Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Rozemarijn’s dochter (8) is geboren in het verkeerde lichaam: ‘Ik hoopte dat het een fase was’

Rozemarijn’s dochter (8) is geboren in het verkeerde lichaam: ‘Ik hoopte dat het een fase was’

Relaties & opgebiecht
Rozemarijn’s dochter (8) is geboren in het verkeerde lichaam: ‘Ik hoopte dat het een fase was’

Rozemarijn (39) is single moeder van dochter Sammy (8). Maar toen Sammy geboren werd, kreeg ze de naam Sem. Rozemarijn vertelt openhartig over hoe het voor haar als moeder was om afscheid te nemen van haar zoon: ‘Jongen of meisje, het is en blijft mijn kind.’

Gevoelens van rouw

“Nog steeds kan ik op sommige momenten gevoelens van rouw ervaren. En ik vind het nog steeds moeilijk om foto’s en filmpjes
te bekijken van toen Sammy nog Sem was. Toch wil ik ze bewaren, omdat ik niet kan, niet wíl ontkennen hoe het eerder was.
Het zijn familieherinneringen die we niet kunnen uitwissen. Nooit. Ook al richten we ons nu op het opnieuw vormgeven van ons gezin, ik wil de herinnering aan de sterke, positieve zoon die ik had graag bewaren. Koesteren. Omdat het tenslotte díe zoon was, die het voor onze dochter mogelijk maakte om in het licht te durven treden.”

Naar de meisjes-wc

“Ik vertelde haar dat er niet zoiets bestond als een jongens- of een meisjeshoofd, dat zowel jongens als meisjes alles leuk mogen vinden en alles mogen doen, maar ze bleef erin volharden. In groep één was er zelfs nog een hele toestand op school, omdat Sammy per se naar de meisjes-wc wilde. Ik ben met de juf gaan praten en heb het geregeld, maar als er bijvoorbeeld een invaljuf was die van niets wist, was er weer een hoop om te doen.”

Zeemeerminnen

Sammy vroeg zelfs een keer of er ook een soort tandenfee bestond die haar een meisjesplasser zou komen brengen als ze grotemensentanden zou krijgen. Toen ik zei dat dat niet kon, vroeg ze of ze terug mocht in mijn buik. Ik zou haar dan opnieuw tot een eitje kunnen maken dat wel van buiten een meisje was als ze weer geboren werd. Dat geeft wel aan hoe erg ze ermee bezig was. Ook tekende ze vanaf jonge leeftijd zeemeerminnen. Daar was ze helemaal door gebiologeerd, iets wat wel vaker voor schijnt te komen bij transgenderkinderen. Toen ik Sammy vroeg waarom ze zo gek was op zeemeerminnen, antwoordde ze: ‘Het maakt voor hen niet uit wat er tussen hun benen zit’. Mijn hart brak. Ik zou liegen als ik niet zou toegeven dat ik aan het begin van dit alles niet vurig hoopte dat het een fase was waar ze doorheen ging. Zoiets als toen ze als peutereen aapje wilde zijn en later een ninja. Dat hoopte ik voor haar, maar ook voor mij.”

Lees ook
Lieke (31) werd misbruikt: ‘Ik was 14 en hij verweet me dat ik niet sexy genoeg deed’

“Het beeld van hoe ik mijn kind – mijn zoon – zag en de toekomst die ik in mijn hoofd al losjes voor hem had uitgestippeld, dat beeld hoorde zo bij de zekerheden in mijn leven, dat ik het lastig vond om dat los te laten. Maar uiteindelijk bleek dat de grootste angst, die knoop die ik in mijn buik voelde, vooral kwam door de uitdagingen die Sammy op haar pad zou vinden. Als moeder wil je nu eenmaal dat je kind gelukkig en geliefd is, en dat zijn of haar leven niet al te veel worstelingen of tegenslagen zal kennen.”

