Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Heidi verloor haar zoon aan zelfdoding: ‘Ons gezin is nooit meer compleet’

Heidi verloor haar zoon aan zelfdoding: ‘Ons gezin is nooit meer compleet’

Relaties & opgebiecht
Heidi verloor haar zoon aan zelfdoding: ‘Ons gezin is nooit meer compleet’

Heidi (46) verloor haar zoon Robin aan zelfdoding, na een jarenlange zoektocht om de juiste hulp voor hem te krijgen. ‘Rond 14.45 uur kwam de politie. Robin was gevonden, in het bos. Zijn plekje. Er was geen afscheidsbriefje, misschien was alles al gezegd.’

Zachte lentedag

“Onlangs dacht ik terug aan vorig voorjaar. Na veel regenachtige dagen was er opeens een zachte lentedag. Ik riep Robin, vroeg hem om buiten te komen. Zacht wiegend op de schommelbank, gezicht in de zon, spinnende kat op schoot. Dat zou toch een positief effect op de depressie hebben, hoopte ik. Na een tijdje zei hij: ‘Ik weet dat de zon op mijn gezicht me normaal een fijn gevoel zou geven. Maar ik voel het niet. Normaal vind ik onze kat de allerliefste, maar haar aaien voelt als niets meer dan een automatische handeling. Ik voel niks.'”

Schommelbank

“Dat is depressie. De schommelbank hebben we na Robin’s overlijden weggedaan. Ik heb weleens gezegd dat ik tegelijk met Robin ben gestorven, alleen is mijn lichaam er nog. Alles om me heen schreeuwt: ‘Robin is er niet!’ Ik sta elke dag op vanwege de liefde voor onze andere twee kinderen, maar ons gezin is nooit meer compleet. Dat ervaar ik dagelijks, het zit in zo veel kleine dingen. Bij elke maaltijd dat bord minder. Robin at heel veel, omdat hij veel sportte. Ik heb echt zo veel eten moeten weggooien, ik kon er niet aan wennen om weinig te koken.”

Vier seizoenen van rouw

“Iemand zei: ‘Rouw moet vier seizoenen door voor de scherpe randjes eraf gaan,’ maar zo ervaar ik dat niet. Het wordt alleen maar erger, want we maken nu herinneringen zonder hem. Het besef dat er nog zo veel verjaardagen en feestdagen komen waar hij niet bij zal zijn, is onverteerbaar. Omdat we willen dat Robin altijd, overal bij ons is, hebben we de spullen uit zijn kamer door het hele huis verdeeld. Onze dochter slaapt nu in zijn kamer, dat wilde ze graag. Onder de kerstlampjes waar hij zo van hield.”

Eendimensionaal beeld

“Ik zie hem nog zo voor me: Robin, drie jaar oud, die in een volle bus liedjes begon te zingen. Hij vond het prachtig om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Een extravert en grappig jongetje met de meest creatieve ideeën. Hij was ook vrolijk en actief, deed aan karate en volleybal. Had zichzelf geleerd gitaar te spelen, via filmpjes op YouTube. Hij had veel vrienden en misschien nog wel meer vriendinnetjes. Hij was degene die een kind uit de klas dat minder goed in de groep lag, extra uitgebreid feliciteerde met z’n verjaardag, zodat het echt in het zonnetje stond. Mensen hebben vaak een eendimensionaal beeld van jongeren met een depressie. Dat ze alleen maar in zwarte kleding lopen, bijvoorbeeld. En dat ze eenzaam zijn. Zo was Robin helemaal niet; hij droeg de nieuwste mode en had altijd vrienden om zich heen.”

Grote druk

“Toch merkte ik dat hij rond zijn veertiende op emotioneel vlak minder goed in zijn vel kwam te zitten. Hij gaf het zelf aan. Robin was verbaal sterk en we praatten altijd veel met elkaar. Hij was een streber, wilde dingen zo goed mogelijk doen. Ook school. Hij zat op de havo in een sportklas en werkte hard voor goede resultaten. Ik vond dat het een grote druk op hem legde en dat hij door het harde werken te weinig tijd had voor ontspanning. We hebben toen besloten hem een niveau omlaag te laten gaan. Daarna ging het qua school beter.”

