Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Siomara (37) werd mishandeld door haar vriend: ‘Hij zei altijd sorry’

Siomara (37) werd mishandeld door haar vriend: ‘Hij zei altijd sorry’

Siomara (37) werd mishandeld door haar vriend: ‘Hij zei altijd sorry’

Siomara (37) werd mishandeld door haar vriend, de vader van haar kinderen. Met veel moeite ontvluchtte ze het geweld. “Ik moest een eigen leven opbouwen, én mijn eigenwaarde.” Ze startte haar eigen wassalon, een werkervaringsplek voor vrouwen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken.

“Ik leerde Manuel kennen in mijn tienerjaren. Hij kwam uit de Dominicaanse Republiek, was een knappe jongen om te zien. Hij was ook verlegen, stil, op de achtergrond. Helemaal niet dominant of agressief, gewoon een fijn persoon. We hadden gezamenlijke vrienden, maakten lol samen, werden vrienden, verloren elkaar uit het oog – zoals dat vaak gaat met pubervriendschappen – tot ik hem op mijn zevenentwintigste weer ontmoette via een vriend. Toen dacht ik: je bent nog steeds zo lief en rustig en fijn als toen.

We gingen vanaf dat moment steeds meer met elkaar om. Ik had een dochter uit een eerdere relatie en hij had ook een dochter met zijn ex. Ik denk dat ik vooral verliefd op hem werd toen ik zag hoe hij met zijn kind omging. Hij was een lieve vader en werd dat ook al snel voor mijn dochter. Hij behandelde haar binnen de kortste keren als zijn eigen kind en dat was voor mij – een jonge, alleenstande moeder – zo’n fijn gevoel. Onze meiden scheelden een jaar, die van hem was vier, mijn dochtertje was drie. Ook dat klikte heel goed.”

Compleet gezin

“Als je een kind hebt, wil je dat je een compleet gezin hebt. Ik heb veel verdriet gehad over dat dat niet is gelukt met mijn ex, maar toen ik Manuel opnieuw tegenkwam, zag ik het toch weer voor me. Dat beeld dat je met z’n tweetjes met de kinderen leuke dingen doet, naar de dierentuin, naar het strand, op vakantie…

Soms vragen mensen me, nu ze weten wat er allemaal is gebeurd, of dat toneelspel was. Maar ik weet zeker: het was geen poppenkast. Hij had altijd aandacht voor school, kinderfeestjes, zwemles, sportwedstrijden, en hij was ook goed voor mij. Die liefde tussen ons was oprecht. We hadden goede gesprekken, fijne seks – en ja, ook weleens ruzie, maar hij was niet iemand die sloeg of de boel liet escaleren. Of ik toen agressieve trekjes bij hem zag? Nee. Echt niet.

Na twee jaar kregen we een kind samen, een dochter – en eigenlijk ging het vanaf dat moment steeds slechter tussen ons. De zwangerschap was al pittig, er was een kans dat de baby te vroeg geboren zou worden, dus ik moest veel bedrust houden. Manuel was er nooit: hij was aan het werk, ik was veel alleen. Ook toen onze baby er was, was het druk, chaotisch en eenzaam. Hij was ook veel bij andere vrouwen, hij ging vreemd bij de vleet. Nu weet ik dat, maar toen niet. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Waar was dat gezin gebleven dat we ooit waren? Waar was die lieve, zorgzame, behulpzame man?”

Snel geïrriteerd

“Huiselijk geweld begint niet met het allerergste. Eerst was hij snel geïrriteerd, als ik vroeg of hij wilde helpen de tafel afruimen, of als ik iets later thuis was van boodschappen doen. Daarna kwamen de woordenwisselingen, op een gegeven moment elke dag, en dan bleef hij vervolgens de hele nacht weg om mij te straffen. Vaak duwde hij me – ik duwde dan terug, het was niet zo dat ik over me heen liet lopen. Maar dat gedrag was voor mij niet de druppel. Dat kon ik goedpraten: hij moet wennen, het kost tijd, het komt wel weer goed.

