Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Cynthia Abma (52): ‘Of ik alsjeblieft mijn T-shirt even kon uittrekken?’

Cynthia Abma (52): ‘Of ik alsjeblieft mijn T-shirt even kon uittrekken?’

Cynthia Abma (52): ‘Of ik alsjeblieft mijn T-shirt even kon uittrekken?’

Voor de nieuwe Nederlandse Netflixserie Dirty lines stond actrice Cynthia Abma (52) in een heel andere functie op de set: als intimiteitscoördinator. Om ervoor te zorgen dat er bij niemand over zijn of haar grenzen werd gegaan. “Het is voor iedereen even wennen, maar heel belangrijk dat het er nu is.”

Natuurlijk moest ze ook aan haar eigen ervaringen denken, toen ze werd gevraagd als intimiteitscoördinator voor de Netflix­serie Dirty lines. De serie is gebaseerd op het boek 06-Cowboys van Fred Saueressig, dat gaat over de opkomst van telefoonsekslijnen in Nederland eind jaren tachtig. We zitten bij Cynthia aan de keukentafel. Ze vertelt hoe belangrijk ze het vindt dat er aandacht voor de rol van intimiteits­coördinator is. Omdat het ook gaat over empowerment, over een acteur in zijn of haar kracht zetten. Dat had ze aan het begin van haar carrière ook graag gewild, dat ze in haar kracht stond.

Bijvoorbeeld die keer dat ze met een tegenspeler moest zoenen en ze hadden afgesproken dat dat zonder tong zou gebeuren en hij toch ineens tijdens het draaien van de scène zijn tong in haar mond stak. Of die keer dat ze bij een regisseur in zijn kantoor aan huis auditie moest doen voor een commercial.

“Ik was ernaartoe gestuurd door een castingbureau. Net van school, was begin twintig en had geen idee. Ik dacht dat het normaal was, een auditie bij iemand thuis. Eenmaal binnen zei hij dat ik in de commercial een bikini aan moest, dus of ik alsjeblieft even mijn T-shirt wilde uittrekken.

Ik heb daar toen een scène gespeeld in mijn spijkerbroek en beha. Er is verder niks gebeurd, maar ik weet nog goed dat ik me, eenmaal weer buiten op straat, enorm schaamde. Dat ik gewoon daar in mijn beha had gestaan en dat alles was opgenomen. Ik voelde me heel goedkoop, heel naar eigenlijk.”

Was dat ook de reden waarom je meteen ja zei toen je werd gevraagd om mee te werken als intimiteitscoördinator?

“Ja, want zolang er geen duidelijke afspraken zijn over intieme scènes, en dat is zeg maar alles tussen een vluchtige kus en een vrijscène, is de kans heel groot dat er over iemands grenzen heen wordt gegaan. Bij een vechtscène met zwaarden zeg je ook niet: doe maar wat. Dan kunnen er mensen gewond raken. Bij een vrijscène moet je ook niet zomaar wat doen. Doe je dat wel, dan kan de psychische, emotionele en lichamelijke schade groot zijn.”

Hoe is dat voor jou?

“Ik herken het bagatelliseren. Er is toch niks ergs gebeurd? Dat heb ik ook gedaan. Maar nu denk ik: er zijn ook bij mij dingen gebeurd die niet oké zijn. En waar ik me rot en naar over heb gevoeld. Dus die emotionele schade is er.”

Hoe moet ik jouw rol op de set zien?

“Je kunt het, denk ik, het best vergelijken met een stuntcoördinator. Die begeleidt en ondersteunt acteurs en de regie bij een stunt- of gevechtsscène om deze zo veilig, goed en spannend mogelijk in beeld te brengen. Ik doe hetzelfde, maar dan op het gebeid van intieme scènes. Ik weet wat de regisseur in beeld wil brengen en wat acteurs wel of niet willen. Dan maken we samen een choreografie, net als bij een dans of gevecht, met duidelijke afspraken zodat ieders grenzen gerespecteerd blijven. Daardoor speel je beter en blijft het weg van het persoonlijke.

Juist dat is zo belangrijk, want als acteur speel je een rol. Je doet alsof je verliefd bent of alsof je seks hebt. Ik moest zelf een keer een seksscène spelen en doen alsof ik een orgasme kreeg. De regisseur riep toen over de set of ik er even een lekker geluidje bij kon maken. Maar toen ik dat deed, dacht ik ook: nu denkt iedereen dat ik privé ook zo klaarkom. Dat voelt heel kwetsbaar.”

Als het gaat over ongewenst gedrag, dan gaat het ook, of misschien wel vooral, over machtsverhoudingen.

