Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Eva (38) laat haar eitjes invriezen: ‘Natuurlijk heb ik geen garantie op een kind, maar als ik niets doe, sowieso niet’

Eva (38) laat haar eitjes invriezen: ‘Natuurlijk heb ik geen garantie op een kind, maar als ik niets doe, sowieso niet’

Eva (38) laat haar eitjes invriezen: ‘Natuurlijk heb ik geen garantie op een kind, maar als ik niets doe, sowieso niet’

Stel, je bent dik in de dertig en wilt dolgraag een kind, maar een partner is nog niet in beeld. Wat doe je dan? Eva, Annemein en Leonoor wisten het wel: zij lieten hun eicellen invriezen. “Natuurlijk heb ik geen garantie op een kind, maar als ik niets doe, heb ik die al helemaal niet.”

Kind in de koelkast

Eva (38) werkt in de jeugdzorg met jongeren en hun ouders.

“Ik was 35, vrijgezel, woonde in een sociale huur-woning en had nog geen kinderen. Mijn leven was heel anders gelopen dan ik had verwacht; ik had altijd het idee gehad dat ik jong kinderen zou krijgen en een huis zou kopen. Het deed me verdriet dat ik zag dat mensen om me heen die stappen wel maakten. Waarom lukte het bij mij niet? Ik dacht: ik kan wel wachten totdat ik de ideale man tegenkom, maar misschien gaat dat nog jarenlang duren. Ik wilde iets doen, grip krijgen op mijn leven. In een documentaire hoorde ik over eicellen invriezen, dat leek me wel wat. Ik ben naar een voorlichtingsavond gegaan in het ziekenhuis.Toen ik hoorde dat de kans groot was dat er meerdere behandelingen nodig zouden zijn, viel me dat vies tegen, want ik dacht dat het om één behandeling zou gaan. Ik kreeg te horen dat ik twintig tot vijfentwintig rijpe eicellen nodig zou hebben voor een gezonde zwangerschap. Onder de zesendertig jaar heb je per ingevroren eicel zo’n vijf procent kans dat er een kind uit wordt geboren. Ik heb het een paar maanden laten bezinken, dacht: straks ben ik een paar behandelingen verder, heb ik dat geld ervoor over? En met eicellen invriezen, had ik nog steeds niet honderd procent zekerheid, ik moest ook nog een man tegenkomen die kinderen wilde en ik wilde er niet jaren mee wachten. Heel lief: ik kreeg financiële steun van mijn familie. Mijn broertje, ouders, oom, iedereen betaalde mee.

‘Op mijn verjaardag was de punctie. Mijn moeder ging mee, ze had de auto versierd met slingers en riep: ‘We gaan ervoor!’’

Ik dacht: fuck it, ik ga een poging doen en zie wel waar het schip strandt. Ik vond het wel heftig dat ik tweeënhalve week hormonen moest spuiten in mijn buik. Op de dag van mijn zesendertigste verjaardag was de punctie. Mijn moeder ging mee, ze had de auto versierd met slingers en riep:  ‘We gaan ervoor!’ Het pakte goed uit: er kwamen negentien rijpe eicellen uit waardoor één behandeling genoeg was. Ik had geluk, want de hormonen deden precies hun werk en ik had genoeg eicellen. Het heeft me minder dan drieduizend euro gekost, maar dat zal nu wel meer zijn.

Ik vond het een succeservaring, maar vrouwen in mijn omgeving die een ivf- of eicel-invriesbehandeling hebben gehad, hadden meerdere behandelingen nodig. Ik heb die weken gewoon doorgewerkt, behalve met de punctie, toen heb ik me twee dagen ziek gemeld omdat ik erge buikpijn had. Het was een intensieve maand met die naalden in mijn buik, maar het was het waard. Achteraf gezien heb ik die periode psychisch niet als heel zwaar ervaren, ik vond het juist wel stoer dat ik zoiets ging doen.

Sinds anderhalf jaar heb ik een partner. Hij vindt het alleen maar fijn dat ik het heb gedaan, voor hem is de druk er ook wat meer vanaf. We hebben iets meer tijd om aan kinderen te beginnen, doen het rustig aan. Er is een kans dat ik op een natuurlijke manier zwanger word, dat ik de ingevroren eicellen niet nodig heb, maar dat ze er zijn geeft rust en wie weet voor een tweede kind.

Lees ook:
‘Maanvrouw’ Ilona: ‘Zelfs mijn nuchterste vriendinnen geven toe dat wat ik zeg elke keer waar is’

Laatst zag ik op Instagram negatieve reacties over dit onderwerp,  ‘dat alles maakbaar moet zijn’ en  ‘waar het heen gaat met de wereld.’ Maar ik denk: we worden steeds ouder, kinderen krijgen brengt voor vrouwen veel druk met zich mee, dan is dit toch een heel mooie oplossing?”

Naast Eva hebben Annemein en Leonoor ook hun eitjes laten invriezen. Hun verhalen lees je, in Flair 48-2021, de editie die t/m 7 december in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hierOp de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Milou Deelen | fotografie Petronellanitta