Zwart monster

“Ik werkte destijds zelf met kinderen met een rugzakje in de leeftijd tot achttien jaar en wist daardoor hoe belangrijk structuur en beweging zijn voor je geestelijke gezondheid. Daarin probeerde ik hem te begeleiden. Mijn zorgen werden bevestigd toen Robin vertelde hoe hij zich werkelijk voelde: ‘Mam’, zei hij, ‘ik heb steeds het gevoel dat er een zwart monster bij me naar binnen komt. En dan kan ik nergens anders meer aan denken.'”

‘Hierna volgden nog drie psychologen en dat was funest voor Robin’s vertrouwen in de hulpverlening’

Suïcidale gedachten

“Ik wist dat deze situatie te zwaar was om op te lossen met op tijd naar bed gaan en gezond eten. Ik wilde niet het risico lopen dat ik iets verkeerd zou doen of het erger zou maken en maakte een afspraak bij de huisarts. Hij verwees me vervolgens door naar de praktijkondersteuner, een vrouw die erom bekendstond dat zij erg goed met kinderen en pubers was. Robin stond daar wel voor open, maar kort na de eerste gesprekken kreeg ik een mail. De praktijkondersteuner schreef dat Robins problematiek te zwaar voor haar was – hij had suïcidale gedachten – en dat we heel snel meer passende hulp voor hem moesten zoeken.”

Funest

“De praktijkondersteuner verwees ons door naar meer gespecialiseerde instellingen voor jeugdpsychiatrie. Na zes weken werden we eindelijk gebeld door de crisisdienst van de GGZ voor een intakegesprek, daarna mocht Robin wekelijks bij een stagiair op gesprek komen. Ik had daar zo mijn twijfels over, maar Robin gaf aan dat hij een goede klik voelde met de stagiair. Hij had een positief gevoel over de gesprekken en voelde zich gehoord. Maar toen de stage erop zat, was dat een flinke tegenvaller voor Robin. Hij ging door naar een psycholoog.”

Huiswerk

“Nadat zij zwanger werd, volgde psycholoog nummer drie, die ook binnen afzienbare tijd zwanger was. Hierna volgden nog drie psychologen en dat was funest voor Robin’s vertrouwen in de hulpverlening. Er kwam ook een psychiater bij die antidepressiva voorschreef, maar die werkten niet. Ik denk dat de psychologen echt wel hun best deden, maar er kwam niet echt verbetering. Robin kreeg huiswerk mee, dan moest hij opschrijven op welke momenten hij zich slecht voelde. Maar als je je slecht voelt, is alles zwart, hij kon zichzelf er niet toe zetten.”

Geen vaste psychiater meer

“Door een wijziging in het systeem van de GGZ werd er geen vaste psychiater meer toegewezen aan een kind, maar een wisselende voor elke oproep. Geen idee waarom, misschien om te bezuinigen? Gevolg: er werd geen band meer met het kind opgebouwd en de psychiater in kwestie kende het dossier niet goed. Wij wisten niet meer wie Robin’s psychiater was en hadden zelfs geen contactgegevens meer. Zo heeft één van de psychiaters die Robin sprak hem zonder overleg met ons een recept meegegeven voor pillen die hij zelf bij de apotheek mocht halen.”

Lees ook 
Ex-model Thysia werd op haar 18e verkracht door haar agent: ‘Ik had het gevoel dat ik geen adem kon halen’

Teveel ingenomen

Met de boodschap dat hij die naar behoefte mocht innemen als hij zich slecht zou voelen. Op een middag heeft Robin er toen heel veel ingenomen. Ik kwam er pas om acht uur ’s avonds achter, toen ik Robin in bed aantrof en hem niet wakker kreeg. De paniek die ik toen voelde, was zó groot. We hebben in zijn gezicht geslagen en aan hem staan schudden.”

Denk je aan zelfmoord? Neem contact op met 113 (0900 0113). De crisislijn is 24/7 open, ook kun je er terecht voor therapie met een psycholoog, of doe de zelfhulpcursus. Anoniem en vertrouwelijk.

Lees het volledige verhaal in Flair 48-2020. Deze ligt t/m 1 december in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Vivienne Groenewoud | beeld: Canva

Shoppen is altijd een goed idee