Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Parisa verliet Iran als vluchteling: ‘Ik vraag me elke dag af of ik mijn ouders ooit nog zal zien’

Parisa verliet Iran als vluchteling: ‘Ik vraag me elke dag af of ik mijn ouders ooit nog zal zien’

Parisa verliet Iran als vluchteling: ‘Ik vraag me elke dag af of ik mijn ouders ooit nog zal zien’

Hoe is het om vanwege gevaar in je eigen land je hele leven achter je te laten en als vluchteling op zoek te gaan naar een veiliger bestaan? Parisa (42), Azab (49) en Zainab (46) kwamen zo in Nederland terecht, waar ze een veilig en goed bestaan hebben opgebouwd. Maar: “Ik huil nog steeds om mijn land en de mensen die ik er heb moeten achterlaten.”

In Nederland terecht gekomen als vluchteling

Parisa (42) verliet Iran om politieke redenen. Ze is illustrator, fotograaf en mensenrechtenactivist, getrouwd met Reza (46) en moeder van Sadra (17) en Sabha (10).

“Mijn man en ik hadden een geweldig leven in Iran. Hij werkte als ambtenaar bij het ministerie en als journalist, ik regisseerde onder meer documentaires voor de tv. We hadden een mooi huis en geen geldzorgen. Maar alles veranderde toen mijn man zich tijdens een studiereis naar Nederland kritisch uitliet over de verkiezingen die toen in Iran gaande waren. Het Iraanse regime hoorde over de opmerkingen en ineens liep hij gevaar. Hij moest in Nederland blijven als vluchteling. Ik was bang, want niet alleen hij, maar ons hele gezin kwam op de zwarte lijst. Onze kinderen waren toen nog maar acht en twee jaar. Welke toekomst gingen zij tegemoet?”

‘Hoe mooi dit nieuwe leven ook is, ik blijf mijn vaderland missen’

“Ik merkte meteen dat familie en vrienden weinig contact met ons durfden te hebben, uit angst dat zij ook op een zwarte lijst zouden komen. Ik raakte mijn baan kwijt en vervolgens ons huis. Ik kreeg zelfs een brief van de school van mijn zoon dat hij niet meer mocht komen. Alles wat we hadden opgebouwd, verdween voor onze ogen. De shock was zo groot, dat ik me van die periode maar weinig herinner. Na een jaar had mijn man een visum voor mij geregeld in Nederland. Ik heb niemand verteld dat we vertrokken. Het moest stiekem gebeuren, alsof we op een vakantie zouden gaan. Met slechts twee koffers stapte ik met mijn twee kinderen op het vliegtuig. Pas toen we in de lucht waren, viel er een spanning van me af. Maar ik voelde tegelijkertijd verdriet. Ik ging naar een veiliger leven, maar ik wist dat ik mijn vaderland voorlopig niet meer zou zien. En daarmee ook de mensen die me dierbaar waren, zoals mijn ouders.”

Taalbarrière

“In Nederland moesten mijn man en ik bij nul beginnen. Ik sprak de taal niet, dat maakte het moeilijk. Maar ik gaf niet op. Ik was vastbesloten positief te blijven. Ik keek naar mijn talenten zoals fotograferen en tekenen en begon met vrijwillige klussen. Ik heb drie jaar foto’s gemaakt voor Vluchtelingenwerk Nederland en andere organisaties om een portfolio en netwerk op te bouwen. Zo ging het balletje rollen. Ondanks de taalbarrière ben ik in Nederland met open armen ontvangen. Ik probeer nu ook andere vluchtelingenvrouwen door middel van sociale activiteiten te leren dat immigratie een vorm van verandering is. Natuurlijk is het moeilijk, maar je moet er niet bang voor zijn. Taal vormt misschien een obstakel, maar om met elkaar te communiceren heb je meer nodig. De intentie en het vermogen om elkaar te begrijpen is nog belangrijker.”

Lees ook
Daniëlle heeft een tweede huis op steenworp afstand van Rotterdam: ‘Het geeft mij vrijheid’

Groot gemis

“Hoe mooi dit nieuwe leven ook is, ik blijf mijn vaderland missen. Ik denk elke dag aan mijn ouders. Zal ik ze nog zien? Mijn vader heeft alzheimer en is mij bijna vergeten. Maar hem opzoeken gaat niet. Ik durf niet terug te gaan voor een vakantie uit angst dat ik zal worden opgepakt. Ik moet er vaak om huilen. Dat hoort erbij. Ik geef mezelf de ruimte voor die emotie, maar blijf er niet in hangen. Ik probeer vooral vooruit te kijken, naar alle mogelijkheden die dit nieuwe leven ons gezin brengt.”

Naast Parisa verlieten ook Azab en Zainab hun vaderland. Hun verhalen lees je, naast die van Parisa, in Flair 24-2021, de editie die t/m 22 juni in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Michelle Iwema | Fotografie: Marloes Bosch

Shoppen is altijd een goed idee