Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Na haar dood ontdekte ik dat mijn moeder een minnaar had’

Opgebiecht: ‘Na haar dood ontdekte ik dat mijn moeder een minnaar had’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Na haar dood ontdekte ik dat mijn moeder een minnaar had’

Lieve (34): “Vorig jaar zomer overleed mijn moeder, als een donderslag bij heldere hemel. Het is het grootste verdriet van mijn leven, het kwam zó onverwacht. Mijn vader kan er slecht mee omgaan en wilde alles in huis laten zoals het was. Onlangs heb ik haar kleding uitgezocht en ontdekte ik een geheim dat ik nooit kon vermoeden: ze had een minnaar…”

Minnaar moeder

“Ik beleef het nog elke dag: het telefoontje van mijn vader, die totaal in paniek was. Hij had haar gevonden toen hij thuiskwam van zijn werk, ze lag in haar kleren op bed met een nat washandje op haar voorhoofd. Waarschijnlijk voelde ze zich niet goed en is ze even gaan liggen. Zo is ze gestorven, ze was net 62. Nog steeds heb ik er veel verdriet om. Ik heb geen broers of zussen, wel een lieve vriend die er altijd voor me is. Ook was ik dol op mijn moeder, we waren als vriendinnen en belden dagelijks. Ik mis haar vreselijk.”

Ondersteboven van verdriet

“Mijn vader was ook ondersteboven van verdriet. Ik heb altijd gedacht dat zij het perfecte huwelijk hadden. Toen ze net was overleden ben ik veel bij mijn vader geweest. Sowieso hebben we alles samen geregeld voor haar crematie. We wilden graag samen zijn en ik wilde hem steunen waar mogelijk. Ook Ruben, mijn vriend, was veel met mij in mijn ouderlijk huis. Na het eerste grote verdriet bleek het leven toch door te gaan en ook mijn vader ging weer aan het werk. Ik belde hem dagelijks om te checken of het wel ging. Aanvankelijk wilde hij niets weten van opruimen, dus haar kleding bleef in de kast en ook aan haar spullen kwamen we niet. Hij had me wat sieraden gegeven, de rest zouden we nog wel uitzoeken. Prima, alles op z’n tijd.”

‘In een opgevouwen truitje onder in de kast vond ik een stapel liefdesbrieven’

“Afgelopen zomer had ik door corona en door het thuiswerken tijd over, toen heb ik aangeboden om haar kleren uit te zoeken. Ik wilde per se overal doorheen omdat er genoeg kleding was die ik zou kunnen dragen en dat wil ik ook graag. Ik haal daar troost uit, we shopten vaak samen en ik herken elk kledingstuk. Mijn vader had het er moeilijk mee, maar stemde toe: je kunt niet alles laten zoals het was. Omdat hij het zwaar vond, ben ik gaan opruimen toen hij niet thuis was. Ik maakte twee stapels: eentje om te houden en eentje voor in de kledingcontainer.”

Stapeltje brieven

“Alles is door mijn handen gegaan. Toen ik bijna klaar was vond ik in een opgevouwen truitje onder in de kast een stapeltje brieven. Nieuwsgierig bekeek ik ze, ik herkende het handschrift niet. Ik vond het eng, voelde mijn hart kloppen in mijn keel: wat kon dit zijn? Ik twijfelde niet en begon te lezen… Het waren liefdesbrieven. Ze lagen op volgorde, de eerste uit 2003 en de laatste uit 2015. Het waren er 27, gewoon geadresseerd aan mijn moeder. Er staat geen naam op van de afzender, er is ondertekend met ‘Je minnaar’, ‘Hij die van je houdt’, ‘Je liefde’, dat soort termen.”

Een A4-tje lang

“De brieven zijn nooit langer dan een A4-tje en handgeschreven. Het zijn stuk voor stuk liefdesverklaringen aan mijn moeder en uit de brieven blijkt dat ze deze man soms opzocht. De laatste brief is geen afscheidsbrief. De geheimzinnige belooft haar te bellen en kijkt ernaar uit haar te zien. Ik wist niet wat ik las en nog steeds kan ik het niet plaatsen. Ik heb de brieven mee naar huis genomen en heb alles gelezen. Natuurlijk heb ik ze aan Ruben laten zien, hij heeft haar elf jaar meegemaakt, dus hij kende haar ook goed.”

Lees ook 
Opgebiecht: ‘Soms ben ik bijna bang voor mijn eigen kind’

Het geheim

“Nu zit ik met dit geheim. Ik heb besloten om het voorlopig niet aan mijn vader te vertellen. Ik neem aan dat hij het niet weet, hij is nog stuk van verdriet. Het is zwaar voor hem om zijn leven weer op de rit te krijgen, dit moet hij er niet bij hebben. Misschien vertel ik het hem nooit. Ik praat er alleen over met Ruben: wat een geheim heeft ze bij zich gedragen en zo lang ook! Eerst viel ze voor mij even van haar voetstuk, inmiddels komen er alleen maar vragen bij. Wie was deze man? Ik ben zó nieuwsgierig, maar denk dat we het antwoord nooit te weten komen.”

Dit artikel komt uit Flair 43-2020, de editie die t/m 27 oktober in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer, beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee