Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Mijn vriend voelt zich meer vrouw dan man’

Opgebiecht: ‘Mijn vriend voelt zich meer vrouw dan man’

Opgebiecht
Opgebiecht: ‘Mijn vriend voelt zich meer vrouw dan man’

Natasja (33): ‘Ik ben er per ongeluk achter gekomen. Mijn vriend Jesper, met wie ik al zes jaar samen ben, voelt zich vrouw. Dat schijnt hij altijd al gehad te hebben, maar ik heb er nooit iets van gemerkt. Tot ik een keer eerder thuiskwam dan hij verwachtte. Ik trof hem in de slaapkamer aan en er lagen wat kleren van mij op bed. Hij was zich in een panty aan het wurmen. Ik dacht écht dat het een grap was.

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik geef veel te veel geld uit. Geld dat ik niet heb’

Het is lastig om erover te praten, daarom heb ik dat ook nooit eerder gedaan. Met niemand, want iedereen in mijn omgeving kent Jesper en iedereen loopt met hem weg. Weet je wat raar is: hij is absoluut geen vrouwelijk type. Ik bedoel: als een man nou nog in de mode zit of visagist of dameskapper is, dan zou je kunnen vermoeden dat hij vrouwelijke trekjes heeft. Het klinkt bijna lachwekkend, maar Jesper is vrachtwagenchauffeur. En zit ook nog onder de tattoos! Een beginnende bierbuik – zoals zijn collega’s – heeft hij niet, maar hij is best stoer, een beetje macho. Totaal geen gay uitstraling dus.

‘Hoe was dit mogelijk?’

Die bewuste middag dat ik hem in onze slaapkamer aantrof, stond ik als aan de grond genageld. Volgens mij heb ik echt een minuut met grote ogen en open mond staan kijken. Jesper sloeg zijn ogen neer en vouwde zijn handen voor zijn gezicht. Dat beeld staat op mijn netvlies gebrand. In mijn belevingswereld duurde het eindeloos. Ik stamelde uiteindelijk iets als: ‘Waar ben jij mee bezig?’ 
Lang bleef het stil, toen zei hij dat ik moest gaan zitten. Het liefst was ik weggerend, maar ik was als versteend. ‘Het spijt me zo,’ zei hij. Daarna begon hij te vertellen. Over gevoelens 
die hij heeft en die steeds heftiger worden. Over dat 
hij vroeger bij het verkleden op de kleuterschool al het liefst een jurkje aantrok, en dat hij zich zo lang hij zich kan herinneren meer vrouw voelt dan man. En dat hij 
dat zelf niet toeliet en ertegen vocht. Ik zou willen dat ik anders had gereageerd, maar mijn reactie was net zo belachelijk: ik was enorm beledigd en voelde me genaaid. Al die jaren dat we samen waren, heeft hij me nooit ook maar iets verteld. Ik dacht dat we elkaar konden vertrouwen, maar alle zekerheden waren in één klap weg. 
Ik ben boos geworden, viel tegen hem uit en liep weg. Ik ging een stuk lopen. In de regen. Op een bankje heb ik hard zitten huilen. Hoe was dit mogelijk? Hoe kon ik zo blind zijn? Ik had geen idee.

Nu ik wat verder ben, weet ik dat ik het echt niet had kunnen merken. We hádden een normale relatie, hadden ook gewoon seks en hielden oprecht van elkaar. Diezelfde dag hebben we er lang over gepraat toen ik terugkwam. Jesper valt ‘gewoon’ op vrouwen en heeft nooit iets met een man gedaan. Hij vertelde dat hij al zijn hele leven met zijn gevoelens 
worstelt. Hij heeft altijd alles weggestopt 
en zei later ook dat hij juist chauffeur is geworden omdat dat zo’n mannenwereld 
is. Hij zou zich zo graag overtuigd man voelen, maar dat lukt niet. Tegenwoordig zijn transgenders vaak in het nieuws en ik denk dat dat bij Jesper iets heeft getriggerd. Hij zegt dat hij nooit zal overwegen om het traject in te gaan om 
uiteindelijk zelf vrouw te worden. Uitgesloten.

Hij wil dat niemand het weet, heeft me gevraagd er nooit over te praten. Ik ben nu zover dat ik het vooral erg verdrietig vind voor hem. Moet je je voorstellen dat je je niet goed voelt in je eigen lijf. Hij is 35 en moet dus nog lang mee in zijn lichaam met die piemel, waar hij een hekel aan heeft. Aan de andere kant vind ik het zelf ook lastig om ermee om te gaan. Ik geef het niet graag toe, maar ik kán het ook niet lang meer. We leven nog in hetzelfde huis, maar ik zie ons niet meer samen oud worden. Er is iets geknapt in mij. Mijn gevoel voor hem is totaal veranderd. Ik krijg het beeld van hem en die panty niet van mijn netvlies. Het liefst zou ik hem steunen en vrienden blijven. Maar zelfs dat is te veel gevraagd, vrees ik.’

Dit verhaal komt uit Flair 47, die nu in de winkel ligt. Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: iStock

Shop de leukste items: