Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Sandra (48) werd verliefd op een getrouwde man: ‘Niemand betwijfelde of de liefde oprecht was’

Sandra (48) werd verliefd op een getrouwde man: ‘Niemand betwijfelde of de liefde oprecht was’

Sandra (48) werd verliefd op een getrouwde man: ‘Niemand betwijfelde of de liefde oprecht was’

Sandra (48) vond na haar scheiding eindelijk de man van haar dromen. Er was één minpuntje: hij was getrouwd. In de hoop op een toekomst samen, werd ze zijn minnares. ”Als het echt wat tussen ons is, vertel ik het binnen een maand aan mijn vrouw’, drukte hij me op het hart.’

Omvergeblazen

“Ik was al een paar jaar vrijgezel en eigenlijk volkomen tevreden met mijn leven toen ik hem ontmoette. Ik hielp als zelfstandig ondernemer bedrijven bij hun marketing en sales, ik was single moeder van mijn puberzoon en omringde me met lieve vrienden en vriendinnen. Daten deed ik niet. Ik was niet op zoek naar een relatie. Tijdens mijn huwelijk, dat 22 jaar had geduurd, was ik voorbijgegaan aan mijn gevoel en aan wat ik nodig had om gelukkig te zijn. Het was doodeng om bij elkaar weg te gaan, om mijn veiligheid op te geven en het grote onbekende in te stappen, maar ik zag geen andere weg. Als ik een kans op geluk wilde hebben, moest ik voor mezelf kiezen. En dat deed ik. Ik vond het fijn dat mijn leven nu eindelijk draaide om mij. Ik had geen man nodig. Als de tijd rijp was, zou er vanzelf wel iemand op mijn pad komen.”

‘Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ik had niks in de gaten.’

“Toen ik hem in 2017 ontmoette, dacht ik dan ook niet aan meer dan een zakelijke relatie. Ik liep hem tegen het lijf bij
een zakenrelatie en vroeg hem om een foto te maken voor gebruik op mijn sociale media. Ik gaf hem mijn nummer, zodat hij mij de foto kon appen. Later op de dag ontving ik de foto, én een berichtje met de vraag of ik zin had om koffie te drinken. Hij was benieuwd of ik hem kon helpen op het gebied van verkoop. Ik vroeg onze gezamenlijke zakenrelatie naar wat achtergrondinformatie en hoorde dat hij meerdere bedrijven had. ‘Je hoeft hem echt niks te leren’, lachte mijn klant aan de telefoon. Het gaf me een vreemd gevoel. Alsof ik iemand betrapte op een leugen.”

“Toen ik hem er tijdens de koffie mee confronteerde, kwam de aap uit de mouw. Hij wilde inderdaad niks van me leren, maar had een vacature voor mij als directeur voor een van zijn klanten. Ik had hem omvergeblazen met mijn persoonlijkheid en eerste indruk. Ik voelde me gevleid, maar was tegelijkertijd sceptisch. Eerst zien dan geloven, dacht ik. We spraken af een paar vestigingen van zijn klant te bezoeken voor mijn beeldvorming. Achteraf vertelde hij het heel grappig te vinden dat ik me zo zakelijk opstelde. Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ik had niks in de gaten.”

Het kwartje viel

“We reisden de weken na onze eerste afspraak samen het land door. Uiteindelijk werd de functie van directeur toch anders ingevuld, maar hij was ervan overtuigd dat hij mij als directeur kon plaatsen bij een van zijn andere klanten. Een dergelijke functie was op dat moment mijn droom en ik zag hem als de perfecte kruiwagen. Het klinkt misschien gek, maar ik heb me nooit afgevraagd waarom hij me zo graag wilde helpen. Ik prees mezelf gewoon gelukkig met zo’n ondernemer in mijn netwerk.”

“Na ongeveer anderhalf jaar hadden we alle mogelijkheden benut en staakten we de zoektocht. We hadden inmiddels zo veel uren samen in de auto gezeten, dat ons contact was uitgegroeid tot een vriendschap. We belden regelmatig en deelden wat we op zakelijk vlak meemaakten. Niks geheims of spannends, gewoon zoals je met collega’s praat als je in loondienst bent. Het was puur zakelijk, dacht ik. Het was uiteindelijk mijn werkster die mij mijn ogen opende. ‘Is dat je vriend?’, vroeg ze, nadat hij bij mij thuis koffie had gedronken. Ik vroeg verbaasd waarom ze dat dacht. ‘Hij begon helemaal te stralen toen hij je zag’, antwoordde ze.”

“Het was alsof alle puzzelstukjes ineens op hun plek vielen. De grappende opmerkingen over dat hij mij had gemist op zijn verjaardag of in het weekend, de blikken, de betrokkenheid bij mijn droom; het kwartje viel. Het opende een deurtje in me dat ik daarvoor nooit had toegestaan te openen. Want hij was getrouwd, had kinderen, kleinkinderen. Maar door het idee dat hij mij weleens leuk kon vinden, zag ik hem plotseling in een heel ander daglicht. Ik realiseerde me dat hij eigenlijk alles was wat ik zocht in een man: ambitieus, sociaal, een gevoelsmens, een echte levensgenieter, intelligent en spiritueel. We konden uren diepzinnig met elkaar praten en ik voelde dat ik mezelf bij hem kon zijn. Ik had een hoge muur om mijn hart gebouwd, maar onbewust had hij die beetje bij beetje afgebroken. Direct bekroop me een onbestemd gevoel. Dit kon niet. Ik mocht me niet zo voelen.”

