Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Cynthe kreeg op haar 29e een herseninfarct: ‘Het kan op alle leeftijden gebeuren, het was domme pech’

Cynthe kreeg op haar 29e een herseninfarct: ‘Het kan op alle leeftijden gebeuren, het was domme pech’

Relaties & opgebiecht
Cynthe kreeg op haar 29e een herseninfarct: ‘Het kan op alle leeftijden gebeuren, het was domme pech’

Cynthe Nauta-Hover (35) dacht bijna zes jaar geleden dat ze weer eens een migraineaanval had. Totdat ze uit bed wilde stappen en niet meer op haar rechterbeen kon staan. Ze bleek een herseninfarct te hebben. Op haar 29ste.

Even naar de wc

“Twee uur ’s nachts. Het was donker in de kamer en mijn hoofd bonkte alsof het uit elkaar zou knallen. Mijn linkerwang drukte hard tegen de koude muur. Alleen m’n linkerkant werkte mee. M’n rechterhelft hing er slap bij. Ik schreeuwde. Maar Rolf sliep zo diep, ik kreeg hem niet wakker. Ik wilde uit bed stappen om even naar de wc te gaan, maar klapte tegen de muur. ‘Bel m’n vader’, zei ik toen Rolf wakker werd. Bellen naar 112 kwam niet eens in me op; ik bel eigenlijk voor alles mijn ouders. Gek genoeg was ik ook niet in paniek; ik moest vooral heel nodig plassen. Maar Rolf schrok zich kapot.”

Huisartsenpost

“Hij plukte me van de muur, ondersteunde me naar het toilet en belde mijn vader. Die kwam meteen en toen hij me zag, belde hij direct de huisartsenpost met de boodschap dat we er nú aankwamen. Mijn vader is verpleegkundige en zag met zijn ervaring dat dit niet goed was. Ik hing schuin in een stoel, voelde rechts echt helemaal niks en de migraineaanval was nog steeds ondraaglijk. Ik had last van hun stemmen en van het licht. ‘De kinderen’, zei ik, ‘Rolf, blijf jij bij de kinderen.’ Dat was één van de laatste dingen die ik die dag nog normaal kon uitspreken.”

Ziek van de migraine

“Tijdens mijn eerste zwangerschap, op m’n 25ste, ontwikkelde ik migraine en een hoge bloeddruk. De bloeddruk zakte weer en steeg alleen nog tijdens mijn tweede zwangerschap. Maar de migraineaanvallen zijn helaas nooit meer weggegaan. Dat was heel vervelend, toch leidde ik een normaal en druk leven. Ik sportte, zat op zangles, deed een drankje met vriendinnen, trok eropuit met de kinderen en werkte vier dagen per week als groepshulp op een kinderdagverblijf. Ik ging in die periode net één dag per week naar school: ik volgde de opleiding tot pedagogisch medewerker om me meer met de kinderen bezig te kunnen gaan houden. Maar dat is er nooit van gekomen. Dat leven was na die zondagnacht in januari 2015 voorbij.”

Gigahoofdpijn

Ik had de avond ervoor al migraine, maar de naproxen werkte deze keer niet. ’s Ochtends had ik nog steeds gigahoofdpijn. Het bonken was erger dan anders en werd in de loop van die dag heftiger. Mijn bevallingen waren peanuts geweest vergeleken met dit. Ik kon niet eten en ben al vroeg in bed gaan liggen, in de hoop dat ik wat zou kunnen slapen en die pijn eindelijk zou verdwijnen. Dat lukte heel lang niet, ik kreeg m’n ogen gewoon niet dicht door de pijn. Maar uiteindelijk ben ik dus toch in slaap gevallen. Tot ik wakker werd om te plassen, Rolf zo schrok en m’n vader kwam.”

‘Een MRI vond mijn neuroloog overbodig, ik was nog zo jong’

Kink in de bloedtoevoer

“Mijn vader racete met mij in een rolstoel door de gangen van het ziekenhuis naar de spoedeisende hulp. Ze hadden ons bij de huisartsenpost direct doorgestuurd. Ik kieperde nog bijna uit die stoel, omdat het wiel tijdens een bocht aan een tegel bleef hangen. Daar kon ik alleen maar om lachen. Ja, toen vond ik alles nog grappig. Eenmaal op de spoedeisende hulp werd ik meteen in een bed gelegd. Ze waren er nog niet zeker van wat het was, maar het was al te laat voor een trombolyse (het toedienen van bloedverdunners, red.). Mijn neuroloog – bij wie ik al liep voor de migraineaanvallen – werd thuis opgeroepen. Hij zag geen noodzaak om te komen: de uitval was vast een symptoom van de migraine, dacht hij.”

MRI-scan

“Een MRI vond hij ook overbodig, ik was nog zo jong. Die nacht kreeg ik alleen maar meer klachten. Mijn zicht werd dubbel, op een gegeven moment zag ik zelfs niets meer. En ik brabbelde, terwijl ik in m’n hoofd in volzinnen praatte. De volgende ochtend, toen de dienst van mijn neuroloog begon, was ik nog steeds halfzijdig verlamd. Na mijn dossier doorgenomen te hebben, besloot hij toch een MRI-scan te laten maken. Om half elf ’s ochtends bleek eindelijk dat ik een herseninfarct had gehad. Een flapje van een ader dat loszat, was naar binnen geklapt. Daardoor stopte de bloedtoevoer en hadden mijn hersenen geen zuurstof gekregen. Dat kan op alle leeftijden gebeuren, het was gewoon domme pech.”

In de overlevingsstand

“Op dat moment had ik totaal geen besef van wat er gebeurde. Ik dacht alleen maar: laat dit snel over zijn. Ik wil naar huis, naar m’n kindjes. Niets leek verder binnen te komen. Rolf en m’n familie maakten zich daarentegen gigantische zorgen en kwamen meteen langs. Rolf was in shock en is die eerste dag niet van mijn zijde geweken. Alleen om de kinderen na de opvang op te halen en bij me te brengen. Zelf kan ik me van dat bezoek niets herinneren. Maar mijn oudste, die toch al heel gevoelig is, durfde de kamer niet in.”

Lees ook
Nahdie was 14 toen ze haar beste vriendin verloor bij een fietsongeluk: ‘Door mij was Kim dood’

Ziekenhuisfobie

“Hij heeft er echt een ziekenhuisfobie aan overgehouden. Eigenlijk vind ik dat het allerergste: dat hij er zo veel verdriet van had en ik er niet voor hem kon zijn. Ik weet nog weinig van die periode. De combinatie van het infarct en de morfine zorgde ervoor dat ik tijdens een gesprek steeds in slaap viel. Sowieso kon ik me pas na maanden met vlagen weer dingen van die tijd herinneren.”

Lees het volledige interview in Flair 44-2020. Deze ligt t/m 3 november in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Mirjam Rosema-Verhulst, beeld: Canva

Shoppen is altijd een goed idee