Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Niemand om ons heen weet dat wij in de schuldsanering zitten’

Opgebiecht: ‘Niemand om ons heen weet dat wij in de schuldsanering zitten’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Niemand om ons heen weet dat wij in de schuldsanering zitten’

Maria (32): “Leugens, leugens en meer leugens. Daaruit bestaat ons leven op het moment. Mijn vriend Sjoerd en ik hebben geen cent te makken en er is niemand die dat weet. Na een heel vervelende periode zitten we al een jaar in de schuldsanering. We raken steeds meer in een isolement, omdat we nergens geld voor hebben. Dat vliegt me soms naar de keel.

Het is onze eigen schuld. We zijn dit samen aangegaan en hebben gezworen dat het tussen ons blijft. Sjoerd heeft een verleden met gokken en dat is natuurlijk niet iets om trots op te zijn. Hij schaamt zich ervoor en ik heb hem beloofd om het nooit aan onze vrienden en familie te vertellen. In het verleden heeft hij voor duizenden euro’s vergokt. Het begon zo mooi: je wint een paar keer en dus ga je door. Het lijkt een makkelijke manier om aan geld te komen en gokken gaf hem een waanzinnige kick. Totdat het roer omsloeg en hij zichzelf verloor in het spel.

Flinke problemen

Het stomme is dat ik – toen het speelde – niet doorhad hoe ernstig het was. Ik wist niet wat voor bedragen erin omgingen, ik dacht een paar tientjes. Naïef ja. Het casino bezocht Sjoerd altijd alleen, het was zijn uitlaadklep. Ik had er niet zoveel belangstelling voor, zag het als iets onschuldigs. Pas later ontdekte ik dat hij zelfs geld leende van vrienden om naar het casino te kunnen. Je zou denken: wat is er mis met jullie relatie dat je dat niet doorhad, maar ik zweer je dat wij oké waren en hij zijn geheim pas vertelde toen er een andere financiële tegenvaller kwam, waar hij niet meer uitkwam.

‘Het was makkelijker geweest als we open waren geweest over onze financiële situatie’

Sjoerd is eigen baas en een grote opdracht heeft hij nooit betaald gekregen. Dik 20.000 euro. Er is heel veel gedoe geweest, ook juridisch, maar het heeft niet geholpen. Dat geld heeft hij nooit gekregen. De rekeningen bleven binnenkomen en de schulden groeiden. Kortom: we kwamen flink in de problemen. Ik werk ook wel, maar mijn salaris is een lachertje vergeleken bij de schulden die we hadden. Onze schulden werden steeds hoger, maar we wilden niet aankloppen bij bekenden of ouders en zo groeiden ze ver boven ons hoofd.

Lees meer
Opgebiecht: ‘Aan het kerstdiner met je schoonfamilie, terwijl je net door je baas bent genomen’

Excuses

Na veel gedoe zijn we ‘gered’ door middel van de schuldsanering. Dat betekent dat we moeten rondkomen van een minimaal bedrag en dat de rest van onze inkomsten rechtstreeks naar schuldeisers gaat, met wie een betalingsregeling is getroffen. Op zich is het fijn dat zo’n regeling bestaat, maar het is ook zwaar. We kunnen eten, hebben een dak boven ons hoofd, maar verder is er nul ruimte voor leuke dingen. Vooral in het begin was dat lastig. We gingen best vaak uit, de kroeg in, een festival of feest, eten met vrienden. Dat was van de een op de andere dag afgelopen. Achteraf gezien was het makkelijker geweest als we open waren geweest over onze financiële situatie. Dan hadden mensen er misschien wel begrip voor gehad. Nu blijven we zoeken naar excuses om niet meer mee te doen aan de dingen die we wel altijd deden.

Geheimzinnig

Door ons vage gedoe haken er steeds meer vrienden af. Ik begrijp dat wel. We moeten nu nog dik twee jaar en dan zit de schuldsanering erop. Inmiddels is het zover dat we steeds minder meegevraagd worden en steeds minder mensen zien. Ik zou graag afspreken met anderen, maar alles kost geld. Het is eigenlijk vooral onze eigen trots waar we mee moeten dealen, want ik snap bijna niet meer waarom we hier zo geheimzinnig over doen. Voordeel is dat we dit, zo schat ik in, wel samen gaan redden en dus in de toekomst alles aankunnen. Toch vind ik dat we het stom hebben aangepakt. Ik verwijt Sjoerd niks, ik ben er zelf in meegegaan, maar dit stiekeme gedoe staat me tegen. Het vervelende vind ik dat we zó op elkaar zijn aangewezen. Als we straks weer wat normaler kunnen leven, dan hebben we geen vrienden meer over. Enkel omdat we besloten om dit geheim niet te delen, terwijl ik nu denk dat vrienden juist het verschil kunnen maken.”

Dit artikel komt uit Flair 06-2020, de editie die t/m 11 februari 2020 in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee