Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Joris werd mishandeld door zijn vriendin: ‘Ik liet me krabben, bijten en slaan door haar’

Joris werd mishandeld door zijn vriendin: ‘Ik liet me krabben, bijten en slaan door haar’

Joris werd mishandeld door zijn vriendin: ‘Ik liet me krabben, bijten en slaan door haar’

Toen ik haar leerde kennen en verliefd op haar werd, was mijn vriendin al behoorlijk agressief. Sowieso in woorden, maar later begon ze ook fysiek geweld uit te oefenen. Ze vond zichzelf ‘impulsief’ en ‘gepassioneerd’ en daarmee vond ze het blijkbaar gerechtvaardigd wat ze deed.

De eerste keer dat we ruzie kregen, noemde ze me een hoerenjong. ‘Ik snap dat je moeder je heeft verlaten. Wie kan er ooit van jou houden?’ zei ze. Dat was misschien het ergste: ze gebruikte dingen die ik haar in een kwetsbaar moment had verteld om me pijn te doen. Later begon ze me ook te slaan. Ik kan niemand pijn doen, zelfs niet uit verdediging, dus liet ik me krabben, slaan en bijten door haar. Ik praatte er met niemand over, de schaamte was te groot. Wat moest ik zeggen? Ik word geslagen door mijn vriendin? Jarenlang is dit zo doorgegaan, omdat ik geen uitweg zag. Een keer ben ik bij haar weggegaan. Het eerste wat ze deed is mijn hele auto bekrassen en de banden leksteken. Ik was zo bang voor haar en ze had me zo in haar macht, dat ik weer terugging.

Maar vorig jaar, nadat ze me weer eens had aangevallen, zei ik tegen haar dat ik wegging. Ik wilde niet meer verder zo, ik trok het niet meer. ‘Doe maar. Ik maak je kapot,’ zei ze. Die avond heb ik een overdosis pillen genomen. Ik wilde haar voor zijn. Dood zijn leek me beter dan een leven waarin zij me constant zou blijven lastigvallen. Ik ben net op tijd gevonden door mijn zus die de ambulance heeft gebeld.’

Bergopwaarts

‘Vanuit het ziekenhuis ben ik – vrijwillig – drie maanden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar heb ik voor het eerst gepraat over de jaren met mijn vriendin. Daar heb ik geleerd dat ik me niet hoefde te schamen, dat ik wél recht had op een gelukkig leven. Want daar was ik aan gaan twijfelen. Mijn ex bleef moeite doen om me kapot te maken, maar ik werd mentaal sterker. Toen ik vertrok uit het ziekenhuis, wist ik: ik kies nu voor mezelf. Ik had het absolute dieptepunt gehad met mijn zelfmoordpoging. Nu zou het bergopwaarts gaan.
Ik heb mijn ex nog één keer gezien. Ze begon meteen te schelden en te roepen. Toen ze me wilde slaan, heb ik haar arm gepakt. Ik zie nog de blik in haar ogen toen ze besefte dat ik me niet meer liet slaan. Het was een mengeling van haat en angst. Daarna heb ik haar nooit meer gezien. Ze wist dat ze me niet meer in haar macht had, denk ik.’

Eindelijk veilig

‘Intussen ben ik al vier jaar gelukkig met mijn nieuwe vriendin. Als een van ons iets dwarszit, praten we erover. Ze schreeuwt niet tegen me, ze weet dat daar een overgevoeligheid zit. Het gekke is: als ik heel eerlijk ben, mis ik sommige dingen van mijn ex. Want die agressie en felheid had ook een keerzijde: als ze blij was, was er euforie. En de seks was fantastisch, vol passie. Maar deze dingen wegen niet op tegen de nadelen. De relatie met mijn huidige vriendin is vlakker. Geen grote hoogtes, maar ook geen diepe dalen. Af en toe duikt mijn ex nog op in nachtmerries. Als ik dan bezweet wakker word, pak ik mijn vriendin vast en word ik weer rustig. Ze is misschien wat minder passioneel, maar ze houdt van me en ik ben veilig bij haar.’