Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Merels zoon is gokverslaafd: ‘Ik vertrouw mijn zoon niet meer’

Merels zoon is gokverslaafd: ‘Ik vertrouw mijn zoon niet meer’

Merels zoon is gokverslaafd: ‘Ik vertrouw mijn zoon niet meer’

De twintigjarige zoon van Merel (47, marketingmanager) is gokverslaafd. Het begon met een uitje naar Holland Casino, maar ging van kwaad tot erger. “Hoe heeft het kunnen gebeuren dat ons kind ons geld steelt? Het vertrouwen is weg en ik weet niet of dat ooit nog terugkomt.”

Nieuwe hobby

“Hoe laat ben jij thuis? Ik moet je wat vertellen.” Aan de stem van mijn zoon hoorde ik direct dat er iets goed mis was. Razendsnel gooide ik in mijn hoofd mijn schema om. Die boodschappen zou ik later wel halen.  “Ik ben onderweg, over tien minuten ben ik er.” Plankgas reed ik naar huis. Onderweg schoot er van alles door mijn hoofd. Drugs? Van school getrapt? Depressief? Heeft iemand hem iets aan­gedaan? Ik wist het echt niet. Hoe kon dat, ik was toch die moeder die er altijd was en met wie ze alles konden delen? Toen ik tien minuten later in de woonkamer tegenover mijn huilende kind stond, raakte ik nóg verwarder. Dikke tranen liepen over zijn wangen en vielen op de grond.  “Wat is er?” riep ik uit. Ik sloeg mijn armen om hem heen, om dat sterke lijf van mijn negentienjarige.  “Ik heb al mijn geld vergokt, mam. Ook mijn spaarrekening.” Onthutst keek ik hem aan. Niet boos. Ergens opgelucht: het ging máár om geld. Er was niemand dood, hij had niets gestolen, hij was nog kerngezond. Hortend en stotend vertelde hij hoe hij de afgelopen tijd steeds vaker online casino’s had bezocht.

Ik moest meteen terugdenken aan zijn achttiende verjaardag. Die avond verliet hij uitgelaten met een stel vrienden ons huis en reed hij in mijn auto naar Holland Casino, want dat mocht hij voor het eerst. Ik snapte de opwinding.  Voor het eerst alleen in mijn auto rijden, voor het eerst gokken. Ik gunde hem zijn feestje. Die avond bleek het begin van een nieuwe hobby.

Geld gestolen

“Op een dag was ik geld kwijt uit mijn portemonnee. Ik heb zelden contant geld in huis en had het gepind voor de kapper die langs zou komen. Ik wist het zeker: er ontbrak vijftig euro. Mijn maag draaide zich om. Ik belde mijn ex om mijn bevindingen te delen. Het werd stil aan de andere kant van de lijn.  ‘Ben je er nog?’  vroeg ik. Hij zuchtte. ‘Ik heb het gevoel al langer dat er zo nu en dan geld uit mijn portemonnee verdwijnt. Ik wilde het je niet zeggen…’ Ik moest de neiging over te geven onderdrukken. Ons kind steelt ons geld. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Ik kon hem in niets meer vertrouwen. We confronteerden hem ermee. Eerst ontkende hij stellig, toen brak hij. Hij kreeg geen woord meer uit zijn mond, de schaamte was zichtbaar. Hij kon alleen nog maar huilen en wij ook. ‘We gaan hulp zoeken,’ zei ik. ‘En dit keer heb je geen keuze.’  We vonden een therapeut met wie hij eens in de twee weken sprak.

Lees ook
Chimène van Oosterhout (57): ‘Ik dacht dat mijn pech erop zat’

Crypto’s

“We zijn nu ruim anderhalf jaar verder. We hebben de therapeut ingewisseld voor een psycholoog die nauw verbonden is aan een verslavingskliniek: voor een traject in de kliniek zelf is hij nog  ‘te licht’, dat houden we achter de hand. Hij heeft een nieuwe baan, noodgedwongen. Zijn vorige contract werd niet verlengd – ook dat nog. Maar het bleek een zegen. In zijn huidige werk vindt hij meer uitdaging. En hij gaat er een opleiding volgen. Op al zijn apparaten hebben we de toegang tot goksites met een tool geblokkeerd, iets wat hem, zegt hij zelf, rust geeft. Door corona kon hij fysieke casino’s niet bezoeken. En wij beheren nog nauwlettender zijn bankzaken. Hij heeft iets nieuws gevonden wat hem spanning en sensatie biedt: met zijn vader en stief-vader zit hij in de crypto-valuta. Dagelijks checkt hij de koersen en artikelen en filmpjes erover worden uitgebreid bekeken.  ‘Veel leuker dan gokken,’ zei hij laatst. We zullen altijd alert moeten zijn, want een verslaafde ben je voor het leven, zegt zijn behandelaar. Goddank liggen de huizen hier in de om­geving niet voor het oprapen en zal hij voorlopig nog bij ons wonen. Zo kunnen we hem dus een beetje in de gaten houden. Maar het vertrouwen is weg. Of dat ooit terugkomt, weet ik niet.

Het hele interview lees je in Flair 44-2021. Deze ligt t/m 9 november in de (online) schappen. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images