Je bent hier: Home > Opgebiecht > Journalist Floor: ‘#MeToo doorgeslagen? We zijn pas net begonnen’

Journalist Floor: ‘#MeToo doorgeslagen? We zijn pas net begonnen’

Opgebiecht
Journalist Floor: ‘#MeToo doorgeslagen? We zijn pas net begonnen’

#MeToo-moe? Journalist Floor Bakhuys Roozeboom (35) wordt al kwaad van het woord alleen. 2 jaar na de introductie van de hashtag vindt ze dat het juist tijd is voor échte actie. “Erg dat mannen niet meer zouden durven flirten? Dat bijna de helft van de vrouwen in ons land weleens tegen hun wil is gezoend of seksueel aangeraakt. Dát vind ik nou erg.”

Lees ook: Deze beroepen krijgen het meest te maken met (seksuele) intimidatie op de werkvloer

Ik kan het me nog levendig herinneren. Het was op een feest van een oude werkgever, nu zo’n negen jaar geleden. Een exclusief feestje in een hippe club. Ik voelde me die avond niet helemaal op mijn gemak. Ik werkte nog niet zo lang bij het bedrijf en al mijn collega’s waren bloedmooie jonge vrouwen, met glanzende haren, ranke figuurtjes en smetteloze gezichten. En dat was niet toevallig, want – zo was mij toegefluisterd – daar houdt de baas van. Maar, werd daar altijd snel aan toegevoegd: “Hij geeft je ook veel kansen, hoor.” En: “Als jonge vrouw met ambitie kun je in dit bedrijf ver komen.” Geen idee wat ik met die informatie moest.

‘Het beeld bleef me bij. Zijn hand, haar billen. Het misselijke gevoel dat het me gaf’

Ook the big man himself stond er die avond. Strak in pak, drankje in de hand, geanimeerd in gesprek met een lange, blonde collega in een glinsterend zwart jurkje. Ik stond net haar schitterende outfit te bekijken, toen ik het zag: zijn hand die over haar kont gleed. Zijn duim wrijvend over de ronding van haar billen, zijn vingers die bijna onder haar rokje verdwenen. Even liet hij zijn hand daar rusten, onverstoorbaar doorpratend terwijl hij met zijn andere hand zijn glas naar zijn lippen bracht. En toen, na een paar seconden, trok hij hem achteloos weer weg.

Schokkend normaal

Het beeld bleef me bij. Zijn hand, haar billen. Het misselijke gevoel dat het me gaf. Hoe totaal op zijn gemak hij was. Hoe gedwee zij bleef staan. Op haar gezicht nog steeds een glimlach, alsof haar getrouwde, veel oudere baas niet net zijn hand bijna tussen haar benen had gestoken. Maar dat vond ik nog niet eens het schokkendst. Veel schokkender vond ik het hoe normaal de andere aanwezigen het leken te vinden. Want ik was niet de enige die het zag, maar wel de enige die er aanstoot aan leek te nemen. Nadat hij zijn hand had weggetrokken, zocht ik geschrokken oogcontact met twee vrouwelijke collega’s die het duidelijk ook hadden gezien, maar zij beantwoorden mijn verontruste blik met een lachje, een eyeroll en een opmerking in de categorie: “O ja, dat doet hij wel vaker.” Dat was dat. Toen ik die avond naar huis fietste, voelde ik me raar. Ik had gezien hoe mijn baas en plein public een veel jongere collega betastte en ja, dat had indruk gemaakt. Maar wat nog veel meer indruk had gemaakt, was de vanzelfsprekendheid waarmee dat vervolgens werd weggewuifd. Maak je niet zo druk, was de boodschap. Tuurlijk, het kan eigenlijk niet, maar dat soort dingen gebeuren nu eenmaal. Er zijn ergere dingen.

