Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Na het overlijden van mijn man werd ik verliefd op zijn broer’

Opgebiecht: ‘Na het overlijden van mijn man werd ik verliefd op zijn broer’

Opgebiecht: ‘Na het overlijden van mijn man werd ik verliefd op zijn broer’

Juul (35): “Mijn grote liefde Nathan is vorig jaar overleden aan kanker. Het zat eraan te komen, we wisten dat er geen ontkomen meer aan was. Ik was op, gebroken, zat er helemaal doorheen. Zijn begrafenis deed ik op de automatische piloot, een nare roes waarvan ik me weinig kan herinneren. Alleen zijn broer Michel bleef me bij. We zochten troost bij elkaar die dag.”

Verliefd op zwager

“Niemand weet dat er iets is tussen Michel en mij. Nu al zeven maanden, eigenlijk al snel na Nathans begrafenis. Laat me eerst uitleggen dat Nathan de liefde van mijn leven was. We waren samen vanaf de lagere school, we hadden kinderverkering. Ik schreef als kind zijn naam op mijn hand – als tattoo! We zijn bijna levenslang samen geweest, natuurlijk weleens met een onderbreking, maar dat duurde nooit lang. Vriendjes op de lagere school, smoorverliefd op de middelbare en getrouwd na onze studies. En als Nathan er nu nog was geweest: trouw totdat de dood ons scheidt. Zeker weten. Maar dat de dood dat nu al voor ons in petto had, hadden we nooit voorzien.”

‘Na onze eerste zoen keek Michel omhoog en zei: sorry, bro!’

“Nathan had een tumor in zijn hoofd en is daaraan gestorven. Waarom? Die vraag blijft onbeantwoord, maar beheerst mijn leven. Zo’n leuke man, vader van ons dochtertje en mijn grote liefde en beste vriend. Zomaar bruut uit het leven gerukt. We wilden nog zo veel en waren zelfs bezig met een tweede kindje. Ik ben heel boos om de situatie.”

Prachtige speech

“Maar terug naar zijn begrafenis. Michel hield een toespraak. Zo liefdevol, zo mooi, beetje humor erin, maar ook intens treurig. Het raakte me diep. Ik deed ook mijn best om wat te zeggen, maar dat ging niet goed. Het lukte me niet, ik kreeg het m’n strot niet uit en kon alleen maar huilen. Toen we naar het kerkhof liepen, sloeg Michel een arm om me heen. Dat was fijn, ik had het nodig. Ik ken hem natuurlijk ook al mijn hele leven, hè? Na afloop hadden we geen koffie, maar wijn. Michel en ik proostten op Nathan. Daar gebeurde het: hij keek me aan en ik voelde even geluk. Echt geluk, midden in al het verdriet van toen. Verwarrend en mooi tegelijk. Ik kon het niet plaatsen, ik was doodop en zo verdrietig. We dronken, lachten zelfs af en toe en hebben ons samen door de middag heen geslagen. Toen de laatste mensen weg waren, regelde Michel een vriend om mij naar huis te brengen. We hebben nog even gebeld die avond en Michel zei dat hij de dag erna zou langskomen. Dat vond ik lief, ik had behoefte om na te praten.”

Tranen

“Aan het eind van de ochtend was hij er. Ik had gelukkig een beetje geslapen, dat lukte al dagen niet. We spraken over de begrafenis en over Nathan. Vooral veel over hem. We troostten elkaar, huilden en hielden elkaar vast. Een paar dagen later hebben we gezoend. Je gelooft het niet, maar echt met de tranen om Nathan in onze ogen – allebei. Het is heel lastig, dit. Nadat we elkaar voor het eerst zoenden, keek Michel omhoog en zei: sorry, bro! Dat vond ik lief, maar ik wilde helemaal niets voor Michel voelen. Ik had verdomme net de liefde van mijn leven begraven! Ondanks mijn verzet, zijn we heel verliefd geworden. Het heeft even geduurd, maar inmiddels hebben we ook samen geslapen. Het voelt goed tussen ons.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Nooit eerder voelde ik kriebels voor een vrouw’

Bang voor reacties

“Michel is zo eigen, ik kan me ook niet voorstellen dat Nathan er bezwaar tegen zou hebben, ik denk eerder dat hij dit gestuurd heeft. Ook Michel vindt het lastig. We durven het allebei nog aan niemand te vertellen, zijn bang voor de reacties. Want we hebben geen idee: gaan familie en vrienden dit toejuichen of zien ze het als verraad? Tot nu toe doen we alles stiekem, maar natuurlijk komt het uit. Ach, Michel en ik kennen elkaar al eeuwen, ik weet hoe hij in het leven staat en zie ook dat hij in veel dingen sprekend op Nathan lijkt. Nathan en hij waren goed samen. Dat alles bij elkaar geeft mij het gevoel dat we zijn zegen hebben en daar vertrouw ik maar op. We zien het wel, het leven loopt toch al anders dan ik had verwacht.”

Dit artikel komt uit Flair 13-2020. Meer van dit soort verhalen vind je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Beeld: Unsplash