Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Rosanna’s broer is al vier jaar spoorloos: ‘Het punt dat ik geen hoop meer heb, is nog niet bereikt’

Rosanna’s broer is al vier jaar spoorloos: ‘Het punt dat ik geen hoop meer heb, is nog niet bereikt’

Relaties & opgebiecht
Rosanna’s broer is al vier jaar spoorloos: ‘Het punt dat ik geen hoop meer heb, is nog niet bereikt’

Iets meer dan vier jaar geleden verdween Leon de la Croix. Hij was toen 23. Op woensdag 22 februari 2017 rond vijf voor zes ’s morgens was er voor het laatst contact met hem, daarna is er nooit meer iets van hem vernomen. Toch heeft zijn zus Rosanna (29) nog hoop dat hij leeft. ‘Maar soms is het zo moeilijk, dat je niets liever wilt dan het afsluiten, wat dan weer leidt tot schuldgevoel.’

Beschermingsmechanisme

“Zelfs nu, vier jaar later, vind ik het moeilijk om te benoemen wat precies het moment was waarop ik besefte: Leon is vermist. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik denk dat het een soort beschermingsmechanisme is. Wanneer ik bepaalde gebeurtenissen, gevoelens of gedachten die ik destijds had probeer terug te halen, blokkeert er iets in mijn geest. Alsof de herinneringen achter een zware deur zitten waarvan ik de sleutel niet kan vinden.”

Angst

“Toen ik werd gebeld omdat Leon niet op zijn werk was verschenen, had ik direct het gevoel dat er iets mis was en schoot ik eigenlijk meteen in de regelstand. Ik wilde zo gefocust mogelijk zijn om te zoeken naar Leon, maar ’s nachts als ik mijn emoties wel toeliet, voelde ik een verlammende angst en verwarring. Dat heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees. Niet weten wat er is gebeurd, en of hij überhaupt nog leeft, vind ik nog steeds een van de moeilijkste dingen van zijn vermissing.”

Verdwijning

“Op de dag van zijn verdwijning was Leon ’s avonds niet thuisgekomen, maar hij was wel vaker laat en soms was zijn telefoon leeg. Ik zat destijds in een reeks nachtdiensten voor mijn werk, daardoor liepen we elkaar mis. Ongeveer twee dagen later werd ik ’s middags wakker gebeld door een van zijn beste vrienden: Leon was niet op zijn werk gekomen. Dat was niets voor hem. Ik probeerde hem te bellen, maar zonder resultaat. Daarna belde ik mijn moeder. Zelf was ik nog kalm, maar mijn moeder maakte zich direct zorgen. Gek genoeg weet ik niet eens meer wat er precies is gezegd, de laatste keer dat ik Leon sprak, of wanneer dat precies was. Daar heb ik een tijdlang mee geworsteld: hoe kon het dat ik het allerlaatste gesprek met mijn broertje niet meer kon terughalen? Ik voelde me daar ontzettend schuldig over. Samen met mijn moeder doorzocht ik zijn kamer om een aanknopingspunt te vinden, en toen schrokken we wel. Zijn paspoort konden we niet vinden, maar wel allemaal papieren waaruit bleek dat hij schulden had, onder meer door zijn leaseauto en bij de belastingdienst.”

Toekomstbeeld

“Een maand of drie, vier na zijn vermissing bereikte ik mijn dieptepunt. Ik was heel somber en zag geen duidelijk toekomstbeeld meer. Ik wilde de toekomst niet voor me zien zonder Leon, en kwam in een soort emotioneel niemandsland, een vacuüm, terecht. Tijdens mijn depressie kon niets me meer schelen. Voor Leon verdween had ik een kinderwens, daarom hadden we ook dat nieuwbouwhuis gekocht, maar ik wilde geen kinderen meer zonder dat Leon er was. Het had zijn weerslag op mijn relatie, omdat ik dacht: mensen kunnen dus zomaar weggaan, ook als je een goede relatie hebt. Bij het toekomstplaatje dat ik in gedachten had, was Leon een heel belangrijke, constante factor. Degene die hoe dan ook áltijd bleef. De oom die hij zou worden en de tante die ik voor zijn kinderen zou zijn… Dat viel ineens weg, maar echt rouwen kon ik niet. Dat is het dubbele van een vermissing. Je bevindt je in een niemandsland tussen hoop en vrees, en je kunt niet door met je rouwproces.”

Lees ook
Marlijn raakte zwanger tijdens een onenightstand: ‘Wat als ik nooit meer de kans zou krijgen om zwanger te raken?’

Levend en dood

“Na veel gesprekken met een psycholoog kan ik nu oprecht zeggen dat het goed met me gaat, al ben ik op dagen zoals Leon’s verjaardag somber. Op zijn verjaardag gaan we altijd wel iets doen met de familie, al is het maar een stuk wandelen en samen eten. Dan komen elke keer weer diezelfde vragen. Alleen het antwoord komt nooit. Je hebt levend en dood, en iets ertussenin. Het punt dat ik geen hoop meer heb, is nog niet bereikt, maar ik denk dat dat misschien wel ooit komt. Ik vraag me weleens af of ik over veertig jaar nog steeds kan hopen. Ik weet het niet.”

Lees het hele verhaal van Rosanna in Flair 13-2021. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Vivienne Groenewoud | Fotografie: Mariel Kolmschot

Shoppen is altijd een goed idee