Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Anna heeft diabetes en moet insuline spuiten, maar doet dat niet: ‘Zo kan ik alles eten én snel afvallen’

Anna heeft diabetes en moet insuline spuiten, maar doet dat niet: ‘Zo kan ik alles eten én snel afvallen’

Anna heeft diabetes en moet insuline spuiten, maar doet dat niet: ‘Zo kan ik alles eten én snel afvallen’

Anna (25) heeft diabetes en blijft in leven door insuline te spuiten. Toch doet ze dat liever niet. De reden: zonder insuline kan ze alles eten en toch heel snel afvallen. Diaboulimia heet deze vrij onbekende stoornis.

Tekst: Vivienne Groenewoud

‘De laatste keer dat het gebeurde, zat ik op mijn kamer. Voor het raam, op mijn favoriete plekje in de brede vensterbank, 
las ik een boek met uitzicht op de gracht. Plotseling begonnen de letters voor mijn ogen te dansen. Mijn zicht werd wazig en mijn lippen en vingers begonnen te trillen. Mijn hart sloeg bijna uit mijn borstkas. Ik probeerde op te staan, maar de kamer tolde om me heen alsof ik dronken was. Ik wist meteen hoe laat het was, want ik spoot al dagen geen insuline meer. In twee dagen raakte ik ruim drie kilo kwijt. En nu moest ik mijn spuit weer pakken, voordat het 
écht mis zou gaan.
Ik lijd aan diaboulimia. Dat betekent dat ik diabetes heb, maar liever geen insuline spuit, zodat ik niet aankom. Ik weet dat ik ontzettend veel geluk heb gehad tot nu toe, maar ik kan er niet mee stoppen. Zodra ik me écht slecht voel, spuit ik mijn insuline. Maar dan kom ik meteen weer wat aan. Zelfs de chronische infecties die ik krijg, kunnen me er niet toe aanzetten om de voorgeschreven hoeveelheid insuline te spuiten. De laatste infectie verspreidde zich zelfs zo snel dat ik binnen een paar uur bloedvergiftiging had en een week op de intensive care heb gelegen. Dat vind ik natuurlijk wel erg. Ik lijk misschien laconiek omdat ik alles heel nuchter vertel, maar dat ben ik niet. Iemand die zo jong is als ik, die zes weken lang elke dag bezoek krijgt van de thuiszorg omdat er via een infuus antibiotica moeten worden toegediend: dat ís toch erg? Toch wil ik mijn verhaal vertellen. Omdat ik weet dat nog heel weinig mensen op de hoogte zijn van deze stoornis.’

‘Ik ben letterlijk banger om aan te komen dan om dood te gaan’

Stukmaken van mijn lichaam

‘Het is dubbel, want ik kan zelf niet stoppen met het stukmaken van mijn lichaam. Alle angst en ongemakken vallen weg als ik wéér een lager cijfer op de weegschaal zie. Zonder te overdrijven: het is een wonder dat ik nog leef. Als ik hiermee doorga, is er geen twijfel mogelijk dat ik jong zal overlijden, dat hebben meerdere artsen heel duidelijk gemaakt. Ik weet alleen niet hoe ik het moet aanpakken. 
Ik ben letterlijk bang om aan te komen. Misschien wel banger dan voor de dood. Dat moet wel, anders zou ik toch wel kunnen stoppen met deze roofbouw? Laatst las ik een artikel over een Amerikaanse vrouw met dia­boulimia die blind was voor haar dertigste, beide benen moest laten amputeren tegen de tijd dat ze veertig was en op haar 
43e overleed aan hartfalen. Daar schrok ik ontzettend van, maar ik duw die gedachten zo veel mogelijk weg. Dat lukt overdag meestal wel, dan heb ik genoeg afleiding. Maar elke nacht ben ik bang om in slaap te vallen. Of eigenlijk: om niet meer wakker te worden. Ik weet dat ik weer moet gaan spuiten, dat het ’t beste is voor mijn lichaam, maar gevoelsmatig is insuline de vijand. Het voelt alsof ik puur vet 
bij mezelf injecteer. Mijn familie en vrienden weten van niets. Of eigenlijk denken ze dat er iets anders aan de hand is. Ik ben meerdere malen onder behandeling geweest voor ‘gewone’ boulimia en hoewel dat een grote zorg voor ze is, gebruik ik het ook als dekmantel. De waarheid is dat ik allang niet meer overgeef. Niet meer sinds ik ontdekte dat ik veel sneller afval door niet te spuiten.’