Hij zei ook altijd sorry, beloofde beterschap. Ik kon het de hele tijd aan mezelf verantwoorden. Maar toen ik er via zijn telefoon achter kwam dat hij vreemdging en een van zijn vrienden dat bevestigde, heb ik mijn spullen gepakt, mijn kinderen meegenomen en zijn we tijdelijk bij een vriendin gaan wonen. Ik wilde geen relatie met iemand die vreemdgaat. Gek hoe dat werkt: het ene accepteer je wel, het andere niet. Maar zo werkt de liefde nou eenmaal. Die is niet zwart-wit.”

“Ik denk dat ik echt van plan was bij hem weg te gaan. Maar toen kwam ik erachter dat ik wéér zwanger was. Niet gepland, wel gebeurd, en gewenst. Het veranderde alles. Bovendien wist hij me als geen ander in te pakken. Hij stond elke dag wel voor de deur bij mijn vriendin: zei dat hij ons miste, dat hij het anders ging doen, zijn leven ging beteren, dat hij van ons hield. Hij verklaarde dat het goed zou komen. Dat hij niet meer zou vreemdgaan. Ik was zwanger, best wel labiel, ik had hem nodig en ik was ook wel bang. Hoe moet ik het doen als alleenstaande moeder in mijn eentje, met drie kinderen van twee verschillende vaders? Dus ik ging terug.

Mijn moeder – die heel goed wist hoe de vork in de steel zat – was in tranen. Ze was zo woest en verdrietig, ze snapte het niet. Ook mijn vriendinnen en andere familieleden zeiden:  ‘Ga je terug naar iemand die je sláát?’ De mensen om me heen waren niet blind. Ik denk zelf dat ik door onze relatie heel onzeker was geworden, als ik daar nu over nadenk. Als je man vreemdgaat, doet dat iets met je zelfvertrouwen. Dan denk je snel dat je niet goed genoeg bent. Vraag je je af: waarom heeft hij iemand anders nodig? Doe ik iets verkeerd? Dus ja, ik ging terug. Ik schaam me er ook niet voor. De dingen lopen zoals ze lopen. Het is verdomde moeilijk om nee te zeggen tegen de liefde en de vader van je kinderen, en bovendien wilde ik vasthouden aan dat ideaalplaatje: een gezin.”

Lees ook
Elly en haar man leven van giften om kansarme kinderen te helpen: ‘Het liefst help ik iedereen’

En toen ging het mis

“Mijn zoon werd geboren en niet veel later ging het flink mis. Ik zou er een weekendje tussenuit gaan om even bij te komen van de ruzies, de scheldkanonnades, het duwen, trekken, en van het negeren dat hij daarna altijd deed – wat heel denigrerend is. Alsof je niet bestaat. Ik vond het vreselijk dat mijn kinderen dit meekregen. Hij deed het nooit waar ze bij waren, maar kinderen voelen dat.

Op vrijdag zou ik bij mijn oma gaan logeren, dus ik zou een beetje tijd voor mezelf hebben. De jongsten waren daar al en ik moest nog even met mijn oudste dochter naar zwemles. Daar kwam ik erachter dat ik iets was vergeten. Dus ging ik tijdens de zwemles nog even snel terug naar huis, maar ik kwam mijn huis niet meer in. Omdat we voorafgaand aan mijn vertrek ruzie hadden gehad, dacht hij dat ik niet meer zou terugkomen en had hij de sloten veranderd! Ik dacht: het is ook míjn huis.

Ik zag dat de schuifdeur open was, dus ging via de tuin naar binnen, naar boven, de trap op. Ik zat gebukt voor de kledingkast om kleren te pakken voor de kinderen toen hij naar boven kwam en riep dat ik weg had moeten blijven. Hij trapte me. Hij is best groot, ik zat gehurkt en de trap kwam van achteren. Ik vind het moeilijk om het te vertellen, want ik schaam me ervoor dat het is gebeurd. Dat het zover is gekomen. Maar vooral: ik heb drie kinderen. Ik vind het moeilijk als ze dit over hun vader moeten lezen. Hij is hun váder. En hoewel hij me veel fysieke en mentale pijn heeft gedaan, is hij echt een supergoede vader geweest. Misschien was het daarom ook zo moeilijk om weg te gaan.”

Lees het hele verhaal van Siomara in Flair 27-2021. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Lisanne van Sadelhoff | Fotografie: Mariël Kolmschot

Shoppen is altijd een goed idee