Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Maurice (41) heeft een geheugen van maar 3 dagen: ‘Het is nooit in me opgekomen bij hem weg te gaan’

Maurice (41) heeft een geheugen van maar 3 dagen: ‘Het is nooit in me opgekomen bij hem weg te gaan’

Maurice (41) heeft een geheugen van maar 3 dagen: ‘Het is nooit in me opgekomen bij hem weg te gaan’

‘Op onze computer staat het levensverhaal van Maurice, van zijn dertigste tot nu. Hij kan erin lezen dat we getrouwd zijn, wanneer we verhuisden en wanneer onze dochter is geboren. Er staat in wat hij tegenwoordig doet, zwemmen bijvoorbeeld, maar ook waar hij dingen in huis kan vinden.

Om de drie dagen leest Maurice dit weer allemaal door. Zijn smartphone is zijn externe geheugen. Als dat ding crasht, is hij nergens. Het alarm gaat de hele dag door af: als hij Tirza van school moet halen, haar naar gym moet brengen of een andere afspraak heeft. Daaraan gekoppeld is het adres, want als Maurice ergens drie dagen niet is geweest, is het uit zijn geheugen verdwenen.

Als we naar vrienden gaan, praat ik hem bij: ze zijn getrouwd en hebben nu twee kinderen. Maurice’ laatste herinnering is van negen maanden voor zijn hersenbloeding, nu elf jaar geleden. Ook alles wat er sindsdien is gebeurd, onthoudt hij niet. Hij kan iets hoogstens drie dagen vasthouden, daarna is hij het weer vergeten. De familie had er in het begin alle vertrouwen in dat Maurice zijn geheugen terug zou krijgen. Hij was toch ook beter gaan spreken en lezen? Maar bij het zien van de scans dacht ik al: dat kan bijna niet meer goed komen. Ik zag een heel grote, donkere vlek op de linkerhersenhelft, die er heel anders uitzag dan de rechterhelft. ‘Er is bloed in papa’s hersenen gekomen, waardoor ze een beetje kapot zijn en papa niet alles meer goed weet,’ zo legt Tirza uit wat haar vader mankeert. In december wordt ze vijf. Echt besef van tijd heeft ze nog niet. Ze leert nu net dat dagen een naam hebben en hoe een week in elkaar zit. Op een planbordje wijzen we het weleens aan. Dit is vandaag en van een paar vakjes eerder weet papa niets meer. Kinderen zijn daar heel makkelijk in. Het is een gegeven, het is zo. Uit Nijntje kan papa prima voor-lezen, maar boekjes met lange zinnen zijn ’s avonds wat te veel voor hem. Nou, dan is dat zo. Dan pakt Tirza voor papa een simpeler boekje. Zo keken Maurice en ik er ook al snel tegenaan. Het is wat het is. We zijn niet bij de pakken gaan neerzitten, besloten er het beste van te maken. Die instelling hebben we altijd al gehad. Maurice werkte als contactlensspecialist. Mensen kwamen bij hem als ze ergens anders hadden gehoord dat ze geen lenzen konden dragen. Dat zullen we nog weleens zien, dacht Maurice dan. Problemen zijn er om opgelost te worden, dat is altijd ons motto geweest. Heb je alle oplossingen gecheckt? Oké, dan is het misschien toch een probleem, maar dat kun je vast wel gedeeltelijk oplossen.’

Nog steeds slim

‘Na zijn hersenbloeding kon Maurice niet lezen en praten ging heel slecht. Het is een traject van jaren geweest, maar inmiddels is zijn spraak ontzettend verbeterd. Dat is niet meer te vergelijken met hoe het was. Alleen ’s avonds laat, na een drukke dag, wil hij nog weleens moeilijk uit zijn woorden komen. De rechterhelft van het lichaam van Maurice is verlamd. Je kunt hem keihard knijpen, maar hij voelt er niets van. ‘Hij zal nooit kunnen fietsen,’ zeiden de artsen. Maar Maurice heeft zich daar niet bij neergelegd. Hij heeft een aangepaste fiets laten maken en inmiddels fietst hij weer. Hij is nog steeds slim. Dat is niet veranderd. Hij blijft zich ook verdiepen in politiek en volgt het nieuws op de voet. Hij weet af en toe beter hoe het reilt en zeilt in de wereld dan ik. Hij zit op Facebook, LinkedIn en weet alles van nieuwe gadgets. Zó knap vind ik dat. Alleen werken kan Maurice niet meer. Daar heeft hij veel moeite mee gehad, hij vond zijn werk heel leuk. Vijf jaar geleden is hij gaan zwemmen, ook iets waarvan gezegd werd dat hij het niet zou kunnen. Maar hij bleek talent te hebben en kon al snel mee op hoog niveau. Afgelopen zomer deed hij zelfs mee aan de Paralympics en sleepte hij brons en zilver binnen. Zijn baan heeft hij moeten inleveren, maar hij heeft er iets heel nieuws voor teruggekregen.’

