Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Kim woont in een dorp met maar 50 inwoners: ‘We hielden even ons hart vast’

Kim woont in een dorp met maar 50 inwoners: ‘We hielden even ons hart vast’

Kim woont in een dorp met maar 50 inwoners: ‘We hielden even ons hart vast’

Van het drukke Amsterdam naar een bijna onbewoond eiland. Kim gooide haar leven om en vertrok met vriend Irwan, hond Zorro en een auto vol spullen naar het slechts vijftig bewoners tellende Selvær in Noorwegen, waar álles anders is dan ze ooit gewend is. In de tweewekelijkse blog ‘Eilandlessen voor een stadsvrouw’ deelt Kim het opmerkelijkste.

“Selvær is een waar visserseiland. Veel gezinnen leven hier van de visvangst, de netten gaan dagelijks uit, in de haven staan altijd wel wat kratten vol krabben en onder de kades en aan balken vind je tientallen meters vis die daar hangt te drogen. We hielden even ons hart vast, toen we hier als non-vleeseters aankwamen. Niet omdat anderen nu eenmaal wel dieren eten, maar vanwege onze zorg of de vissers ons hier wel zouden accepteren. Mijn ervaring is namelijk dat sommige vleeseters het nodig vinden om ons vrij fel te confronteren met onze plantaardige leefwijze. Zouden de Selværingen, met hun negenduizend jaar oude vissersbestaan, zelf wel zitten te wachten op mensen die vriendelijk bedanken voor een bordje vissoep? Het bleken onnodige zorgen.”

Nooit vlees?

“Als kind van twee vegetariërs heb ik nooit vlees leren eten en dus mis ik het ook niet. Mijn ouders lieten me wel vrij in mijn keuzes, dus ik heb wel veel geproefd, van een hapje biefstuk tot oesters. Er zat niets bij waarvan ik dacht: ja, hier heb ik behoefte aan. Melk en eieren eet ik alleen als ik weet waar het vandaan komt en kan zien dat dat dier een goed leven heeft. Dus op een eiland zoals hier komt mijn eetgedrag dan neer op plantaardig. Bij de winkel waren er in het begin weinig opties, maar gelukkig zijn de medewerkers zeer enthousiast om af en toe iets anders te bestellen in de groothandel dan het gebruikelijke. Zo verscheen er vanzelf heerlijk vegan broodbeleg en werden we verrast met een verrukkelijke Noorse plantaardige pizza in de schappen. Eigenlijk komen we hier niets tekort, behalve mijn favoriete vegan-mayonaise, daar stuurde lieve vriendin Anne laatst twee potten van op uit Nederland.”

Lees ook
Kim’s plan viel volledig in het water: ‘Ergens anders opnieuw beginnen heeft nooit alleen maar voordelen’

Geen moeite

“Ook de bewoners zelf hebben totaal geen moeite met onze eetgewoontes. Als we ergens worden uitgenodigd voor lunch, vragen ze daarvoor in de winkel wat ze voor ons kunnen kopen. Dat hoeft voor ons helemaal niet – als we bij iemand gaan eten, bieden we aan om zelf ook een pannetje met het een of ander mee te nemen. En zo zetten we samen altijd een verrassend assortiment op tafel waar iedereen van eet. We leren van elkaar en niemand oordeelt.”

Beleving

“Voor de ware eilandbeleving gaan we soms mee op een vissersboot, om hun liefde voor het vakmanschap met eigen ogen te kunnen zien. Eerlijk gezegd ben ik doodsbang voor de enorme krabben en kreeften – formaat huiskat – die dan bij mijn voeten met hun scharen in de lucht rond paraderen, maar ik respecteer de hardwerkende vissers die dag in dag uit met blote handen de ruwe netten uit het water staan te trekken. Ze houden van de zee en zijn bewoners, en gooien te kleine of zeldzame exemplaren terug. Ze trekken het water niet leeg maar nemen alleen waar ze zelf van leven. En zo blijft de natuur hier in harmonie.”

“In het enige museum dat het eiland telt – zo’n drie bij drie meter groot – hangen veel aangespoelde spullen. Ik ben met name gecharmeerd van de groene glazen bollen die vroeger als dobber werden gebruikt. Daar mag ik er een paar van hebben. We krijgen ook de enorme scharen van een kreeft in onze handen gedrukt, die we niet alleen uit beleefdheid in ontvangst nemen: de manier waarop de mensen hier met de zee omgaan, is zo liefdevol en duurzaam dat wij niet anders dan trots kunnen zijn om hier te wonen, ook al ligt er dan alleen ‘konijnenvoer’ op onze borden 😉”

Volgende keer in Eilandlessen voor een stadsvrouw:

Van rave naar weef: waarom Kim feestjes verruilt voor traditioneel handwerk en andere vrijetijdsbestedingen

Credits foto’s: Irwan Droog