Barbie’s en prinsessenjurken

“Voor haar vader was het lastiger. Hij worstelde nog meer met de situatie dan ik. Ik zag dat hij geïrriteerd was als hij Sammy in een Frozen-jurk met een blonde Elsa-pruik aantrof, ook al was ze destijds pas drie of vier. Zijn ergernis richtte zich dan ook op mij, ik was immers degene die deze spullen aanschafte. Zelf gaf hij Sammy alleen jongensspeelgoed, ook al werd daar niets mee gedaan. Zijn ergernis en frustratie zorgden voor spanningen tussen ons. Hij werd kwaad als ik weer eens een babypop, barbie of prinsessen-jurk voor Sammy had gekocht. Alsof ik het stimuleerde, in plaats van slechts mee te gaan in Sammy’s voorkeur. Volgens hem moest ik haar die dingen gewoon glashard weigeren en zeggen dat hij ‘iets voor jongens kon uitzoeken, of helemaal niets’.”

Huwelijkscrisis

“Het zorgde voor lange, doodvermoeiende discussies waarin ik Sammy’s voorkeuren stelliger verdedigde dan ik het vanbinnen misschien voelde, puur vanuit een hevig instinct om mijn kind in bescherming te nemen. Inmiddels heeft hij, ook dankzij een aantal sessies met een psycholoog, geaccepteerd hoe de situatie is, maar ons huwelijk heeft het niet overleefd. Het is niet de enige reden dat we uit elkaar groeiden, maar het heeft wel als katalysator gewerkt. De verschillen over hoe we in het leven staan – hij is een stuk rigider en conservatiever dan ik – werden enorm uitvergroot door dit proces. Gelukkig kan ik nu zeggen dat onze relatie op dit moment beter is dan toen we nog samen waren. Ook voor Sammy. En dat is waar het uiteindelijk om draait.”

Kinderpsycholoog

“Ik wil niet liegen. Het ís ook lastig: je zet een kind op de wereld dat in jouw ogen perfect is en dan beweert datzelfde kind ineens dat hij een ‘verkeerd’ lichaam heeft. Dat hij zich niet thuis voelt bij zijn biologische geslachtsorganen. Niet alleen mijn ex, maar ook ik, die geen probleem zag in het feit dat Sammy graag in jurkjes liep, was niet van plan om dat zonder enig vraagteken te accepteren. We hebben een kinderpsycholoog bezocht, maar die was er al snel over uit dat wat Sammy het meest nodig had, was dat we haar serieus zouden nemen. Wat inhield dat we ons kind voortaan als meisje zouden moeten aanspreken. Dus dat was wat we deden. We luisterden, gaven Sammy de ruimte om over haar gevoelens te praten en probeerden vooral niet aan haar over te brengen dat we eerst geschokt waren door haar ‘openbaring.’”

Zware weg

“Als alles doorzet zoals we het nu voor ons zien, zal Sammy rond haar 12e medicatie gaan slikken om haar puberteit te remmen. Van haar 15e tot haar 18ee zal ze hormonen krijgen en daarna  eventueel operaties. We zijn er echter nog lang niet: Sammy heeft een lange, zware weg te gaan. De hormonen, de operaties… Het liefst zou ik, als ouder, de pijn van haar overnemen. Van al die dingen lig ik regelmatig lang wakker, maar tegenover Sammy probeer ik een positieve insteek te houden. Ik ben daarin realistisch en leer haar dat ook teleurstellingen bij het leven horen, maar wat heeft zij eraan als ik haar belast met mijn emoties? Zij heeft nog een heel leven voor zich en ze moet het doen met de kaarten die haar gegeven zijn. Het maakt niet uit wat ik ervan vind. Haar geluk gaat voor mij boven alles. Of ze nu een jongen of een meisje is, Sammy is en blijft mijn kind. Het enige wat ik kan hopen, is dat ze haar weg in het leven zal vinden en gelukkig wordt.”

Lees het volledige verhaal in het nieuwe nummer van Flair (06-2020).
Deze editie ligt nú, van 5 t/m 11 februari, in de winkels. Bestellen of nabestellen kan hier.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Justine Wouterson

Shoppen is altijd een goed idee