“Klopt. Acteurs willen spelen en aan hun carrière denken. Dan willen ze niet degene zijn die de hele tijd ‘nee’ zegt. Ze zijn bang om lastig gevonden te worden. Vooral beginnende acteurs zijn bang om castingdirectors, regisseurs of cameramensen tegen zich in het harnas te jagen. Ik herken dat. Als jonge actrice durfde ik ook nog niet goed voor mezelf op te komen. Maar het staat je spelen enorm in de weg als je niet veilig op de set staat. Stel dat er afgesproken is dat je je beha aanhoudt, maar de cameraman zegt halverwege: ‘Ik blijf dat bandje zien, kun je ’m toch even uitdoen?’

In the heat of the moment denk je dan: oké, doe maar, want anders houd ik de opnames op. Maar ’s avonds baal je dat je hebt gedaan wat je eigenlijk niet wilde. Snap je hoe makkelijk je over je grens heen stapt? We weten natuurlijk allemaal wat er is gebeurd bij theateropleidingen en casting-bureaus, dat is echt heel heftig. Ik ken acteurs en actrices die door dit soort ervaringen, of dat nu is met een regisseur of een tegenspeler die te ver is gegaan, nooit meer willen spelen.”

Lees ook
Lisa Loeb: ‘Mijn angst en de depressie horen bij mij’

Cynthia groeit op in Rotterdam, als enig kind in een warm, Rotterdams niet lullen, maar poetsen-gezin. Haar vader staat voor de klas, haar moeder is thuis, later beginnen ze een eigen bedrijf, Rostad Hypotheken. De liefde voor theater wordt aangewakkerd als haar ouders haar meenemen naar Holiday on Ice in Ahoy.

“We woonden in Rotterdam-Zuid, vlak bij Ahoy. Vanuit mijn huis kon ik het bijna zien liggen. Ik wilde er heel erg graag naartoe, maar er waren alleen nog maar kaarten voor de avondvoorstelling. Ik was vijf en ik weet nog dat mijn ouders twijfelden: ze vonden het eigenlijk te laat. Maar we zijn gegaan en ik zie mezelf nog zitten op die tribune. Ik vond het magisch, dat je gewoon even weg bent uit de realiteit, dat je je in een verhaal kunt verliezen. Dat vind ik nog steeds het mooie van acteren: dat je mensen kunt laten uitzoomen en ze meeneemt naar een andere plek.”

Zagen jouw ouders dat ook, dat je er zo enthousiast over was?

“Ja. En dat het voor mij heel serieus was. Op school speelde ik in de eerste klas Maria in de kerstvoorstelling, en mijn moeder zegt altijd dat ze nog nooit zó’n bloedserieuze Maria heeft gezien. Ik had de mazzel dat ik op een middelbare school terechtkwam waar ze een theatertraditie hadden. Mijn mentor in de tweede klas speelde op redelijk hoog niveau amateurtoneel.

Hij vroeg of ik met het schooltoneel mee wilde doen met een voorstelling over Jeanne D’Arc en gaf me uiteindelijk de hoofdrol. Ik moest lappen tekst uit mijn hoofd leren en een jaar repeteren voor vier voorstellingen, maar ik vond het geweldig. En dat gevoel, van dat je mensen kunt raken of aan het lachen kunt krijgen, is nog steeds waarom ik het zo lang volhoud in dit gekke vak.”

Je hebt net de opnames van Spangas, waarin je de directrice van de school speelt, afgerond, je agenda is nu leeg. Raak je daarvan van de leg?

“Aan de ene kant denk ik: ik doe dit werk al 32 jaar, het is altijd goed gekomen. En aan de andere kant maakt het me onrustig. Het ontspant makkelijker als je weet dat er over een paar weken weer iets gaat beginnen.”

Hoe zorg je dat je in die eerste gedachte, het komt wel goed, blijft hangen?

“Ik heb weer een tienrittenkaart gekocht bij de yogaschool. Ik was de laatste paar dagen kortaf, en Tom, mijn man, zei: ‘Zal ik een tienrittenkaart kopen of doe je het zelf?’ De volgende dag lag ik om tien uur op mijn yogamatje te zweten en dan weet ik: ik ga nu gewoon even ‘zijn’. En beseffen welke toffe dingen ik allemaal heb gedaan dit jaar. En dat het ook goed is om nu even thuis te kunnen zijn voor de kinderen.

De jongste is net begonnen in de brugklas, de oudste is stage aan het lopen. Het is ook goed om gewoon een schema te kunnen maken van zoveel Franse woordjes per dag leren voor die toets van volgende week. Of even de oudste naar voetbal te brengen, omdat hij het zo druk heeft.”

Lees het hele interview met Cynthia Abma in Flair 43-2021, deze ligt van 27 oktober t/m 2 november in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

tekst Saskia Smith | fotografie Dario & Misja