‘Voor Maurice is zwemmen een nieuw doel in zijn leven. En voor mij is het geweldig om te zien dat hij nu weer terug heeft wat hij miste: een doel, contact met mensen, een invulling van de dag. Als ik nu thuiskom uit mijn werk, hebben we elkaar van alles te vertellen. Eerder deed hij op een dag boodschappen en luisterde hij naar de radio of een luisterboek. Niet dat hij toen ongelukkig was, hoor. Maar dit is veel leuker voor ons allebei. Ik ben ontzettend trots op hem. Afgelopen jaar is een heel druk jaar geweest waarin hij veel weg was, maar ik gun hem dat zo ontzettend. Op het moment zelf geniet hij enorm van het zwemmen, al wist hij toen hij terugkwam uit Londen zelf niets meer over de races. Ik zie hoe hij 
filmpjes terugkijkt van het zwemmen en van de interviews die hij heeft gegeven. Het zijn feiten voor hem, hij heeft die drie plakken, maar de euforie beleeft hij niet meer. Dat gevoel kan hij niet meer oproepen. Dat is hard, maar we weten dat nu eenmaal. Maurice herinnert zich ook niets van onze bruiloft. Maar we wisten van tevoren dat dat zo zou zijn, dus dat was geen reden om dan maar niet te trouwen. Tijdens onze trouwdag heb ik ook geen moment gedacht: we doen dit voor mij, want hij weet het straks niet meer. We beleefden de dag echt samen en ik weet dat hij er veel over heeft opgeschreven. Zo weet hij precies wanneer we in ondertrouw zijn gegaan, terwijl ik dat echt niet meer weet. Ook onze trouwdag staat overal genoteerd, hij zorgt er wel voor dat hij daaraan herinnerd wordt. Misschien is hij wel een van de weinige mannen die hun trouwdag níet vergeten!’
‘M’n zwangerschap, de bevalling, ook dat zijn hoogtepunten waar hij geen herinneringen aan heeft. Ik volgde een zwangerschapscursus waar vrouwen en hun partners leerden wat ze tijdens de bevalling moesten doen. Hoe te puffen en adem te halen, dat soort dingen. Eén keer is Maurice meegegaan, maar het had voor hem natuurlijk geen zin. Tegen de tijd van de bevalling zou hij er toch niets meer van weten. Na die ene keer ben ik steeds alleen gegaan. Dat vond ik niet erg, ik had toch al niet de illusie dat een man nou zo veel bijdraagt aan een bevalling. Maurice is hartstikke gek met Tirza. Ik werk vier dagen in de week, hij is meestal bij haar. Maar eerlijk is eerlijk, hij kent haar niet zo goed. Tirza kent haar papa straks achttien jaar, Maurice haar hoogstens drie dagen. Als je er zo bij stilstaat, klinkt dat sneu. Maar Maurice is er wel altijd voor haar. Dát kan hij haar wel bieden. Ook al heeft hij geen herinneringen aan Tirza, hij houdt onvoorwaardelijk van haar. Zij zal hem later misschien af en toe moeten bijpraten, net als ik dat doe. Maar ook dat wisten we van tevoren. Als we dat niet gewild hadden, was ze er niet geweest. We hebben er goed over nagedacht en de keuze gemaakt er toch voor te gaan. Maurice is geweldig met Tirza. Tijdens mijn zwangerschap bood mijn schoonmoeder aan om te helpen als Maurice de zorg voor Tirza overdag niet aankon. Maar het is niet nodig geweest. Hij is juist degene die mij leerde hoe ik haar moest vasthouden, haar luier verschonen en de fles geven. Hij wist het allemaal, als vanzelf.’

Nooit eenzaam

‘Eenzaam in onze relatie voel ik me nooit. Ik kan alles met Maurice bespreken en kan met alles bij hem terecht. We beleven alles samen, alleen kunnen we niet later nog eens herinneringen ophalen. Tuurlijk is dat jammer, maar het heeft geen zin om daar constant bij stil te staan. Daarbij zijn we ook niet van die herinneringen-ophalers. Gelukkig maar, denk ik nu. We blijven dan ook gewoon op vakantie gaan, ook al weet hij er bij terugkomst bijna niets meer van. Want op het moment zelf beleeft hij er plezier aan en daar kan hij toch een paar dagen op teren.
In de eerste periode na zijn hersenbloeding maakte Maurice nog veel foto’s, daar is hij inmiddels mee gestopt. Hij kan er wel naar blijven kijken, maar de herinnering komt er toch niet mee terug. Hij schreef in het begin veel meer op dan nu, maar dat was niet vol te houden. Hij moest het ook allemaal weer teruglezen! Hij is nu selectiever in wat hij vastlegt en wil onthouden. Het gat tussen nu en zijn laatste herinnering wordt natuurlijk ook steeds groter. Eerst was hij negen maanden kwijt, inmiddels is dat elf jaar. Naarmate de tijd verstrijkt, gebeurt er steeds meer of verandert er van alles wat hij niet kan onthouden. We zijn verhuisd, opa’s en oma’s zijn overleden en hoewel ik niet heel erg veranderd ben, ben ik toch wél elf jaar ouder. Ik heb hem weleens met zijn ogen zien knipperen toen hij me weer zag na een paar weken trainingskamp. In zijn herinnering was ik weer elf jaar jonger, dat viel vast even tegen!’

Dezelfde man

‘Het is nooit bij me opgekomen om bij Maurice weg te gaan. Hij is nog altijd de man op wie ik verliefd werd. 
Hij is nog steeds grappig, gedreven en ziet er goed uit. Maurice heeft zijn beperkingen, maar zijn karakter is niet veranderd. Het is juist duidelijker nu dat datgene wat ik al gezien had, ook echt zo is. Hij ís positief, hij ís een doorzetter. Wat hij altijd hard riep naar anderen, doet hij zelf ook. Een probleem is geen probleem, daar vind je gewoon een oplossing voor.’