Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Hannah: ‘Mijn zus beschuldigt mijn vriend van aanranding. Ze hadden seks gehad, zegt ze’

Hannah: ‘Mijn zus beschuldigt mijn vriend van aanranding. Ze hadden seks gehad, zegt ze’

Hannah: ‘Mijn zus beschuldigt mijn vriend van aanranding. Ze hadden seks gehad, zegt ze’

Hannah (28) schrok zich wild toen haar vriend werd beschuldigd van aanranding. En nog wel door haar eigen zus. Eigenlijk kon ze het zich niet voorstellen, maar wie zou er nou over zoiets liegen?

Hannah (28): ‘Mijn vijf jaar jongere zus Claudia is altijd een wilde geweest. Het zorgenkindje van mijn ouders. Maar dat ze zo ver zou gaan – mijn vriend beschuldigen van aanranding – had ik nooit achter haar gezocht.

Opbellen

Het was op een zondagochtend dat Claudia me hysterisch opbelde: ik moest direct naar haar toe komen. Die zogenaamde noodsituaties van Claudia kende ik intussen wel: meestal had het te maken met haar snoepje van de maand dat haar gedumpt had. Of ze wilde geld van me lenen, dat kon ook nog.
Ik maakte dan ook niet te veel haast toen ik in mijn auto stapte en naar haar studentenhuis reed. Eerlijk gezegd maakte ik me niet echt zorgen, ook al was het overduidelijk dat ze me huilde toen ze me belde. Eigenlijk zat ik met mijn hoofd alweer bij de laarsjes die ik die middag wilde gaan kopen. Ik had ze de dag ervoor laten staan, omdat ik 
ze te duur vond, maar ze bleven maar 
in mijn hoofd rondzingen. Als ik bij Claudia vandaan kwam, kon ik mooi even langs dat winkeltje in de stad om 
ze alsnog te kopen.
Zo mijmerde ik nog even door, maar toen ik eenmaal bij Claudia’s voordeur stond, trok ik mijn gezicht in de ‘bezorgde en verantwoordelijke zus’-plooi. De deur zwaaide meteen open.
Jee, wat ziet die eruit, schoot het door mijn hoofd. Ik wist mijn woorden nog net in te slikken. Mijn zusje had de make-up van de dag ervoor duidelijk 
niet van haar gezicht gehaald, aan haar uitgelopen panda-look te zien. Ik zette me schrap voor haar verhaal en hoopte maar dat ze geen geld wilde lenen, want dan kon ik die laarsjes wel vergeten. Maar op wat ze me op dat moment vertelde, had ik me met geen mogelijkheid kunnen voorbereiden.’

Ik ging out

‘Claudia vertelde dat ze de avond ervoor in een club was geweest waar ze wel vaker kwam, en dat ze daar mijn vriend Fedde was tegengekomen, samen met twee van zijn vrienden. Tot zover niets bijzonders. En ja, ik wist dat hij met wat vrienden zou gaan stappen. ‘Hij bood me een drankje aan en daarna ging ik out. En…,’ op dat moment begon ze weer te huilen, ‘daarna heeft hij me aangerand.’
Het klinkt misschien raar, maar ik begon in eerste instantie keihard te lachen. Het klonk als een slechte film. Toch begon ik te twijfelen toen ik zag hoe Claudia eraan toe was. Ze trilde en was duidelijk overstuur. Ik kon het met de beste wil van de wereld geen komedie noemen, al kon ik ook niet behappen dat ze de waarheid zou spreken.
Heel even flitste het door mijn hoofd: de mogelijkheid dat ze Fedde een hak wilde zetten. Ik wist dat ze een crush op hem had gehad, een paar maanden voordat 
hij en ik een relatie kregen. Maar hij had altijd laten merken dat hij geen interesse in haar had. Toen wij uiteindelijk bij elkaar kwamen, was ze al lang en breed over hem heen. Althans: dat dacht ik. Nu wist ik het niet meer zo zeker. Eigenlijk was ik nergens meer zeker van. Want hoewel het idee dat mijn vriend mijn zus had aangerand ongelooflijk leek, ga je er toch van uit dat niemand over zoiets liegt. 
Zeker je eigen zus niet. Daarbij: Fedde en ik waren acht maanden samen. Lang genoeg om te denken dat je iemand kent, maar ook weer niet zo lang dat je je niet gaat afvragen of de persoon van wie je 
al die tijd hebt gehouden stiekem een leugenaar en een zieke engerd is.’

