Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Als je ouders met je breken: ‘Ik werd verliefd op een ander en mijn ouders kozen meteen partij voor mijn ex’

Als je ouders met je breken: ‘Ik werd verliefd op een ander en mijn ouders kozen meteen partij voor mijn ex’

Als je ouders met je breken: ‘Ik werd verliefd op een ander en mijn ouders kozen meteen partij voor mijn ex’

De enigen die écht onvoorwaardelijk voor je klaarstaan en van je houden, zijn je vader en moeder. Toch? Dat geldt niet voor Audrey en Vanessa: hun ouders willen niets met ze te maken hebben.

Audrey (20) heeft haar moeder al drie jaar niet gezien. Met haar vader heeft ze nooit veel contact gehad.

“Ik wil dat je het huis uit gaat!” Mijn stiefvader slaat met zijn vuist op tafel. Dan scheldt hij me de huid vol en grijpt hij me vast. Ik huil hard. Mijn vriend trekt me weg, terwijl mijn moeder toekijkt. Ze doet niets, neemt het niet voor me op. Ze zit daar gewoon, en kijkt. Huilend loop ik naar buiten en stap bij mijn vriend in de auto.Mijn moeder heeft er altijd voor gezorgd dat mijn broer en ik een goed thuis hadden. Ik was nog geen jaar oud toen ze scheidde van mijn vader, een paar jaar later leerde ze de ­vader van mijn broer kennen. Maar toen ook die relatie stukliep, waren we met z’n drietjes. Ze had twee banen om ervoor te zorgen dat we niets tekortkwamen, ze werkte keihard. Vanaf m’n dertiende paste ik op m’n broertje als zij aan het werk was, waardoor ik al jong zelfstandig leerde te zijn. Mijn jeugd was fantastisch, mijn moeder en ik waren onafscheidelijk. Mensen dachten vaak dat ze mijn zus was. Heerlijk vonden we dat!

Mijn moeder was mijn steunpilaar en ik de hare. Toen ze in haar vorige ­relatie werd bedrogen, was ik degene die voor haar opkwam en haar troostte. Maar dat veranderde drie jaar geleden volledig, toen ze haar huidige man ontmoette. Geen idee waar het fout ging, maar na amper drie maanden zetten mijn moeder en die man ­zeker van dat alles goed zou komen. Ik zou de volgende dag naar huis gaan en met mijn moeder praten, waarna de storm wel zou gaan liggen. Maar toen ik ’s morgens thuis aankwam, stonden mijn boekentas en kleren al klaar. In een vuilniszak. Ik moest écht vertrekken. Mijn laptop en printer, die ik van mijn eigen geld had gekocht, moest ik laten staan. Weken leefde ik uit die ene vuilniszak. Mijn nieuwe thuis werd het huis van mijn schoonouders, die me met open ­armen ontvingen. Gelukkig maar, want hoe hard ik ook probeerde: mijn moeder en stiefvader stonden niet open voor een gesprek. Ik was niet meer welkom. Punt. Volgens hen was ik een junk die haar school verwaarloosde en zich nergens voor inzette. De waarheid? Ik had in mijn leven niet één sigaret gerookt, laat staan drugs gebruikt. Op school was ik een voorbeeldige leerling: hard ­werkend, ­gemotiveerd. Er zat niets ­anders op dan met testen en verslagen te bewijzen dat ik een volkomen normaal functionerend meisje ben.

Jarenlang hadden mijn ouders co-ouderschap, totdat ik op mijn achtste zei dat ik niet meer naar papa wilde. Ik had hem betrapt met drugs. Dat beeld van hem, met dat zilverpapier, lepeltje en vuur, staat op mijn netvlies gebrand. Bovendien was hij er nooit voor me: hij was altijd op stap, weg met vrienden. Toen ik veertien was, kreeg mijn moeder een ­telefoontje. Mijn vader wilde weten hoe het met me ging. ‘Vraag het haar zelf maar,’ zei ze en ze gaf me de telefoon. Hij zei dat mijn stem veranderd was, en vroeg of ik hem misschien nog een keer wilde zien. Waarom ook niet? Het was al zo lang ­geleden. Maar al na een paar weken hield hij het voor gezien. Zelf had ik het ook gehad: de beloftes over ­samen op stap gaan, cadeaus die ik zou krijgen en dingen die we samen zouden doen, bleken al even leeg als onze relatie. Sindsdien hebben we geen contact meer en dat vind ik prima. Natuurlijk had ik liever een betrokken vader gehad, zoals ik bij veel vrienden zie. En dat de relatie met mijn moeder is stukgegaan, doet me enorm veel pijn. Vooral dat ze niet voor me is opgekomen, heeft me diep geraakt. Toch zijn alle boosheid, frustratie en woede die ik tot een jaar ­geleden voelde, weggeëbd. Ik zie ook het positieve: ik heb schoonouders die me onvoorwaardelijk steunen en bij wie ik nog steeds inwoon. Ik mag studeren, heb een fantastische vriend en ongelooflijk lieve vriendinnen. En mijn moeder? Die blijft ondanks alles de vrouw die me heeft gemaakt tot wie ik ben. Ze heeft me leren doorzetten, van haar heb ik mijn sterke karakter. Al blijf ik me afvragen: welke ouder zet nou haar eigen dochter het huis uit?”

