Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Eveline vangt vluchtelingen op in haar appartement: ‘Ik voel me dan een soort huisdier dat jullie moeten onderhouden’, zei hij

Eveline vangt vluchtelingen op in haar appartement: ‘Ik voel me dan een soort huisdier dat jullie moeten onderhouden’, zei hij

Eveline vangt vluchtelingen op in haar appartement: ‘Ik voel me dan een soort huisdier dat jullie moeten onderhouden’, zei hij

Rond kerst staan we stil bij de mensen die het minder hebben dan wijzelf. Eveline, Didi en Shirley doen dat het hele jaar door: ze zetten zich in voor mensen die het nodig hebben. “Ik kan geen oorlogen oplossen, maar wel iemand een beetje rust geven.”

Eveline Haverlag (28) en haar vriend (35) vangen in hun appartement vluchtelingen op. “Vier jaar geleden zagen we op tv de vluchtelingenstroom vanuit Syrië langskomen. Mijn vriend en ik waren net klaar met onze studie, gingen samenwonen in een klein maar fijn appartementje met een woonkamer, slaapkamer en werkkamer. Ik vond die beelden vreselijk, dacht: ik wil iets doen. Op de radio hoorde ik iemand die een vluchteling in huis had genomen erover vertellen. Toen dacht ik: jeetje, tof. En lief. Dan kun je dus drie maanden lang het verschil maken voor iemand die al wel een verblijfstatus heeft, maar nog in het azc wacht op een woning.

‘Morad heeft nu een eigen huis en is een van mijn beste vrienden’

Via Stichting TakeCareBnB (matcht statushouders met gastgezinnen, red.) kwam er een jongen uit Syrië bij ons, Morad. Hij sliep in het werkkamertje en zat qua leeftijd tussen mijn vriend en mij in en het bleek een perfecte match. Daar doet de stichting ook wel flink haar best voor, om mensen te koppelen die bij elkaar passen. Morad was een fijn, open mens, ondanks zijn verdriet. Hij kwam alleen naar Nederland, het bootje waarmee hij de zee overstak ging kapot, door een andere boot zijn ze uit het water gevist. Door de oorlog is hij heel wat dierbare vrienden en familieleden verloren.

We namen hem onder onze hoede, hebben hem veel geleerd van Nederland, wilden hem een voorsprong geven met zijn integratie. We namen hem mee naar onze vrienden en families, kookten samen. We konden uren samen praten, diepgaand, maar ook veel lachen. Morad vond het lastig te accepteren als wij hem een keer iets cadeau gaven, zoals een bioscoopkaartje. Vanuit zijn cultuur vond hij: je moet iets terugdoen als je iets ontvangt. ‘Ik voel me dan een soort huisdier,’ zei hij, ‘dat jullie moeten onderhouden.’ Is niet zo, natuurlijk, maar het was moeilijk voor ons alle drie om daar een balans in te vinden.”

En nog een

“Morad heeft nu een eigen huis en is een van mijn beste vrienden, we zijn al drie keer op vakantie geweest, mijn schoonmoeder ziet hem als zoon, hij hoort erbij op verjaardagen, met kerst. Na zijn vertrek was het ineens wel heel stil. Dus toen kwam er weer iemand. En daarna weer. En daarna weer. De verhalen die ik op het nieuws hoorde, werden me verteld aan mijn keukentafel. Door een jongen die uit Turkije vluchtte, hij werkte daar als economisch adviseur bij een bedrijf dat door president Erdogan op de terroristenlijst werd gezet.

Hij was geen terrorist, dat bedrijf was niet terroristisch, daarom heeft hij hier ook een verblijfsvergunning gekregen. Toen hij was gevlucht, hebben ze zijn vrouw, hoogzwanger, vastgezet. Een halfjaar lang zat ze in de cel, ze moest daar bevallen. Dat vond ik heel heftig: hij zat vaak huilend bij ons op de bank te beeldbellen met zijn zoontje dat hij nog nooit had gezien. Inmiddels zijn zijn vrouw en kind ook in Nederland – zo fijn.

Lees ook:
Kate zit op OnlyFans: ‘Mannen betalen mij om te worden vernederd, maar ik doe iets alleen als ik de fetisj begrijp’

Na de vijfde gast hadden mijn vriend en ik zoiets van: even pauze. We waren druk met werk. Nu hebben we voor de zesde keer iemand in huis, Lya, een transvrouw uit Libanon. Een superlief mens, rustig, wijs. Zij brengt weer andere verhalen met zich mee, niet over oorlog, maar over een instabiel land. De voornaamste reden dat ze vluchtte, was dat ze als transvrouw niet kon zijn wie ze wilde zijn.

Veel vrienden zeggen: mis je je privacy niet? Maar weet je, dat went. Ik vind het vooral verrijkend. Ik ben door onze gasten gaan inzien hoeveel geluk we hebben met dit land. De vrijheid, de veiligheid waarin we wonen. Ik kan geen oorlogen oplossen, ik kan armoede niet de wereld uit helpen – daar ben ik te klein voor. Maar ik kan wel één iemand uit een azc halen en diegene een beetje rust geven.”

Naast Roxy werken Kate en Bibi ook voor OnlyFans. Hun verhalen lees je, in Flair 50-2021, de editie die t/m 21 december in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hierOp de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Lisanne van Sadelhoff | fotografie Yara Brouwer