Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Bijna-doodervaring: Eva kreeg een hartaanval toen ze met haar dochter op de markt liep

Bijna-doodervaring: Eva kreeg een hartaanval toen ze met haar dochter op de markt liep

Bijna-doodervaring: Eva kreeg een hartaanval toen ze met haar dochter op de markt liep

Ze was er bijna niet meer geweest, maar Eva bleef toch in leven. Ze kreeg een hartaanval toen ze rondliep op de vrijmarkt. Ze overleefde het, na een reanimatie van ruim drie kwartier en vier elektroshocks. Sindsdien krijgt ze flashbacks naar de tijd dat ze op de grond lag. 

‘Blijkbaar werd ik geboren met een hartafwijking. Daar had ik nooit iets van gemerkt, totdat ik zeven jaar geleden naar de vrijmarkt ging met mijn dochtertje. We liepen er amper vijf minuten rond toen ik in elkaar zakte. Ik werd 45 minuten lang gereanimeerd en kreeg tot vier keer elektroshocks. Achteraf heb ik gehoord dat de ambulancebroeders elkaar op een gegeven moment aankeken, zich afvragend of het nog zin had. Maar omdat ze wisten dat mijn dochter in een tent aan het wachten was op haar moeder, bleven ze verder reanimeren. Het is een akelige gedachte: als we tien minuten later waren vertrokken, had mijn dochter thuis naast haar dode moeder gezeten.’

Stem van de dokter

‘Ik werd naar het ziekenhuis gebracht, waar ik een paar dagen in een kunst-matige coma heb gelegen, om mijn hersenen en organen zo veel mogelijk rust te bieden na de zware reanimatie. Toen ik wakker werd, was mijn hoofd één grote chaos. Ik had herinneringen, maar dat kon toch niet? De beelden die door mijn hoofd flitsten, kon ik alleen niet thuisbrengen. Ik zag gezichten voor me, mensen die om me heen stonden. Op Facebook zag ik een foto van een vrouw die me bekend voorkwam. Ik kende haar, al had ik haar nooit eerder gezien. We waren niet eens bevriend op Facebook. Wat bleek: de vrouw werkte voor de hartafdeling van het ziekenhuis. Ze was toevallig op de markt toen ik in elkaar zakte. Later kwam ik bij toeval een vrouw tegen van wie ik meteen wist dat ze er ook bij was geweest. Ze vertelde dat ze minutenlang naast me had gezeten. Haar panty’s waren kapotgescheurd doordat ze op haar knieën had gezeten om me te beademen.”
“De beelden in mijn hoofd zijn gefragmenteerd, maar ik zie mezelf heel duidelijk liggen, met allemaal mensen om me heen. Een vriendin die ook op de markt was, vertelde achteraf dat ze dat zo verschrikkelijk vond: de ramptoeristen die om me heen dromden terwijl ik werd gereanimeerd. Alles wat de mensen die erbij waren me vertellen, bevestigt dat ik het me niet inbeeld. Ik héb die dingen gezien. Het is misschien nog het best te vergelijken met foto’s in mijn hoofd, het zijn flitsen van dingen die ik zag. Ook heb ik herinneringen van toen ik in coma lag, vooral het sterke gevoel dat mijn familie en vrienden aanwezig waren. Ik ben er zeker van dat hun aanwezigheid me erdoorheen heeft gesleept. En de stem van de dokter die me behandelde terwijl ik in coma lag, heb ik nog maanden in mijn hoofd gehoord.’

Lees ook
Er wordt gevreesd voor zware griepgolf: mensen melden zich weer massaal ziek op het werk

Het kan zo over zijn

“De eerste maanden na mijn bijna-doodervaring leefde ik op een wolk, ik voelde me onoverwinnelijk. Het ‘ik ben er nog’-gevoel. Ik herinner me dat ik die zomer heel intens heb geleefd. Voordat het gebeurde, was ik altijd aan het werk, bijna alles gebeurde op de automatische piloot. Maar nu besefte ik dat het leven kort kan zijn. Ik besefte dat ik veel geluk had dat ik er nog was. Maar daarna kwam de angst. De keerzijde van het besef dat het leven zo kort kan zijn, drong in alle hevigheid binnen. Ik kwam er-achter dat mijn aandoening erfelijk is, dat mijn dochter het dus ook kan krijgen. Ik werd zo bang dat ik in therapie moest. Ik stond ’s nachts op om de ademhaling van mijn dochter te checken. Als ik een ambulance hoorde, raakte ik in paniek, bang dat het voor mijn dochtert was die op school zat. De angst nam me over. Naar de winkel durfde ik niet, want wat als ik onderweg een aanval zou krijgen? De defibrillator die ik had gekregen, doet dan wel zijn werk, maar zodra die een schok geeft, is het alsof er met een honkbalknuppel op je borstkas wordt geslagen. Wat als ik op zo’n moment achter het stuur zit?’

‘Inmiddels heb ik mijn angsten onder controle, maar mijn bijna-doodervaring heeft mijn leven voor altijd veranderd. Het is veel intenser geworden, zowel in positieve als in negatieve zin. Ik lijk alles heviger te voelen, denk meer na over dingen. Ik probeer me vast te houden aan de mooie kant van mijn ervaring. Want ondanks mijn angsten ben ik niet meer bang voor de dood. Wat ik zag en voelde was niet akelig of eng, ik voelde juist rust.”

Bijna-doodkenmerken – zo omschrijven ervarings­deskundigen het:

• Je bent buiten je lichaam.
• Je lijkt door een donkere ruimte/tunnel gaan.
• Je wordt aangetrokken door een helder licht aan het einde van de tunnel.
• Je ervaart liefde, vertrouwen, kennis, wijsheid en/of goddelijke aanwezigheid.
• Buiten de tunnel zie je een prachtig landschap (+ kleuren en/of muziek).
• Je ontmoet een overledene.
• Je kunt niet in taal uitleggen wat je ervaren hebt.

Tekst: Frauke Joossen