‘Al snel stond ons hele gezin op zijn kop. Mijn ouders waren in shock. Ze geloofden hun dochter, maar ook zij leken verbijsterd door het gegeven dat Fedde tot zoiets in staat zou zijn.
Om over hemzelf maar niet te spreken.
Als hij al loog, dan verdiende hij een Oscar. Hij bezwoer me dat hij Claudia met geen vinger had aangeraakt. Ze hadden weliswaar iets gedronken toen ze elkaar waren tegengekomen, maar daarna was hij naar huis gegaan. Alleen. Het feit dat Claudia in haar eigen auto, op de achterbank, was wakker geworden, terwijl ze volgens eigen zeggen overduidelijk seks had gehad – ‘Zoiets voel je toch!’ – had niets met hem te maken. Ik wist niet meer wat ik moest geloven. Was Fedde nu maar verder gaan stappen met zijn vrienden, dacht ik. Dan had hij tenminste een alibi gehad. Nu was het zijn woord tegen dat van mijn zusje.
Hoewel Fedde me bleef smeken om contact, blokkeerde ik hem op mijn telefoon en alle socialmediakanalen. Met Claudia daarentegen voerde ik urenlange gesprekken. 
Ik bleef haar maar bellen en opzoeken, omdat ik antwoorden zocht. En natuurlijk vroeg ik me af waarom ze geen aangifte deed, maar om de een of andere reden werd ze alleen maar hysterischer als mijn ouders en ik dat opperden.
Ondertussen kwamen er ook andere dingen aan het licht. Een vriendin van haar, aan wie ze het aanrandingsverhaal ook had verteld, belde me op een middag op zonder dat Claudia het wist. ‘Niet om haar te verlinken,’ zei ze, ‘maar om haar 
te helpen.’
Ze vertelde me dat Claudia’s vriendengroepje zich al een tijdje zorgen om 
haar maakte. Zo gebruikten ze allemaal weleens een pilletje, maar Claudia scheen de laatste maanden nogal hard te gaan. En dan niet op GHB of een andere partydrug, maar op coke.
Hoewel ik me doodschrok, was ik blij dat ik dit wist. Via deze vriendin kwam ik er ook achter dat Claudia de laatste tijd over een aantal dingen had gelogen. Hoewel 
we allemaal dachten dat ze keurig aan de studie was, bleek ze al dik een halfjaar 
te zijn gestopt en er nogal heftig op los 
te leven. Dat wierp voor mij een iets ander licht op het verhaal van mijn zusje. En mijn twijfels werden alleen maar sterker toen ik inconsistenties begon te ontdekken in haar verhaal over wat er 
die avond was gebeurd. Ze vertelde er verschillende keren over, en elke keer bleken de details meer van elkaar af te wijken. Alsof ze zelf niet kon onthouden wat ze eerder had verteld. Ik voelde me 
net een mislukte Sherlock Holmes, hoe 
ik alles bijhield in een notitieboekje. 
Het hele verhaal klonk me steeds onwaarschijnlijker in de oren. En ondertussen voelde ik me ook nog eens schuldig dat 
ik het verhaal van mijn zusje überhaupt 
in twijfel trok. Ik wist gewoon niet wat 
ik met de situatie aan moest. Ik leefde wekenlang als een kluizenaar, het voelde alsof mijn leven op de pauzeknop stond.’