Zijn droomvrouw

“Ik confronteerde hem met de opmerking van mijn werkster en mijn gevoelens waar ik geen raad mee wist. Hij gaf toe dat hij vanaf het allereerste moment verliefd op me was. Dat hij al jaren ongelukkig was in zijn huwelijk, al lang speelde met de gedachte om van zijn vrouw te scheiden en dat ik zijn droomvrouw was. Hij wilde met mij zijn. Ondanks mijn gevoelens voor hem zei mijn intuïtie me: maak dat je wegkomt, hij is getrouwd, je wordt gekwetst. Ik deelde mijn twijfels en bleef herhalen dat het niet kon, dat het verkeerd was. Maar hij was ouderling in de kerk en was ervan overtuigd dat God ons niet voor niks bij elkaar had gebracht. Net zoals ik geloofde dat er vanzelf een man op mijn pad zou komen als de tijd rijp was. ‘Als het echt wat tussen ons is, vertel ik het binnen een maand aan mijn vrouw’, drukte hij me op het hart.”

“We spraken af in die tijd niet fysiek met elkaar te zijn. Zijn woorden stelden me gerust. Het hielp me te weten dat ik niet verantwoordelijk was voor het feit dat hij niet gelukkig was in zijn huwelijk. Dat was iets tussen hem en zijn vrouw en speelde al ver voor hij mij ontmoette. Ondanks dat ik diep vanbinnen terughoudendheid voelde, besloot ik ervoor te gaan. Ik was voor het eerst in jaren weer klaar voor de liefde en gunde mezelf deze kans op een mooie toekomst. We zagen elkaar vanaf toen bijna elke doordeweekse dag. Als ondernemer konden we onze eigen tijd indelen. Hij kwam bij mij thuis lunchen, koffiedrinken,
we gingen wandelen, naar de sauna of naar het strand. We waren gek op elkaar en hij maakte me gelukkiger dan ooit tevoren. Hij was voor mijn gevoel de liefde van mijn leven. Hij vertelde dat hij in de korte periode met mij meer had gepraat dan in jaren huwelijk. Ook zeiden we dat we door elkaar meer leerden om van onszelf te houden. We hadden echt het gevoel dat we voor elkaar waren gemaakt.”

“De weken vlogen voorbij en na iets meer dan een maand herinnerde ik hem aan zijn belofte. Ik vond dat zijn vrouw recht had op de waarheid en dat ik recht had op duidelijkheid. Maar zijn vrouw kreeg allerlei medische klachten, waardoor hij zich niet prettig voelde het te vertellen. ‘Wat nou als eruit komt dat ze kanker heeft, dan kan ik niet bij haar weg’, zei hij. We besloten de onderzoeken af te wachten. Maanden gingen eroverheen. Onze regel ‘braaf’ te blijven, hadden we verbroken. Het voelde heel natuurlijk. Hij deelde al tijden niet meer het bed met zijn vrouw, zei hij.”

“Ondertussen gingen we samen door met het maken van plannen voor onze toekomst. Hij vertelde met zijn accountant bezig te zijn de administratie op orde te brengen voor de scheiding, ik maakte ruimte in mijn huis voor zijn spullen, ik stelde hem voor aan mijn zoon en vertelde over mijn relatie aan vrienden. Hij was heel serieus in zijn gedrag richting mij. Hij heeft mijn moeder ontmoet op haar sterfbed, is naar haar begrafenis geweest, ging met mijn zoon op stap om hem beter te leren kennen; alles wees erop dat hij met mij verder wilde. In mijn directe omgeving wist iedereen hoe het zat en ik schaamde me daar ook niet voor. Niemand betwijfelde of de liefde oprecht was. Slechts één bevriend stel waarschuwde me: ‘Sandra, hij gaat niet weg bij zijn vrouw. Let maar op.’ Ik wuifde het weg.”

Lees ook
De man van Nilüfer Gündoğan overleed aan kanker: ‘Het allerergste is je dierbaren zien lijden’

“Helaas hebben ze gelijk gekregen. Telkens waren er nieuwe redenen waarom hij het zijn vrouw niet kon vertellen. Toen ze geen kanker bleek te hebben, moest eerst hun huis een onderhoudsbeurt krijgen, zodat hij haar niet met gedoe opzadelde. Toen dat geregeld was, naderde kerst en dat was ook echt geen goed moment. Of er was nog een gezamenlijke vakantie met de kinderen die hij niet wilde missen. Noem het maar op, er was altijd iets. Ik snap dat mensen niet begrijpen waarom ik ermee akkoord ging, maar ik geloofde hem. Het is cliché maar waar: liefde maakt blind.”

Lees het hele verhaal van Sandra in Flair 25-2021. Wil je deze editie (na)bestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Jadrike Boels | Fotografie: Marloes Bosch

Shoppen is altijd een goed idee