewel ik best graag op mezelf zou gaan wonen, vind ik het moeilijk om de situatie thuis los te laten.

Schuldgevoel

Doordeweeks werk ik fulltime en soms heb ik het gevoel dat ik mezelf wegcijfer, omdat ik bijna altijd bezig ben met mijn moeders gezondheid. In het weekend spreek ik regelmatig af met vriendinnen, maar vaak voel ik me dan schuldig naar mijn moeder toe. Dan denk ik: moet ik eigenlijk niet bij haar zijn? Hoewel ze steeds benadrukt dat ik, ondanks haar ziekte, mijn eigen leven moet leiden, is en blijft ze mijn eerste prioriteit. Zo ga ik elke zaterdag-ochtend met haar naar de markt. Zij in haar scoot-mobiel en ik ernaast. Het is altijd gezellig, maar mijn moeder wil niet dat het een verplichting voor me is. Dat is het ook niet: ik wil er echt voor haar zijn en geniet van de tijd die we samen doorbrengen.

Steun

Vaak komen we op de markt veel mensen tegen die we kennen. Als zij dan een praatje met mijn moeder maken en vragen hoe het met haar gaat, zie ik haar echt opbloeien. Daar word ik zo blij van. Ik wil mijn moeder het liefst gelukkig zien, dus die zaterdag-ochtenden zijn heel waardevol voor me. Mijn vriendinnen steunen me waar ze kunnen. Heel soms breek ik bij hen, omdat de situatie van mijn moeder me dan even te veel wordt, maar echt vaak gebeurt dat niet.

Lees ook:
Annick (28) is mantelzorger van haar doodzieke man: ‘Niemand vraagt hoe het met míj gaat’

Ik praat liever niet over de ziekte van mijn moeder en wat ons in de toekomst wellicht nog te wachten staat. Ook met mijn moeder, mijn zus en mijn vader bespreek ik dat niet. Ik wil er gewoon niet over nadenken. Het is niet zozeer dat ik het mantelzorgen ‘veel’ vind, het is meer dat ik het mentaal zwaar vind. Niemand weet hoe het zal gaan lopen en die onzekerheid vind ik het moeilijkst.”

Naast Minou zijn Annick en Heidi ook een mantelzorger. Hun verhalen lees je, in Flair 45-2021, de editie die t/m 16 november in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier