Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Melanie (24) verloor haar ouders in een ongeluk: ‘Mensen zijn hard, ze verwachten dat ik nu de draad wel weer oppak’

Melanie (24) verloor haar ouders in een ongeluk: ‘Mensen zijn hard, ze verwachten dat ik nu de draad wel weer oppak’

Melanie (24) verloor haar ouders in een ongeluk: ‘Mensen zijn hard, ze verwachten dat ik nu de draad wel weer oppak’

‘Dit gebeurt niet echt. Dit gebeurt niet echt. Dit gebeurt niet echt.’ Ik bleef het maar herhalen. De politieagente die het nieuws kwam vertellen, wist zelf niet goed wat ze moest zeggen. Een ongeluk, mijn vader dood, mijn moeder op de intensive care.’

Ze namen me mee naar haar, het is een beeld dat ik nooit meer vergeet. Mijn moeder, die altijd zo sterk was geweest, zo vol energie zat, lag daar nu aan allerlei draden en buisjes. Haar gezicht bijna onherkenbaar door de schaaf- en snijwonden van het glas dat ze over zich heen had gekregen. De klap moet enorm zijn geweest.

Ik huilde niet

Ik huilde niet één keer. Niet terwijl ik de begrafenis van mijn vader voorbereidde, niet toen ik een dag voor zijn afscheid hoorde dat mijn moeder ook was overleden en ik opeens twee begrafenissen moest regelen, niet toen ik daar zat in het uitvaartcentrum, helemaal alleen voor twee kisten. Er waren ontzettend veel mensen – ze waren gekend én geliefd – en dat deed me deugd. Maar tegelijk liet het me overduidelijk zien dat ik alleen achterbleef. Ik denk niet dat ik me ooit zo alleen heb gevoeld als daar, tussen die honderden mensen. Ze pakten me allemaal vast, ze spraken troostende woorden, ze huilden. En het enige wat ik kon denken was: dit gebeurt niet echt. Het was te onwezenlijk, te moeilijk, te hard. Van het ene moment op het andere was mijn leven helemaal anders.

Je denkt daar niet over na, over het verliezen van je ouders. Dat is voor later, als je zelf bijna bejaard bent. Mijn ouders waren ongelofelijk energieke mensen, altijd bezig, altijd actief. Het waren geen mensen om ziek te worden of dood te gaan. Ik weet het, het is naïef wat ik nu zeg. Maar zo zag ik het écht. Ik had, in alle eerlijkheid, nog niet over de dood nagedacht voor het gebeurde. Ik heb mijn grootouders nog, alle vier, er was nog niemand gestorven in onze familie. Natuurlijk was ik in shock, dat kan gewoon niet anders. En dat ben ik nu, een jaar later, eigenlijk nog altijd een beetje. Ik heb mijn studies stopgezet toen het gebeurde – ik kon me niet voorstellen dat ik gewoon weer in de schoolbanken zou gaan zitten – en heb een half jaar een time-out genomen. Ik ben veel bezig geweest met de afhandeling van de nalatenschap van mijn ouders. Verschrikkelijk hoeveel daarbij komt kijken. Weer momenten waarop ik me zo alleen voelde, want bij administratieve toestanden belde ik altijd naar mijn vader, hij was er zo goed in.’

Financieel goed

‘Intussen ben ik de eigenaar van het ouderlijke huis, er is een riante levensverzekering van allebei mijn ouders. Financieel lijkt het of ik de lotto heb gewonnen. Maar wat heb ik eraan? Een tante zei laatst dat ik ‘toch wel geluk had’. Ik had haar wel kunnen slaan. Wat moet ik ermee? Ik wil mijn ouders terug, verdomme, ik zou er alles voor overhebben. Ze mogen zo het huis, het geld, álles hebben, als ik mijn vader en moeder nog maar één keer zou kunnen vastpakken. Ik heb niet eens afscheid kunnen nemen. Ik heb niet één keer meer kunnen zeggen hoeveel ik van ze hou. Mensen zijn hard, ze verwachten dat ik nu de draad wel weer oppak. Ik ben opnieuw begonnen met studeren, al vind ik het ongelofelijk moeilijk om elke dag op te staan. Ik mis hen meer en meer. Het verdriet lijkt nu pas te komen. Ik kan in de aula zitten en opeens de tranen over mijn wangen voelen rollen, zonder een reden. Gewoon, omdat het besef zo duidelijk doordringt dat ik mijn ouders kwijt ben. Ik moet nog trouwen, kinderen krijgen en opvoeden. Hoe moet ik dat nu doen zonder de raad van mijn ouders? Hoe moet ik moeder worden zonder eigen moeder die ontroerd is, omdat ze voor het eerst oma wordt?

Lees ook
Column Lisanne: ‘Heb je je moeder nog als ze niet meer leeft? Ze blijft altijd mijn moeder, toch?’

Er zijn zo veel dingen kapotgemaakt door hun dood, zo veel stukjes toekomst die nu al een schaduw over zich hebben hangen. Ik heb het gevoel dat ik nooit meer écht zal kunnen lachen. Nooit meer zorgeloos blij zal zijn. Ik ben veel vrienden verloren door het verlies van mijn ouders. Natuurlijk hebben ze met me te doen, maar hun leven gaat verder. Ik werd toch snel het meisje-met-het-verdriet. Iemand om uit de weg te gaan, want plezier maken met mij in de buurt, dat willen ze niet om me niet te kwetsen. Ik kán ook nog niet echt plezier maken, maar dat ik daarom aan de kant word geschoven, is hard. Het maakt me opstandig: ik wil helemaal niet zo’n verdriet meedragen. Ik wil gewoon weer Melanie zijn van een jaar geleden, toen mijn grootste zorgen nog waren welke outfit ik dat weekend zou aantrekken om uit te gaan. Ik wil weer stressen over mijn shopbudget en boos zijn op mijn vader omdat hij me niet wil komen halen na een concert omdat ik ‘zelfstandig moet leren worden’. Verdomme, ik zou er zo veel voor over hebben om hem dat nog eens te horen zeggen. Ik kijk soms naar boven en dan denk ik: papa, kijk me nu eens zelfstandig zijn. Ben je trots?

Dat is het enige waar ik nog op hoop: dat ze ergens daarboven meekijken en dat ze trots op me zijn. Dat ik ze ooit terugzie, hen kan vastpakken en kan uithuilen in hun armen, omdat ik me zo alleen voelde toen ze opeens weg waren…’