Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Marije heeft een hond in huis halen onderschat: ‘Siep blaft de hele toko bij elkaar’

Marije heeft een hond in huis halen onderschat: ‘Siep blaft de hele toko bij elkaar’

Marije heeft een hond in huis halen onderschat: ‘Siep blaft de hele toko bij elkaar’

Net als vele anderen namen Marije, Semmy en Nathalie in coronatijd een hond. Omdat dat zo gezellig leek. Wat het is, maar ze liepen ook tegen de mindere kanten aan. “Een opvangadres in de buurt zou fijn zijn, maar door covid zittende pensions overvol.”

“Ik heb een gruwelijke hekel aan mensen die het op social media voortdurend over coronahonden hebben. Alsof niemand die in coronatijd een hond heeft genomen er goed over heeft nagedacht. Voor Niels hoefde het niet zo, maar ik wilde al jaren een hond en onze dochters wilden het ook graag. Dus toen we van een tussenwoning met een kleine tuin verhuisden naar een huis aan de rand van een natuurgebied met een grote tuin, begon het bij mij echt te kriebelen.

Het was vier tegen een, Niels verloor.  ‘Ik laat de hond niet uit,’ zei hij heel stellig. Daar gingen we mee akkoord. De meiden gingen allemaal naar de middelbare school en zouden met hun flexibele lestijden meehelpen met het uitlaten. We kochten Jip, een stabij, bij een erkende fokker, midden in coronatijd. Dat er daardoor geen puppycursus beschikbaar was, leek me geen probleem. Ik heb als kind honden gehad en wist wat ik kon verwachten. Bovendien kon ik online van alles over het opvoeden van honden vinden.

‘Onze dochters laten Siep niet zo frequent uit als ik van tevoren had bedacht’

Maar na anderhalve week werd Jip ziek en moest hij onder het mes. De dierenarts was nog maar net bezig of ik werd al gebeld.  ‘Alles is verkalkt, jullie hondje zit onder de tumoren,’ kregen we te horen. We moesten Jip laten gaan. Aanvankelijk wilde ik niets van een nieuwe hond weten, maar ik kwam niet over mijn verdriet heen. We besloten het nog een keer te proberen.

Dit keer kochten we Siep, ook een stabij. We waren weer compleet, maar toch durf ik nu te stellen dat ik het behoorlijk heb onderschat. Dit ras is heel waaks. Langs ons huis loopt een voetpad en als daar kinderen spelen, blaft Siep de hele toko bij elkaar. Niels kan daar heel slecht tegen en ook ik vind het vrij irritant als ik zit te werken.”

Vrijheid kwijt

“Toen we Siep net hadden, werkte ik volledig thuis door corona. Ideaal, want je hebt toch een soort baby in huis, daar wil je bij zijn. Maar sinds de versoepe-lingen werk ik weer twee dagen op kantoor. Dat is geen verplichting, maar de sociale druk wordt groter door een toename van het aantal vergaderingen en evenementen. ’t Liefst zou ik alle dagen thuis werken, maar dat zal er in de toekomst echt niet inzitten. Ik heb gekeken bij een hondenopvang, maar daar had ik geen goed gevoel over. Het was er zó druk.

Siep lijkt op zich redelijk goed alleen te kunnen zijn, als het maar niet te lang is. Als we de deur uit gaan, sluiten we alle gordijnen, zodat ze geen zicht op buiten heeft. Volgens de buren blaft ze dan niet. De hondenuitlaatservice komt Siep eens per week ophalen. Zij wandelen anderhalf uur met haar voor vijftien euro, iets wat je niet heel makkelijk meer keren in de week ophoest. Anderhalf uur is ook niet genoeg op een dag. Ik zet dagelijks rustig vijftienduizend stappen met haar.

Lees ook:
Semmy kocht een coronahond: ‘Misschien hebben we te impulsief gehandeld’

Met de opvoeding hebben we verder gelukkig geen problemen, dat hoor ik wel in mijn directe omgeving. Een hond in huis nemen, wordt volop onderschat. Onze dochters laten Siep ook niet zo frequent uit als ik van tevoren had bedacht. Spijt? Nee, dat niet. Ik had er misschien voor moeten kiezen toen de kinderen nog klein waren of we helemaal nog geen kinderen hadden. De vrijheid die we net weer een beetje kregen, zijn we kwijt. Maar ik geniet van onze wandelingen samen en van de weidevogels en herten die we onderweg zien. Je krijgt er wel héél veel voor terug.”

Naast Marije kochten Semmy en Nathalie ook te snel een hond. Hun verhalen lees je, in Flair 51/52-2021, de editie die t/m 4 januari in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hierOp de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Hester Zitvast | fotografie Petronellanitta