Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Sanne de Boer (41) is op zoek naar de Calabrese maffiaorganisatie ‘Ndrangheta

Sanne de Boer (41) is op zoek naar de Calabrese maffiaorganisatie ‘Ndrangheta

Sanne de Boer (41) is op zoek naar de Calabrese maffiaorganisatie ‘Ndrangheta

Sanne de Boer (41) woonde al een tijdje in het rustige Calabrië toen ’s nachts de auto van haar buurvrouw in vlammen opging. Het was het begin van haar zoektocht naar de machtige maffiaorganisatie ‘Ndrangheta. “Door dit boek te schrijven neem ik een risico.”

Maffia

“Vanuit mijn schrijfkamer kijk ik uit over een knalblauwe zee. Calabrië ligt in het zuiden van Italië, in de punt van de laars. Ik woon daar op een heuvel, in een prachtig dorp, een heel romantische plek. De gastvrijheid, de ruimte die je daar hebt en de stilte zijn verslavend. Het is een krachtig gebied. Ik hou van die plek en van de mensen die er wonen. Toch is er ook een keerzijde. Calabrië is de bakermat van de ’Ndrangheta, een uiterst geraffineerde criminele organisatie. In zo’n lief dorpje als het mijne, waar niets lijkt te gebeuren, zijn ook mensen omver geknald vanwege een vete tussen maffia-families. Achter de schoonheid ligt het duister verborgen. Toen ik er ging wonen, relativeerde ik het gevaar: ook in Nederland worden mensen neergeschoten. Pas later kwam ik erachter hoeveel impact de maffia op het dagelijks leven kan hebben. Natuurlijk wist ik vanaf het begin dat er in Zuid-Italië wel iets van maffia zou zijn. Maar in zo’n dorp, wat kon daar nou gebeuren? En als toerist – dat was ik toen in feite nog – merk je eigenlijk niets van de maffia. Vastgoedhandelaars aasden op het pand in Amsterdam waar ik een verdieping huurde en boden me een verhuisbonus aan. Ik besloot naar een plek te gaan waar ik als freelance redacteur van weinig geld kon leven. In Calabrië kon ik een huisje huren op een heuvel, en de streek intrigeerde me zo, dat ik er bleef. Ik wilde de plek doorgronden. Ik kocht mijn huis en begon aan een avontuur. Voor mijn dorpsgenoten was het best even wennen, zo’n onafhankelijke Nederlandse vrouw. Het dorpsleven is er ouderwets en de meeste mensen zijn behoorlijk ongeëmancipeerd: een vrouw woont bij haar ouders of bij haar man, niet alleen. Mensen vroegen soms: ‘A chi appartieni?’  Dat betekent zoiets als: van wie ben je? Ze willen je graag kunnen plaatsen. Toch werd ik heel hartelijk ontvangen.”

