Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Anke onderging een abortus toen ze 34 was: ‘Ondanks mijn kinderwens kon ik niet anders’

Anke onderging een abortus toen ze 34 was: ‘Ondanks mijn kinderwens kon ik niet anders’

Anke onderging een abortus toen ze 34 was: ‘Ondanks mijn kinderwens kon ik niet anders’

Een abortus is niet niets. ‘Dat ik erna naar huis werd gestuurd met een ziektebriefje voor amper twee dagen, zegt veel over hoe de maatschappij over abor­tus denkt’.

“Ik was 34, moeder van een gezonde zoon en een vrouw met een kinderwens toen ik de keuze maakte om een tweede zwanger­schap te stoppen. In tegenstel­ling tot wat de meesten denken, maakte ik die keuze niet uit eigenbelang. Ik wilde erg graag nog eens moeder worden, maar de relatie met mijn toenmalige partner was broos. Hoewel mijn moedergevoelens oplaaiden, wist ik op dat moment dat ik een tweede kind niet de best mogelijke opvoe­ding zou kunnen bieden en maakte ik een moeilijke keuze in het belang van mijn ongeboren kind.
Na de bevalling van onze eerste zoon­ kozen mijn ex en ik voor het condoom als anticonceptiemid­del. Ik wilde geen hormonen meer nemen en voelde me daar ook heel goed bij. Maar zoals elk anticon­ceptiemiddel is ook het condoom niet honderd procent veilig. Dat ont­dekte ik toen ik alle signalen van mijn eerste zwangerschap herkende en in mijn eentje een zwangerschapstest deed. Na die test heb ik open kaart gespeeld met mijn ex: ik wil niet dat jij je afgewezen voelt, maar ik kan hier niet mee verder. Door die woorden uit te spreken, werd de situ­atie meteen heel concreet en overviel de zwaarte van mijn beslissing me.”

Even geduld, a.u.b.

“In de dagen voor mijn eerste afspraak in de abortuskliniek passeerden zoveel gevoelens de revue: schaamte, schuldgevoel, twij­fel, moedergevoelens… Het was een innerlijke strijd waarmee ik elke mi­nuut werd geconfronteerd. Tijdens mijn eerste afspraak in de kliniek sprak ik met een psychologe. Voor haar was het meteen duidelijk dat we geen gesprek over anticonceptie hoefden te voeren, maar wel eentje over de consequenties van de keuzes die ik kon maken en over de mate waarin ik klaar was om die te dragen. Het was een heel open en respectvol gesprek. Bij de arts die daarna de echografie nam, ging het er helaas heel anders aan toe. Hij vond het nodig om me erop te wijzen dat mijn keuze voor het con­doom wel een heel manonvriendelijke was en dat ik daar in de toekomst beter over moest nadenken. Hij benaderde de hele situatie volledig vanuit zijn ego en mannelijkheid. Ik voelde me als vrouw helemaal niet erkend en was erna enorm kwaad. Voor die man was het de plek noch het moment om over dat aspect van mijn verhaal te oordelen.

Lees ook
Yolantha onderging op haar 14e een abortus: ‘De kinderen op school reageerden bikkelhard’

Omdat ik nog maar zes weken zwanger was, moest ik nog veertien dagen wach­ten voor de ingreep omdat er drin­gendere cases waren. Maar het feit dat je hoofd weet dat je de juiste beslissing neemt, betekent niet dat je lichaam stopt met zwanger zijn. Nog twee weken lang werd ik op alle mogelijke manieren heen en weer geslingerd in mijn beslissingsproces. Ik kampte constant met een ontzettend groot schuldgevoel. Ik schaamde me ook omdat heel wat vrouwen in mijn omgeving niet of moeilijk zwanger konden worden en ze zo graag een kind wilden, terwijl ik zat te wachten tot mijn zwanger­schap onderbroken kon worden. Om nog te zwijgen over de angst voor oordeel. Ik durfde niet met mijn verhaal naar buiten te komen en voelde me ontzettend kwetsbaar. Ook met mijn ouders durfde ik er niet over te praten. Ik wist zeker dat zij heel erg uitkeken naar een tweede kleinkind. Ik kan maar moeilijk in woorden uitdrukken wat dat precies met me deed. Mijn keuze voelde zo juist, maar tegelijkertijd ook zo fout. Op de dag van mijn ingreep trof ik een verpleegkundige in de abortus­kliniek die iets zei wat me op dat moment ongelooflijk heeft geholpen: ‘Weet dat niemand hier ooit binnen­komt met het idee dat haar keuze helemaal juist voelt. Dat moment zal niet komen.’ Die wetenschap heeft me de moed gegeven om mijn overtuiging te volgen en de ingreep te ondergaan.”

Ruimte om te rouwen

“Dat ik na de ingreep naar huis werd gestuurd met een ziektebriefje voor amper twee dagen, zegt veel over hoe de maatschappij over abor­tus denkt. Als je die keuze hebt gemaakt, moet je als vrouw met dat hele pakket naar huis en er de volgende dag gewoon weer staan als partner, als ouder, als werknemer… Alsof wat je hebt ondergaan een niemendalletje is dat je in twee dagen achter je moet laten, alsof je daarna gewoon moet doen alsof er niets is gebeurd. De realiteit is heel anders, er is – althans voor mij – een absolute voor en na.

Toen ik na de ingreep ook complicaties kreeg en een operatie moest ondergaan om een stukje moederkoek te laten verwijderen, zette ik de stap naar Fara, (dit is een organisatie in België, waar ik woon) een organisatie die vrouwen die onge­pland zwanger raken, begeleiding biedt. Daar deden ze iets waar in de maatschappij erg weinig ruimte voor is: erkenning geven aan de gevoelens en het rouwproces die gepaard gaan met abortus. Ik ont­moette vrouwen van alle generaties en uit alle lagen van de bevolking. Het waren vrouwen die om verschillende redenen een bepaal­de keuze maakten en daar op hun eigen manier mee moesten leren omgaan. Ik heb het geluk dat ik een groot vangnet heb en dat ik intussen open over mijn ervaring kan praten met de mensen in mijn nabije omgeving, maar ik weet heel goed dat er mensen zijn die er anders over denken. Zeker in digitale tijden ben je zo kwetsbaar. Het forum dat criticasters hebben gekregen om mensen die ze niet kennen, te veroor­delen alsof dat hun goed recht is, is een confronterend gegeven. Er heerst een soort ‘wie zijn gat verbrandt, moet maar op de blaren zitten’-gedachte, terwijl een impactvolle ervaring als een abortus juist vraagt om alle ruimte om te rouwen, te verwerken, te delen en te praten. Ik hoop dat ik mijn steentje kan bijdragen om die stilte te verbreken en mensen wat langer te laten stilstaan bij het oordeel dat ze vellen over andermans lijf en leven.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

 Dit verhaal heeft eerder in Flair gestaan.