Lees ook
Suus heeft schulden: ’18 schuldeisers, maar koop liever een iPhone dan dat ik ziektekosten betaal’

Liegen?

‘Fedde had zich een week of twee niet meer gemeld, toen ik een mail van hem ontving. Met buikpijn klikte ik hem open. Hij schreef dat hij het onverteerbaar vond dat ik aan hem zou denken als iemand 
die tot aanranding in staat zou zijn. Daarom was hij naar een instantie 
gegaan: het conflictinstituut. Daar had 
hij op eigen initiatief een professionele leugendetectortest laten doen, tot twee keer toe zelfs. Uit beide bleek dat hij niet loog toen hij zei dat hij gewoon naar huis was gegaan en mijn zus met geen vinger had aangeraakt.
Ik heb wel een uur naar het scherm 
zitten staren. Daarna printte ik de mail 
uit en ben ik ermee naar mijn ouders gegaan. Die waren ook helemaal van 
het padje af, en wisten niet meer wat ze 
nu wel of niet moesten geloven. Met z’n drieën besloten we, zonder aankondiging, bij mijn zusje langs te gaan om haar met de mail te confronteren.
Toen we eenmaal bij een verbaasde Claudia op de bank zaten, vertelde ik plompverloren dat Fedde twee leugen­detectortests met vlag en wimpel had doorstaan. Ze stond op dat moment met haar rug naar me toe. Ineens draaide ze zich om en zei ijzig kalm: ‘Misschien heb ik het me dan allemaal wel ingebeeld, Hannah.’ Daarna stortte ze in. Alles kwam eruit: haar drugsgebruik, het feit dat ze met mannen die ze amper kende de koffer in dook, en haar grootste drijfveer: haar jaloezie op mij. Ze was helemaal niet over Fedde heen geweest en ze kon het niet verkroppen dat hij haar niet zag staan en ik er ‘met hem vandoor was gegaan’.’

‘De middag eindigde ermee dat we allemaal in tranen waren. Claudia, ik, mijn ouders. En toch was het ook heel helend om alle bagger aan de oppervlakte te laten komen, al kan ik helaas niet zeggen dat de relatie met mijn zus geen knauw heeft opgelopen. Claudia heeft in ieder geval psychische hulp gezocht, mijn ouders proberen ons allebei zo goed en zo kwaad als het lukt te steunen, en ik zou graag zeggen dat er voor Fedde en mij een happy end aan dit verhaal zat. Maar jammer genoeg is dat niet zo.
Hoewel we het in eerste instantie nog wel hebben geprobeerd, heeft dit hele gebeuren onze relatie uiteindelijk toch de kop gekost. Fedde kon het niet verkroppen dat mijn zus al snel weer rondliep alsof er niets was gebeurd, nadat hij van haar niet meer had gekregen dan een slap excuusmailtje. Het is alleen maar omdat ik hem heb gevraagd ervan af te zien dat hij geen aangifte tegen haar heeft gedaan wegens smaad.

Ook het feit dat ik Claudia ondanks alles bleef steunen en bleef zeggen dat ik van haar hou omdat ze nu eenmaal mijn zusje is, in combinatie met wrokgevoelens omdat ik hem toch echt even in staat had geacht tot zoiets gruwelijks, dreef ons uiteindelijk uit elkaar.
Hoewel het soms wel degelijk lijkt alsof deze zwarte periode uit ons leven alleen maar verliezers kent, wil ik graag denken dat het toch iets positiefs heeft opgeleverd: mijn zus heeft nu in ieder geval de hulp gekregen die ze nodig heeft. Ze gebruikt geen drugs meer en probeert haar leven weer op te bouwen. Maar ik denk dat 
het wel even zal duren voordat ik een nieuwe vriend aan haar zal voor­stellen, wanneer ik die krijg.’ •

TEKST: VIVIENNE GROENEWOUD. Dit artikel heeft eerder in VIVA gestaan.