Maak je niet druk

De laatste tijd moet ik er vaak aan denken als ik weer iemand op tv hoor zeggen dat #MeToo een beetje is doorgeschoten. Dat het een heksenjacht is. Een preutsheidoffensief. Een bedreiging van het zorgeloze flirten. Op de radio, in praatprogramma’s en in kranten doen mensen steeds vaker hun beklag over zogenaamde #MeToo-moeheid. Nee, verkrachting dat praat natuurlijk niemand goed, maar een hand op een bil, is dat nou echt zo erg? Dat is de boodschap die het gesprek over misbruik en seksuele intimidatie steeds vaker domineert. De boodschap die ik 9 jaar geleden op dat personeelsfeest al luid en duidelijk te verstaan kreeg en die ook nu, 2 jaar na het begin van #MeToo, nog altijd springlevend blijkt: joh, maak je niet zo druk, er zijn ergere dingen. Uit een enquête van NOS bleek vorig jaar dat maar liefst 60 % van de Nederlanders vindt dat #MeToo is doorgeslagen. Een soortgelijk onderzoek van EenVandaag kwam op een eenzelfde percentage uit. Uit een enquête van het mannenblad Esquire bleek dat maar liefst 77 % de beweging te ver vindt gaan.

Laat dat even op je inwerken. De meerderheid van Nederland vindt dus dat een beweging die voor het eerst in decennia misbruik en seksuele intimidatie op grote schaal onder de aandacht brengt, te ver gaat. Dat na 2 jaar van hartverscheurende slachtofferverhalen en schaamteloze schandalen, het wel weer mooi is geweest met dat geklaag. Want, zo luidt het argument, als we zo doorgaan, weten mannen straks niet meer hoe ze zich moeten gedragen bij vrouwen. Straks durven mannen niet meer te flirten en dat zou toch erg zijn? Really? Tja. Het is maar wat je erg noemt. Weet je wat ik best erg vind? Dat volgens cijfers van Rutgers bijna de helft van de vrouwen in ons land weleens tegen hun wil is gezoend of seksueel aangeraakt. Dat ruim 20 % van de vrouwen gedwongen seks heeft gehad of tegen hun zin seksuele handelingen heeft moeten verrichten. Dat 40 % van de vrouwen wordt lastiggevallen op het werk. Dat maar liefst 84 % van de Rotterdamse vrouwen tussen de 18 en de 45 heeft aangegeven weleens op straat te zijn geïntimideerd, nagejouwd of klemgezet. Dát vind ik nou erg.

Irritant brandalarm

Natuurlijk, ook mannen en jongens worden slachtoffer van seksueel geweld. Toch denk ik dat het gerechtvaardigd is om seksueel geweld tegen vrouwen apart uit te lichten, gewoon omdat het op zo’n buitenproportioneel grote schaal voorkomt. 35 % van de vrouwen wereldwijd is weleens het slachtoffer geweest van fysiek of seksueel geweld, zo blijkt uit cijfers van de VN. 120 miljoen meisjes hebben gedwongen seks gehad. In vrijwel alle landen heeft een ruime meerderheid van de vrouwen ooit te maken gehad met seksuele intimidatie, in wat voor vorm dan ook. Meisjes met een donkere huidskleur zijn extra kwetsbaar. Niet alleen worden zij vaker slachtoffer van seksueel geweld en worden hun belagers gemiddeld lager bestraft, uit onderzoek blijkt bovendien dat zij al vanaf hun 5de levensjaar door volwassenen als seksueler, minder onschuldig en minder ‘in need of protection’ worden beschouwd dan witte meisjes. Met al deze alarmerende statistieken in het achterhoofd, zou je zeggen: reden genoeg om de #MeToo-beweging te zien als het brandalarm en het probleem van seksueel misbruik als een brand die dringend moet worden geblust. Maar nee hoor. In plaats van dat we bespreken hoe we die brand moeten blussen, klaagt iedereen in de media liever over het irritante geluid van het brandalarm.

Verder lezen? Het volledige artikel vind je in Flair 08, nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Ook dat kan! Bestel ‘m hier.

Tekst: Floor Bakhuys Roozeboom | Beeld: iStock