Lees ook
Leni Klum, de minderjarige dochter van Heidi Klum, post pikante foto en het commentaar stroomt binnen

Vanessa (33) had een goede relatie met haar ouders. Totdat ze verliefd werd op een andere man en ging scheiden. Haar ouders kozen partij voor haar ex.

“Mijn ex was mijn eerste grote liefde. Ik was vijftien, hij zestien, en ik was tot over mijn oren verliefd. Ondanks onze jonge leeftijd werd het al snel serieus tussen ons, en mijn ouders beschouwden hem als hun nieuwe zoon. Toen we kinderen kregen, paste mijn moeder elke ochtend op op onze kinderen, ze hielp in het huishouden en paste ook tussendoor vaak op. Maar toen werd ik verliefd op een andere man. Vanaf die dag veranderde alles. Was het omdat mijn moeder zich schaamde en ze bang was voor de reacties van anderen? Of was ze boos dat ik haar niet meteen had verteld over mijn gevoelens? Mijn ouders kozen meteen partij voor mijn ex, het ‘slachtoffer’. Ik was degene die vertrokken was en hem had achtergelaten. Hoe durfde ik?”

Dreigberichten

“Ik dacht dat het wel zou overwaaien, dat ik ze allemaal wat tijd moest geven. Maar het werd alleen maar erger. Mijn moeder en ex deden er alles aan om mijn relatie met Sven, mijn nieuwe vriend, te laten mislukken. Bracht ik de kinderen naar mijn ouders, dan mocht mijn vriend niet in de auto zitten. Ik moest hem aan het eind van de straat afzetten en hem even later weer oppikken. Mijn ex ging stukken verder: ik kreeg sms’jes en telefoontjes van hem, ook ’s nachts, waarin hij dreigde naaktfoto’s van mij openbaar te maken. Zijn vrienden bedreigden mijn vriend. Maar als ik dit bij mijn ouders aankaartte, kreeg ik te horen dat hij het vast niet zo bedoelde. Ik ging eraan kapot, ik snakte naar steun van mijn ouders. Ik wist ook wel dat ik een misstap had begaan, maar ze zijn mijn ouders, ze zouden me toch moeten kunnen vergeven? Hoe hard ik ook mijn best deed, het leek alsof ik tegen een muur praatte. Ik was de wanhoop nabij.”

Boze blikken

“Het werd niet beter, en Sven en ik gingen ten onder aan alle stress. Toen maakte ik wellicht een nog grotere fout: ik ging terug naar mijn ex, in de hoop dat alles weer zou worden zoals vroeger. Dat gebeurde alleen niet, want mijn moeder bleef boos, mijn vader zweeg, en als ik naar mijn ex keek, dacht ik terug aan de bedreigingen. Zes maanden lang heb ik tegen mijn instinct gevochten, in de hoop iedereen weer blij te maken. Iedereen behalve mezelf. En toen had ik er genoeg van: ik zocht een appartement en vertrok. De relatie met mijn ouders werd slechter. Boze sms’jes, akelige stiltes, kille blikken: mijn moeder was onherkenbaar geworden. Terwijl ik niets liever wilde dan haar vertellen dat ik zo van haar hield, dat ik verlangde naar haar steun, haar warmte en liefde. Maar ze wilde geen gesprek, ook niet als ik het via mijn vader probeerde, die wél contact wilde houden. Een jaar geleden heb ik hem een sms gestuurd, waarin ik zei dat ik het vreselijk vond dat het zo was gelopen en ik ze heel erg miste. Hij belde me op en zei dat hij blij was met mijn sms. We praatten even, maar voordat ik het doorhad, ging het gesprek de verkeerde kant op en gooide mijn vader boos de hoorn erop.”

Negeren op het voetbalveld

“Sindsdien heb ik niets meer van mijn ouders gehoord. Ik zie ze elke week, langs de zijlijn als mijn zoontje voetbalt, maar we praten niet. Toch weet ik dat ook zij het moeilijk hebben met de situatie. De blik in mijn vaders ogen verraadt zijn pijn. Soms komt hij naast me staan, knuffelt de hond en knikt even naar me. Maar een gesprek, een knuffel voor mij? Dat nooit. Van anderen hoor ik dat ook mijn moeder het moeilijk heeft met onze breuk, toch denk ik dat het niet meer goedkomt. Daarvoor is er te veel gebeurd. Een jaar geleden kochten Sven en ik ­samen een huis, want zelfs na alles wat er gebeurd is, hebben we voor elkaar ­gekozen. Zijn de kinderen bij ons, dan geniet ik intens van ze. De deur naar mijn ouders zal ik altijd op een kier ­houden, want ik mis ze nog steeds.”