Verschillende gezichten

“Naarmate ik beter Italiaans sprak, ging ik me meer verdiepen in de maffia. Ik begon met het maken van reportages voor Nederlandse media. Mijn toenmalige Calabrese vriend moedigde me daarbij aan. Hij kon me uit eigen ervaring vertellen hoe het is om in Calabrië op te groeien. De ’Ndrangheta verdeelt een groot deel van het werk onder hun eigen connecties. Jonge mensen kunnen daardoor op basis van hun talenten vaak geen werk krijgen. Veel van hen vertrekken naar een andere streek of naar het buitenland. Ik kon uit zijn verhalen opmaken hoe vreselijk het is als je geen kansen krijgt en daardoor je eigen thuis moet verlaten. Wat ik het fascinerendst vind, zijn de verschillende gezichten van de maffia. De ’Ndrangheta is de machtigste en rijkste maffiaorganisatie van Italië, maar dat zie je niet meteen aan hun mensen af. De harde kern bestaat uit een aantal van oorsprong Calabrese families die al ruim honderdvijftig jaar de ’Ndrangheta vertegenwoordigen. Hun netwerk is in de loop der tijd enorm uitgebreid met heel veel aanverwantefamilies, handlangers en witteboordencriminelen. Macht gaat van vader op zoon en dochters worden uitgehuwelijkt om de banden met andere families te versterken. Alles moet wijken voor de criminele eer van de familie en daarbij gelden strenge gedragsregels die met inwijdingsrituelen worden ingeprent. In deze families is iedereen doordrongen van de zwijgplicht en de gruwelijke eerwraak die je boven het hoofd hangt als je je niet aan de regels houdt. Wanneer je als man uit de clan stapt of als ’Ndrangheta-vrouw een buitenechtelijke relatie hebt, moet je door je naaste familieleden worden vermoord. Tegelijkertijd is er ook een heel andere kant, die in niets lijkt op wat we kennen uit films en series. De ’Ndrangheta zorgt ervoor dat ze niet opvalt. In Calabrië zie je weinig patserigheid of gangster-chic. Zelfs de hoogste clanleiders zien er soms uit als heel eenvoudige boeren. Ze leven zo gewoon en onopvallend mogelijk. Dat doen ze ook buiten Calabrië. De criminele activiteiten reiken tot ver buiten Italië. Er wonen ook ’Ndranghetisten in Nederland. Zij kunnen heel goed de schutkleuren aannemen van hun omgeving. Dat hebben ze ook gedaan op de Aalsmeerse bloemenveiling. Daar presenteerden ze zich als gewone ondernemers. Intussen hebben ze faillissementen veroorzaakt, geld witgewassen, drugs doorgevoerd. Dat ze op het eerste gezicht zo op ons lijken, staat aan de basis van hun succes.”

Lees ook
Elly en haar man leven van giften om kansarme kinderen te helpen: ‘Het liefst help ik iedereen’

Indrukwekkende verhalen

“Al met al heb ik best lang getwijfeld over het schrijven van dit boek. Maar ik kon die indrukwekkende verhalen niet vergeten en ik wilde ook een ander, vrouwelijk perspectief toevoegen aan de door mannelijke auteurs gedomineerde non-fictie over misdaad. Als ik Mafiopoli niet had geschreven, was ik misschien wel gestopt met de journalistiek, want dit is het belangrijkste verhaal dat ik te vertellen heb. Dit is wat ik kan doen om de schoonheid van Calabrië te beschermen. Ondanks de invloed van de ’Ndrangheta blijft Calabrië voor mij een betoverend mooie en romantische plek. Het is voor mij een thuis, een plek waar ik tot rust kom en kan opladen. Door het boek te schrijven heb ik een risico genomen. Ik heb gezegd wat ik niet mocht zeggen, maar ik wil daar ook niet te dramatisch over doen. Ik ben de eerste buitenlandse journalist die in Calabrië woont en over de ’Ndrangheta heeft geschreven. Het kan zijn dat mijn buitenlandse identiteit mij beschermt omdat de ’Ndrangheta liever geen buitenlandse aandacht heeft. Ik weet wel dat lokale journalisten bedreigd worden, ook in mijn dorp. Mijn boek zal naar het Italiaans worden vertaald en het is reëel te verwachten dat daarop een reactie komt. Die reactie kan zijn dat mijn reputatie wordt besmeurd. Dat ik als het ware monddood word gemaakt, als vrouw. Net zo goed kan het een rechtszaak zijn, een andere vorm van intimidatie of erger. Ik wil daar niet te veel over nadenken, het heeft geen zin en ik wil het ook niet over mezelf afroepen. Ik sta achter mijn boek en heb er veel lezers mee geraakt. Daar gaat het om.”

Lees het hele verhaal van Sanne in Flair 28-2021. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Teks: Martine Zwitserloot | Fotografie: Shutterstock en privébeeld

Shoppen is altijd een goed idee