Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik wil vertrekken en nooit meer gevonden worden’

Opgebiecht: ‘Ik wil vertrekken en nooit meer gevonden worden’

Opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik wil vertrekken en nooit meer gevonden worden’

Linda (30): ‘Ik weet niet wat het is met me. Ik ben volgens mij niet depressief of zo, maar ik vind het leven gewoon echt niet leuk. Ik vraag me vaak af wat ik hier doe. Ik heb familie, vrienden, een baan… Maar het interesseert me allemaal niets. Ik sta elke ochtend op en leef mijn dag zoals dat van me verwacht wordt. Maar elke avond als ik in bed lig, denk ik: kon ik maar verdwijnen.

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik denk dat mijn zoon niet van mijn man is’

Er is zo’n liedje van Acda en De Munnik. Over een man die zijn auto verkocht heeft, die auto krijgt een ongeluk met de nieuwe eigenaar erin en iedereen denkt dat hij, Herman, dood is. Zo kan hij een nieuw leven beginnen in het buitenland, zonder dat iemand daar vanaf weet. Dát is mijn ideaal. Klinkt raar, maar ik zit echt gevangen in een leven waar ik helemaal niks aan vind.

Nee, ik wil niet dood, ik wil weg. Helemaal weg. Van alles en iedereen. Niet voor even, maar om nooit meer terug te komen. Liefst naar de andere kant van de wereld om daar een heel nieuw leven op te bouwen, zonder dat iemand me weet te vinden. Volgens mij zou dat niet alleen voor mezelf beter zijn, maar ook voor de mensen om me heen. Ik voel met niemand een hechte verbintenis. Mijn ouders zijn al flink op leeftijd, ik ben een nakomertje. Ik was niet gepland en in de dertig jaar dat ik leef is me wel duidelijk geworden dat ik ook zeker niet gewenst was. Ik heb weinig met ze, ze hebben me altijd een lastpak gevonden. Toen ik zestien was, ging ik het huis uit en ik spreek ze zo weinig mogelijk. We hebben geen ruzie, we hebben niks. Met mijn broer en zus heb ik ook bijna geen contact. Er zit meer dan twintig jaar tussen ons. Toen ik werd geboren, waren zij allebei het huis al uit. We hebben geen warme familieband. Nou klinkt het misschien alsof ik eenzaam ben. Dat is niet zo. Ik heb heus wel vriendinnen, vrienden, een paar exen, collega’s. Maar ik voel me anders dan anderen. Ik heb altijd het idee dat ik niet op mijn plek ben, niet het leven leid dat ik hoor te leiden. De meeste vrouwen hebben een hartsvriendin. Ik niet. Er is niemand bij wie ik alles neer kan leggen. Of met wie ik een echt diepe vriendschap heb. Misschien ligt het wel aan mij. Ben ik heel oppervlakkig en niet geïnteresseerd in de mensen om me heen. Maar dat kan ik toch ook niet faken?

‘Ik voel mezelf vaak alsof ik van een andere planeet kom’

Ik ben natuurlijk niet gek en weet dat het lastig zal zijn om in het niets op te lossen. Lastig, maar niet onmogelijk. Hoewel voorzichtigheid wel voorop staat als je niet gevonden wenst te worden. Je kunt natuurlijk niet zomaar een vliegtuig pakken, dat is te gemakkelijk. Aan de andere kant denk ik: wat maakt het uit? Gaat er iemand op zoek naar mij? Dat zijn dingen die door mijn hoofd gaan. Ik denk zelf aan Zuid-Amerika of aan Australië. Elke nacht verzin ik wel wat anders: contant geld meenemen en nooit meer betalen met pasjes. Mijn baan opzeggen, want dan duurt het even voordat iemand doorheeft dat ik weg ben. En recente foto’s verwijderen, zodat ik niet als vermist op tv of op Facebook kom te staan. Ik denk ook regelmatig: ik moet een ander uiterlijk, want om echt te verdwijnen mag niet herkend worden op camerabeelden waar dan ook ter wereld. Knettergek word ik ervan, vooral omdat het me wakker houdt. Ik slaap slecht, al deze dingen malen ’s nachts door mijn hoofd. Soms bedenk ik me: ik kan toch ook de omgeving inlichten dat ik voor onbepaalde tijd wegga? Koffers pakken en wegwezen? Helpen bij een weeshuis, op een plantage, álles om dit leven in te ruilen. Ik realiseer me dat terugkomen geen optie is, omdat niemand me zo’n streek zou vergeven. Of ik moed genoeg heb om het ook echt uit te voeren, weet ik nog niet. Het is een voortdurende tweestrijd in mijn hoofd. Verdwijnen en opnieuw beginnen of blijven steken in dit hopeloze leventje.’

Dit verhaal komt uit Flair 3, die nu in de winkel ligt. Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Interview: Valerie van der Meer | Beeld: iStock

Shop de leukste items: