Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Madelon (29) ontmoette haar vriend in de gevangenis: ‘Jesse is mijn grote liefde. En een veroordeelde crimineel’

Madelon (29) ontmoette haar vriend in de gevangenis: ‘Jesse is mijn grote liefde. En een veroordeelde crimineel’

Relaties & opgebiecht
Madelon (29) ontmoette haar vriend in de gevangenis: ‘Jesse is mijn grote liefde. En een veroordeelde crimineel’

Madelon (29) is al maanden stapelverliefd. Maar zij en haar vriend Jesse kunnen elkaar niet zien wanneer ze dat willen. Hij zit namelijk in de gevangenis. Daarom houden ze hun relatie nog geheim. “We hebben al een mooi verhaal bedacht voor straks, hoe we elkaar zogenaamd hebben leren kennen.”

Vriend in de gevangenis

“Tegen vriendinnen met een problematisch liefdesleven zei ik altijd: ‘Je moet de ware niet zoeken. Hij komt vanzelf op je pad, juist als je het niet verwacht.’ Ik gaf daarbij vaak het voorbeeld dat je bij de bakker of desnoods bij de glasbak zomaar je soulmate tegen het lijf kunt lopen. Gek genoeg dacht ik nooit aan de gevangenis als een plek waar ik mijn grote liefde zou ontmoeten. Toch is dat precies wat er is gebeurd. En nee, dat had ik dus nooit verwacht. Ik had het zelf ook liever anders gezien. Maar het is nu eenmaal zo: Jesse is mijn grote liefde. En een veroordeelde crimineel.”

Mensenmens

“Ik ben altijd een typisch ‘mensenmens’ geweest, daarom ben ik na mijn middelbare school de hbo-opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening gaan doen. Psychologie trok me, maar dan liever in een praktischere opleiding. Dit paste precies bij mij: voor mij is iedereen gelijk, en ik praat net zo makkelijk met een zwerver als met een directeur. Daarom zie ik gedetineerden ook niet alleen als criminelen. Dat vind ik te kort door de bocht. Oké, er zijn natuurlijk wel uitzonderingen. Voor iemand als Michael P., de moordenaar van Anne Faber, of iedereen die iets met kinderen doet, kan ik bijzonder weinig sympathie opbrengen, om het maar even diplomatiek uit te drukken. Maar in de meeste gevallen gaat het bij de daders met wie ik door mijn werk in aanraking kom, uiteindelijk om ‘normale’ mensen die om de een of andere reden op een verkeerd spoor zijn terechtgekomen. Natuurlijk hebben deze mensen iets strafbaars gedaan, maar ik zie de persoon los van het delict. Mensen zijn meer dan de fouten die ze maken. Onderaan de streep zijn ze net als ik: ze hebben hoop, dromen en verlangens. Soms verboden verlangens, en zelfs die kan ik inmiddels goed begrijpen.”

‘Relaties op de werkvloer moeten absoluut kunnen, maar als je werkvloer een gevangenis is, ligt het toch echt anders’

“Wat ik ook goed begrijp, is hoe mensen in hun eigen valkuil kunnen lopen. Want ja: ik heb echt wel genoeg zelfreflectie om te zien dat daar sprake van is. Ik heb altijd een zwak gehad voor een bepaald type man. Het type dat zijn eigen gang gaat, zijn eigen regels maakt. Tot nu toe waren dat wel altijd mannen die dat binnen de kaders van de wet deden. Alleen deze keer dus niet.”

Ruwe bolster, blanke pit

“Ik weet nog dat ik Jesse voor het eerst zag, een jaar geleden. Al bij de eerste blik voelde ik me totaal overdonderd. Ik vond hem knap, met zijn strakke lijf, bruine ogen en hoekige kaken, maar het was meer dan dat. Ik wist me echt even geen houding te geven, en dat overkomt me niet vaak. Het was bijna puberaal hoe heftig ik fysiek op hem reageerde. Gelukkig wist ik me snel te herstellen. Uiteraard werden tijdens mijn opleiding allerlei sociale situaties behandeld, en weet ik daardoor hoe ik me te allen tijde professioneel moet opstellen. Ook toen, ondanks dat rare gevoel in mijn buik.”

“Ik moest met Jesse praten over zijn re-integratieplan, en ik merkte vrijwel direct dat er bij hem erg veel sprake was van wat we in vaktermen ‘reactance’ noemen. Een neiging die we allemaal in meer of mindere mate hebben, en die voortkomt uit een gevoel van verzet tegen het innemen van iemands vrijheid. Simpel gezegd, een gevoel van: ‘Niemand vertelt mij wat ik moet doen,’ en ‘Ik laat me niet de wet voorschrijven.’ En ja, daar komt dus die valkuil om de hoek kijken: ik vind dat soort persoonlijkheden, dat soort gedrag, heel aantrekkelijk. Ik realiseer me dat het ontzettend politiek incorrect en onfeministisch klinkt, maar die moderne metromannen met zo’n knotje die de hele tijd over hun gevoelens willen praten, die doen het voor mij dus absoluut niet. Geef mij maar een ouderwetse man. Ruwe bolster, blanke pit.”

Nog een paar maanden

“We hebben al een mooi verhaal bedacht over hoe we elkaar zogenaamd hebben leren kennen. Dat verhaal zal ik te zijner tijd aan mijn vrienden en familie vertellen. Een verhaal dat niets te maken heeft met de gevangenis. Met een leugentje om bestwil kan ik wel leven, zeker als het een hoop gedoe en vooroordelen voorkomt. Relaties op de werkvloer moeten absoluut kunnen, maar als je werkvloer een gevangenis is, ligt het toch echt anders. Maar als het zover is en Jesse heeft zijn straf uitgezeten, verdient hij een schone lei. Net als wij samen.”

“Jesse wil een ander leven. Een eerlijk leven. Dat zegt hij, en ik geloof hem. Hij wil een klusbedrijf beginnen als hij vrijkomt, en ook ik heb inmiddels gesolliciteerd naar een andere baan, waarbij ik probleemjongeren zal gaan begeleiden. De dubbelrol die ik nu heb, is natuurlijk op geen enkele wijze goed te praten, en de druk om niet de fout in te gaan wordt steeds groter. Natuurlijk vraag ik me weleens af: maak ik het niet te mooi? Onze relatie bestaat natuurlijk voor een groot deel uit fantaseren over later. Maar ik moet erachter komen. Deze verliefdheid is ons tegen wil en dank overkomen, maar voelt zo heftig dat we die gevoelens wel moeten onderzoeken.”

Lees ook
De zoon van Linda (48) werd voor haar ogen aangereden: ‘Het enige wat ik kon, was gillen’

Volhouden

“De mens zit gecompliceerd in elkaar, daar kom ik steeds meer achter. Niets is zwart of wit. Grenzen zijn niet altijd scherp. Niet tussen misdaad en rechtvaardigheid, werk of privé, goed of slecht. Iedereen maakt fouten, maar waar het uiteindelijk echt om gaat is of we ervan leren, of we groeien als persoon. Het enige wat ik moet doen, is nog heel even volhouden. Jesse komt over een paar maanden vrij. Ik kan niet wachten tot de dag aanbreekt waarop we aan ons nieuwe leven kunnen beginnen. Ons echte leven, samen. Met alles wat daarbij hoort. Zonder geheimen.”

Lees het hele verhaal van Madelon in Flair 23-2021. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in ons magazine. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Pexels

Shoppen is altijd een goed idee