Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Annick (28) is mantelzorger van haar doodzieke man: ‘Niemand vraagt hoe het met míj gaat’

Annick (28) is mantelzorger van haar doodzieke man: ‘Niemand vraagt hoe het met míj gaat’

Annick (28) is mantelzorger van haar doodzieke man: ‘Niemand vraagt hoe het met míj gaat’
Annick, Heidi en Minou zijn mantelzorgers voor een ongeneeslijk zieke dierbare. Dat het zwaar is, dat spreekt voor zich. “Steeds vaker heb ik het gevoel dat ik mezelf in tweeën moet splitsen.”
Annick Oude Rikerink-Velthuis (28, eigenaar schoonheidssalon) is getrouwd met Roy (31). Samen zijn ze ouders van babyzoon Scott. Roy heeft een hersentumor en niemand weet hoelang hij nog heeft.

Plannen blijven maken

“Laatst kwam ik thuis van mijn werk en dacht: eigenlijk heb ik helemaal geen zin om naar binnen te gaan. Het was de eerste keer dat ik zoiets dacht en ik schrok er zelf van. Begrijp me niet verkeerd: ik hou heel veel van mijn man Roy, maar sinds we weten dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft, is het in mijn hoofd soms één grote chaos. Ik heb veel zorgen om Roy, maar ook over hoe ik alles moet organiseren met mijn werk, het huishouden en de zorg voor onze zoon. Voordat Roy in december 2018 ernstig ziek bleek te zijn, werkte ik fulltime in mijn schoonheidssalon. Nu werk ik nog vier dagen in de salon en regel ik de administratie vanuit huis, zodat ik meer bij Roy en Scott kan zijn. Als ik niet thuis ben, zorgt Roy voor zichzelf. Dat gaat momenteel nog goed, maar ik schrijf wel een dagplanning voor hem uit, omdat hij door de tumor geheugenproblemen heeft. Als ik werk, is Scott veel bij de buurvrouw. Tussen de middag brengt ze hem dan naar huis, zodat hij bij Roy kan zijn tijdens zijn middagslaapje. Omdat Roys artsen niet konden zeggen hoelang hij nog heeft, gaven ze ons het advies om gewoon plannen te blijven maken. Daarom trouwden we in 2020 en ging onze allergrootste wens in vervulling toen ik zwanger werd van Scott. Halverwege mijn zwangerschap ging Roy zijn levensverlengende bestralingsproces in, waardoor ik zwanger en al voor hem moest zorgen en thuis en op mijn werk alles draaiende moest houden. Een kleine week na de geboorte van Scott, op 23 april dit jaar, stond Roys eerste chemokuur gepland, waar-door ik veel voor Scott zorgde.

Lees ook:
Nikita’s dochter is kindmodel: ‘Ik geniet ervan om met haar op pad te zijn’

Helaas lag Roy afgelopen zomer, net toen ik na mijn verlof weer aan het werk was gegaan, vijf weken in het ziekenhuis vanwege complicaties. Omdat hij zich aanvankelijk beter had gevoeld, zou hij overdag voor Scott zorgen, maar dat kon toen niet meer. Dankzij steun van familie en vrienden die op Scott pasten, wist ik alle ballen in de lucht te houden. Tussendoor werkte ik, regelde ik de boodschappen en het huis-houden en ’s avonds ging ik op bezoek bij Roy. Na drie weken zat ik er helemaal doorheen, vroeg ik me huilend af hoelang ik het nog zou volhouden. Als ik ’s ochtends wakker werd, dacht ik: ik wou dat niemand mij vandaag nodig had.

Roy merkte dat het niet goed met me ging en zei dat ik echt niet elke avond langs hoefde te komen. Hierdoor kwam voor mij de rust een beetje terug en kon ik mezelf herpakken. Gelukkig gaat het momenteel iets beter. Ik ben blij dat Roy weer thuis is, maar door de tumor en zijn behandelingen is hij erg ziek. Qua zorgtaken is er dus weinig veranderd voor me. Op goede dagen ga ik soms even weg met een vriendin. Dat heb ik echt nodig om op te laden. Dagelijks krijg ik vaak de vraag hoe het met Roy gaat. Dat begrijp ik heel goed, maar soms denk ik: waar ben ik in dit verhaal? Ik zou graag willen dat mensen vaker vragen hoe het mij gaat.

Het scheelt dat Roy en ik goed met elkaar kunnen praten. Hoe moeilijk het ook is, we weten elkaar altijd te steunen. Omdat veel om zijn tumor draait, is het soms lastig om hem los van zijn ziekte te zien. Toch blijft hij mijn grote liefde en ik hoop dat we weer dagen krijgen dat we alles even kunnen vergeten.  Vooruitkijken wil ik liever niet. Ik weet dat ik ooit weduwe word, maar voor nu wil ik nog zo veel mogelijk met Roy genieten van ons gezin.”

Naast Annick zijn Heidi en Minou ook een mantelzorger. Hun verhalen lees je, in Flair 45-2021, de editie die t/m 16 november in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hierOp de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Renée Brouwer | fotografie Petronellanitta