Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Door de quarantaine ben ik helemaal klaar met mijn man’

Opgebiecht: ‘Door de quarantaine ben ik helemaal klaar met mijn man’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Door de quarantaine ben ik helemaal klaar met mijn man’

Lisa (33): “Wat een eikel is mijn man! Ik word helemaal gestoord van hem en kan hem amper in mijn omgeving verdragen. We hadden tot voor kort een goed huwelijk, nu weet ik niet hoe ik zo snel mogelijk van hem af moet komen. Een paar weken in quarantaine verblijven met hem en ons zoontje heeft mij de ogen geopend; ik heb een kant van hem gezien die ik liever nooit had gezien.

Relatie quarantaine

Drie jaar zijn we getrouwd en Milan, ons zoontje, is nu twee. Ramon is een zakenman, zit in de verzekeringen en is altijd druk met werk en haalt daar veel voldoening uit. Normaal maakte hij wel lange dagen, maar thuis stond het gezin op de eerste plek. Dan was hij er voor ons, lekker ontspannen en kon hij urenlang geduldig met Milan bezig zijn. Vaak zette hij Milan in de wagen, ging wandelen en hing hij zo heerlijk de trotse papa uit. Ik bekeek dat door het raam zolang ik ze in beeld had en werd dan zo gelukkig; mijn man zo blij met ons zoontje. Daar zou nooit iets tussenkomen, dacht ik. Maar ineens veranderde alles door het coronavirus. Alle werknemers van het bedrijf waar Ramon werkt, konden makkelijk vanuit huis werken, dus dat werd direct verplicht. Goede zaak, dacht ik nog, we wonen niet klein, dus dat zou vast geen grote opgave worden. Het leek me zelfs wel gezellig. Dat het zo snel verkeerd zou uitpakken, had ik nooit kunnen denken.

Totaal ander mens

Want ik kreeg al snel een kant van Ramon te zien die ik niet kende. Als hij in werkmodus zit, is hij een totaal ander mens. Ongeduldig, hard, bazig en arrogant, zo anders dan de vrolijke, ontspannen en lieve man die normaal thuiskwam na een dag werken en alle aandacht voor ons had. Ik ben me kapot geschrokken! Hij heeft een eigen kantoor boven, dus ik kreeg lang niet alles mee, maar wat ik zag en hoorde, beviel me niet. Als ik naar boven liep om hem koffie te brengen, kon er niet eens een ‘dank je’ vanaf, ik kreeg een soort grom en daarna een blik die zei: wegwezen. De eerste paar dagen vroeg ik of hij beneden kwam lunchen, maar daarvoor gunde hij zich de tijd niet. Zodoende bracht ik al snel wat broodjes en een smoothie naar boven. Het werd niet gewaardeerd, maar vooruit, hij was druk. Pas echt schrok ik van de manier waarop hij ineens met Milan omging, zo ongeduldig en geïrriteerd. Als Milan beneden huilde, stond Ramon aan de trap te roepen dat hij zo echt niet kon werken. Ik kon hem horen vloeken vanuit zijn kamer. Dan vluchtte ik met Milan naar buiten, zodat hij kon werken. Totdat ik het goed zat was: hállo, wij wonen hier ook! Ik werd helemaal pissig toen ik van boven een appje kreeg of er nog wat te eten was. Het idee, loop even die trap af! ‘Misschien kun je zelf een broodje smeren? Ik ben je vrouw, niet je secretaresse’ appte ik terug. Ik was zo boos! Zijn antwoord was een keiharde knal met de deur en hij kwam niet naar beneden om iets te eten.

Lees ook:
Opgebiecht: ‘Ik blijf bij haar om haar kinderen’

Elkaar kwijtraken

De irritaties stapelden zich in rap tempo op, ik kreeg de Ramon te zien die hij kennelijk op zijn werk is: een naar, bazig mannetje. Het thuiswerken maakt van hem een bullebak, hij heeft een kant waar ik zelfs bang van word. Ondanks dat we zo dicht op elkaar zitten: de afstand tussen ons wordt alleen maar groter. Ramon kan ook niet meer ontspannen in de avonden. De zaken gaan niet goed en deze tijd heeft hem vreselijk veranderd: hij heeft een kort lontje, een totaal andere blik in zijn ogen en hij fronst constant. Hij is niet mijn Ramon van wie ik tot voor kort zielsveel hield. Er is een vervreemding, een verwijdering ontstaan waar ik niet overheen kan stappen. We praten amper en als er iets gezegd wordt, eindigt het in ruzie. Ik heb aangegeven dat we elkaar aan het kwijtraken zijn, maar dat lijkt hem niks te doen. Ik word bijna beroerd van zijn idiote gedrag en slaap al weken beneden op de bank. Eén ding is zeker: ik kán hier niet mee doorgaan. Ik ben helemaal klaar met hem en denk dat we keihard op een breuk afstevenen…”

Dit artikel komt uit Flair 21-2020, de editie die t/m 26 mei 2020 in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee