Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Na mijn hartinfarct ben ik al het vertrouwen in mijn lichaam kwijt’

Opgebiecht: ‘Na mijn hartinfarct ben ik al het vertrouwen in mijn lichaam kwijt’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Na mijn hartinfarct ben ik al het vertrouwen in mijn lichaam kwijt’

Debby (33): “Dat het mij zou overkomen, had ik nooit kunnen bedenken: twee jaar geleden werd ik met een ambulance naar het ziekenhuis gereden. Een hartinfarct! Ik voelde me tijdens het sporten niet lekker worden. Sindsdien is mijn hele leven anders. Ik leef nog, daar ben ik ongelooflijk blij mee, maar ik ben zo ontzettend bang dat het nog eens gebeurt.”

Geen probleem

“Ik dacht vroeger wel te weten waar problemen met je hart door konden komen: overgewicht, roken, een ongezond leven leiden, te veel stress, alcohol… Allemaal slecht. Nog steeds als ik zwaarlijvige mensen bij een snackbar junkfood naar binnen zie proppen, denk ik: je vraagt om problemen, dat kán niet goed voor je zijn. Hetzelfde geldt als ik patiënten zie met een infuus aan hun arm, die buiten het ziekenhuis staan te roken. Dan vraag je er toch om? Inmiddels weet ik dat je ook hartproblemen kunt hebben als de situatie heel anders is. Ik was 31, fit, had een prima BMI, geen rare levensstijl en was redelijk sportief. Ik rookte niet en heb dat ook nooit gedaan. Ik dronk weleens, maar niet veel, doordeweeks al helemaal niet. Problemen met je hart kunnen erfelijk zijn, maar zowel mijn vader als moeder is zo gezond als wat. In onze hele familie is er niemand met hartproblemen.”

Hartinfarct

“Op de dag dat ik mijn hartaanval kreeg, was er niks aan de hand. Ik deed aan hockey en ging die avond trainen. Terwijl ik met alles meedeed, voelde ik me niet goed worden. Ik kreeg een wegtrekker, werd duizelig, misselijk en ging onderuit. Iedereen was in de stress. Al snel was ik met een ambulance met gillende sirenes op weg naar het ziekenhuis. Het was meteen duidelijk dat het een hartinfarct was. In de ambulance waren ze druk met van alles, maar er ging veel langs me heen. Het was alsof ik in een sciencefictionfilm zat: meters, piepjes, bliepjes, van alles tegelijkertijd. De ambulancebroeders waren top en wisten me rustig te houden. Dat vond ik achteraf knap, want ik voelde pure paniek.”

“Ik eindigde die avond in het ziekenhuis op de hartbewaking. Wat was ik blij toen ik daar lag en mijn ouders binnenkwamen. Ik dacht echt dat ik dood zou gaan. Het hele ziekenhuisverhaal heb ik goed doorlopen, ik was eigenlijk best snel weer thuis. Ik ben een tijdje bij mijn ouders gebleven, omdat ik het geen fijn idee vond om alleen te zijn. Mijn moeder heeft me flink verwend in die tijd.”

Hartrevalidatie

“Na een paar maanden kreeg ik hartrevalidatie. Met begeleiding is het gelukt om steeds meer op te pakken, vooral bewegen en sporten. Mijn vriend heeft me daarin goed geholpen. We gingen samen fietsen en zijn heel voorzichtig begonnen met hardlopen. Dat ging wel, maar ik blééf bang, juist bij het sporten. Ik sprak het niet uit, omdat ik het niet wilde toelaten, maar ik moest elke keer over die angst heen.”

‘Als je trappen kunt lopen, mag je ook seks hebben. Maar ik durf niet’

“En ik heb het nog steeds, bij alle lichamelijke inspanning, ook met seks. Ik durf niet. Afgelopen jaar heb ik het uitgemaakt met mijn vriend. Hoe lief hij voor me was, ik kon er niet meer mee omgaan. De bemoeienissen van mensen die van je houden zijn lastig en soms verstikkend – hoe lief bedoeld ook. Als ik van mijn cardioloog te horen krijg dat ik gewoon seks kan hebben en mijn vriend zit daarbij, zal hij ook denken: wat is je probleem? Mijn vriend had overigens alle begrip en geduld, maar ik voelde mezelf een aansteller. Als je trappen kunt lopen, kun je alles weer, zeggen ze. En het zal best, maar ik durf niet, want ik ben als de dood voor opwinding en een snellere hartslag.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Na de eerste klap zei hij dat het nooit meer zou gebeuren’

Drempel

“Ik blijf blokkeren. Elke keer moet ik over een enorme drempel heen, omdat ik mijn eigen lichaam niet meer vertrouw. Ik heb zelfs een paar keer hyperventilatie gehad. Ik schaam me hiervoor. Ik heb zo veel mazzel gehad dat ik er nog ben en zou juist volop moeten genieten van alles, maar ik heb het idee dat ik door dat infarct ineens een oud wijf ben geworden dat niks meer durft. We zijn twee jaar verder, maar nog steeds houdt het me 24/7 bezig.”

Dit artikel komt uit Flair 5-2021, de editie die t/m 2 februari in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: Pexels

Shoppen is altijd een goed idee