Freak voelen

‘Het ironische is dat het type diabetes dat ik heb waarschijnlijk is ontstaan door de ongezonde levensstijl die ik vroeger had. In de tweede klas van de middelbare school sloot ik een weddenschap af met vriendinnen: wie als eerste vijf kilo kon afvallen. Ik won, maar wilde nog wat meer afvallen. En daarna nog een beetje. Al snel zat ik gevangen in een cirkel van overgeven, voedsel verstoppen en uren voor de spiegel staan, starend naar elke imperfectie van mijn lichaam. Mijn ouders begonnen opmerkingen te maken over mijn gewichtsverlies. Uiteindelijk grepen ze in en kreeg ik therapie in een kliniek voor eetstoornissen. Maar het bleef lastig. Mijn hele middelbareschooltijd kreeg ik psychische ­ondersteuning om er zeker van te zijn dat ik niet zou terug­vallen. Het ging redelijk met me, totdat ik ging studeren en Julie leerde kennen. We werden ‘vriendinnen’, ook al bezorgde ze me voortdurend een rotgevoel. Eigenlijk vond ik haar niet eens aardig, maar ik wilde haar wel zijn. Ze was grappig, knap, kon fantastisch zingen en bovenal was ze slank. In diezelfde periode werd ik gediagnosticeerd. Ik liep al geruime tijd met klachten die voelden als een verwaarloosde griep. Ook was ik voortdurend moe. Toen ik bij de huisarts terloops aangaf dat ik zo vaak naar het toilet moest om te plassen, besloot ze mijn bloedsuiker te testen. Ik bleek diabetes te hebben. Dat was verschrikkelijk nieuws natuurlijk. Fysiek, maar ook emotioneel. Ineens met injectiespuiten in de weer moeten terwijl ik al heel erg onzeker was, bleek bijzonder lastig. Mensen keken raar naar mijn blauwe plekken, maar dat waren
de sporen die de naalden op mijn armen maakten. Ik voelde me een freak, alsof ik de controle over mijn leven kwijt was. Ik kwam aan en het lukte me niet meer om af te vallen, hoe gezond ik ook at. Vergeleken bij Julie voelde ik me een kneus met mijn blauwe plekken en toenemende gewicht. Op een dag zei ze tegen een andere ­vriendin: ‘Als we vanavond uitgaan, wil ik Raymond versieren. Als jij dan Jacco neemt, kan Anna Ruben wel even entertainen.’ Ruben was de sukkel van de groep. Blijkbaar zag ze me niet als een meisje dat in staat was om aandacht van de echt leuke jongens te krijgen.’

Lees ook
Shirin heeft een dwangstoornis: ‘Ik maak 4 uur per dag schoon. Bananen was ik met Dettol’

Makkelijk te verbergen

‘De cirkel van kritisch voor de spiegel staan en zo min mogelijk eten begon weer. Ik googelde veel op medische diëten die ik eventueel zou kunnen volgen, en zo kwam ik er snel achter dat insuline werkt als een vetopslag. Zolang er insuline in je bloed circuleert, stopt je lichaam met het verbranden van vet. Ik las dat sommige meisjes snel afvielen door het insuline spuiten over te slaan. Dat wilde ik ook. 
Ik begon met af en toe een dagje niet te spuiten. Het ging goed, ik kreeg er niet veel klachten door. Als ik me niet goed voelde, dronk ik snel wat cola en daarmee ving ik de klap op die ik mijn lichaam gaf. De beloning was groot: na twee dagen was ik al bijna een kilo lichter. Al snel ging het van kwaad tot erger. In Amerika is deze aandoening veel bekender en ik googelde me suf. Via een hoop doorklikken op diverse sites kwam ik op een soort pro-diaboulimia-site terecht. Je kunt het vergelijken met de pro-ana-sites: meiden wisselden er 
tips uit om het spuiten zo lang mogelijk te kunnen uitstellen. Ik zat die avond tot diep in de nacht achter mijn computer. Niet alleen vond ik het fijn om zo snel te kunnen afvallen, maar het voelde ook als 
een soort thuiskomen. Eindelijk had ik anderen gevonden die me begrepen, die met dezelfde issues worstelden als ik. Ik meldde me aan en al snel chatte ik elke dag met een groep meisjes. 
Langzaam maar zeker drijf ik steeds verder weg van mijn echte leven, mijn vriendinnen die me toch niet begrijpen en mijn familie die alleen maar bezorgd is. Ik voel me veel meer thuis bij mijn cyber­groepje van gelijkgestemden. Toch voel ik nog steeds voort­durend 
die interne strijd. Ik weet dat ik bezig ben met een soort langzame zelfmoord. Maar deze ziekte beschouw ik als een ver­slaving, net als elke andere eetstoornis. Het is al zo lang onderdeel van me. Net als bij alcoholisme of drugs kun je wel stoppen, maar echt loslaten kun je het nooit. Het verraderlijke is dat diaboulimia zo makkelijk te verbergen is. Je kunt namelijk zo veel eten als je wilt. Toch wil ik hulp, ik wil niet jong doodgaan. Ik wil niet dat mijn leven in het teken staat van zoiets oppervlakkigs als mijn gewicht. Een studiegenoot is onlangs overleden aan kanker en ik voelde me vreselijk schuldig. Hij wilde zo graag leven, maar kon dat niet meer. Ik mag leven, maar ik weet niet hoe. Dat ik mijn verhaal nu doe, is mijn eerste stap. De hand die ik uitsteek naar hulp. Zodra het verhaal uitkomt, laat ik het aan mijn omgeving lezen, zodat ze weten wat er speelt.’ •

‘Insuline spuiten voelt alsof ik puur vet bij mezelf injecteer’

Dit is diaboulimia

Deze stoornis komt meestal voor bij jonge vrouwen met diabetes. Hoe het werkt: de diabetespatiënt spuit de dagelijkse dosis insuline niet, met als doel om af te vallen. Een laag insulineniveau zorgt namelijk voor verbranding van opgeslagen vet in het lichaam. Omdat diaboulimia nog zo onbekend is en omdat veel mensen met diabetes vaak al dun zijn als gevolg van het strenge dieet dat ze moeten volgen, is het meestal niet moeilijk dit levens­gevaarlijke gedrag verborgen te houden voor de omgeving. Er kleven een paar gevaarlijke bijwerkingen aan diaboulimia. Misschien wel het meest zorg­wekkend is het effect van hoge bloedsuikerspiegels op het lichaam. Normaal zou een type 1 diabetes te controleren zijn door te injecteren met een voor­geschreven hoeveelheid insuline. De insuline breekt de overtollige bloedsuiker af tot een normale toestand tussen de maaltijden door. Iemand die lijdt aan diaboulimia injecteert slechts genoeg insuline om de heftigste insulineshocks (hypo’s) te ­voor­komen. De effecten van ­langetermijndiaboulimia kunnen levensbedreigend zijn. De schade veroorzaakt door insulineshock en ongecontroleerde bloedsuikerspiegel kan leiden tot zenuw­beschadiging, bloedingen van de ogen, gezichtsverlies en ernstige problemen met de bloedsomloop.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.