Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Lotte maakte een zware aardbeving mee: ‘Borden vlogen door het restaurant’

Lotte maakte een zware aardbeving mee: ‘Borden vlogen door het restaurant’

Lotte maakte een zware aardbeving mee: ‘Borden vlogen door het restaurant’

Lotte (28) was in 2018 op het Indonesische eiland Lombok tijdens een reeks zware aardbevingen, waarbij volgens de officiële cijfers 555 mensen omkwamen. “De grond voelde als een soort Villa Volta, met van die platen die ongecontroleerd heen en weer bewegen.”

“Mijn oma is in Indonesië geboren en zij wilde ons dolgraag laten zien waar haar wortels lagen. Met zijn vijven, mijn oma, vader, moeder, mijn broertje en ik, reisden we daarvoor in 2018 naar Java, waar onze reis zou beginnen. We zouden familie gaan bezoeken en aan het einde van de reis hadden we voor vijf dagen een prachtig resort geboekt op Lombok. Java is enorm druk en dichtbevolkt, Lombok is rustig en heeft prachtige bountystranden. Het leek ons de perfecte afsluiting van onze reis om daar nog een paar dagen uit te kunnen rusten en alle indrukken op ons te laten inwerken. Tijdens onze laatste dag op Java begonnen er appberichtjes van vrienden uit Nederland binnen te druppelen. Op Lombok was blijkbaar een aardbeving geweest van 5.3 op de schaal van Richter en ze vroegen zich af of we nog wel zouden gaan. We schrokken natuurlijk en checkten direct de site van Buitenlandse Zaken. Daar stond echter dat het veilig was om naar Lombok te reizen. De verwachting was dat de grootste schok al was geweest. Eenmaal aangekomen waren we betoverd: ons resort zag er met zijn witte stranden en palmbomen nog mooier uit dan op de foto’s. Nadat we ons hadden geïnstalleerd, keek ik met een jongen van het hotel nog even naar de planeet Mars, die was die avond goed te zien vanaf het strand. Daarna gingen we naar onze kamers. Mijn broertje en ik deelden een kamer, naast ons sliepen mijn ouders en oma. Na nog even met m’n broertje gekletst te hebben, vielen we in slaap. Tot we midden in de nacht wakker schrokken: het bed schudde. Mijn broertje keek me verschrikt aan en zei: ‘Wat was dat?’ Het schudden was niet heel heftig, dus ik zei: ‘Misschien draaide iemand zich aan de andere kant van de wand om?’ De muur was heel dun, dat was het eerste wat bij me opkwam. Er gebeurde daarna niets meer, dus we zijn gewoon weer in slaap gevallen.”

Doodsbang

“Aan het ontbijt vertelden we wat er was gebeurd, maar mijn ouders en oma hadden niets gevoeld. De twee dagen erop hebben we op het strand gelegen en gesnorkeld en zaten we ’s avonds in het restaurant van het resort, onder een afdak op het strand een potje te scrabblen. Op vier augustus liepen we na het diner terug naar onze hotelkamer, toen ik een heel grote groep kikkers in een greppel zag zitten. Het leek alsof ze ergens beschutting voor zochten. Ik dacht ik er niets van, vond het een grappig gezicht en maakte wat foto’s, maar later dacht ik: zouden ze het hebben aangevoeld?”

‘Een paar seconden later begon de grond weer te trillen en ik zag het restaurant en de andere gebouwen op het resort heen en weer schudden’

“De volgende dag, tijdens het diner, was er een liveband die Fix you van Coldplay speelde. Een nummer waar ik erg van houd. Ik zat helemaal in het moment, een beetje weg te mijmeren, toen er ineens mensen begonnen te gillen. Alle herinneringen daarna zijn flarden: borden die door het restaurant vlogen, mijn vader die schreeuwde… Ik was bang dat het dak, dat ondersteund werd door houten palen, boven op ons zou storten, dus we renden naar het strand. De grond voelde als een soort Villa Volta, met van die platen die ongecontroleerd heen en weer bewegen. Personeel van het restaurant stond op het strand te huilen en zei dat ze nog nooit zoiets hadden meegemaakt. Niet iets wat je wilt horen… Direct daarna viel de stroom uit en was het van het ene op het andere moment aardedonker. Ik hoorde mijn broer zeggen dat hij een naschok hoorde en toen ik goed luisterde, hoorde ik het ook. Het klonk alsof er een soort onweer in de verte rommelde. Een paar seconden later begon de grond weer te trillen en ik zag het restaurant en de andere gebouwen op het resort heen en weer schudden. Mijn oma stond er een beetje gelaten bij, ze liet alles over zich heenkomen. Mijn vader was in paniek, hij had moeite om zijn gedachten te ordenen en wist niet goed wat hij moest doen. Mijn broertje liep alleen maar heen en weer en zei dat hij weg wilde. Ook de mensen van het resort zelf liepen huilend en in paniek rond, de enige die praktisch reageerde, was mijn moeder. Ze zei dat we bij elkaar moesten blijven en probeerde ons rustig te krijgen.”

Lees ook
Door een hersenvliesontsteking is Sandra 22 jaar van haar leven kwijt: ‘Ik weet niks meer van vroeger’

Therapie

“Twee maanden na onze terugkomst was het Leidens Ontzet, een feest in Leiden. Ik ging er naartoe en stond op een ponton met mijn broertje naar een band op  de brug te luisteren. Die begon door de mensenmassa die erop stond natuurlijk te schudden en daardoor raakte ik helemaal in paniek. Ik zei tegen mijn broer dat ik naar huis ging, maar heb daarna in werkelijkheid uren huilend door de stad gelopen en aan mensen die vroegen of ze iets konden doen verteld waarom ik zo verdrietig was. Eenmaal thuis zei ik tegen mijn man: ‘Ik kan dit niet langer alleen, ik heb hulp nodig.’ Ik kon nergens meer van genieten, alles was zwart.”

“Ik heb toen een psycholoog gezocht die gespecialiseerd was in EMDR en kon daar gelukkig al snel terecht. Toen ik de eerste keer naar de psycholoog ging, is mijn man met me meegegaan. Ik had me al die tijd zo eenzaam en onbegrepen gevoeld. Mijn man dacht dat ik Lombok en de aardbevingen achter me had gelaten, terwijl ik maandenlang bang, moe en verdrietig was. De psycholoog vertelde dat het logisch was dat ik nog zo angstig was, omdat het nog maar zo kort geleden was. Toen drong het pas echt tot mijn man door hoe ik me voelde en begreep hij ook beter waarom. Uiteindelijk kan ik zeggen dat wat we hebben meegemaakt mijn relatie hechter heeft gemaakt, ook al was het moeilijk in het begin. Ik heb echt moeten leren uit te spreken wat ik nodig heb, maar dat heeft dan ook heel erg geholpen.”

“Inmiddels gaat het een stuk beter met me. Ik kijk nog altijd waar de vluchtwegen zijn als ik op een onbekende plek ben, maar ik kan weer genieten. Toch is mijn leven wel echt verdeeld in een ‘voor’ en een ‘na’. Het luchtige is er van af. Ik zie het ook als ik naar oude foto’s van mezelf kijk. Die onbevangen blik van vroeger, die is er niet meer.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Fotografie: Dafne Ederveen