Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Mijn kind gaat naar de opvang zodat ik een dag op de bank kan liggen luieren’

Opgebiecht: ‘Mijn kind gaat naar de opvang zodat ik een dag op de bank kan liggen luieren’

Opgebiecht: ‘Mijn kind gaat naar de opvang zodat ik een dag op de bank kan liggen luieren’

Sylvia (33): ‘‘Jij werkt ook veel, hè?’, merkt een andere moeder op nadat we net onze peuters op het kinderdagverblijf hebben achtergelaten. ‘Guus twee dagen hier, twee dagen bij je ouders. Knap, hoor: vier dagen werken, een gezin en een huishouden… Hoe kan het dat je altijd zo relaxed overkomt?’ Ik weet het wel, maar ik vrees dat weinig moeders zullen begrijpen dat ik mijn kind naar de opvang breng om een dag voor mezelf te hebben.

Laat er geen misverstand over bestaan: ik ben dól op Guus. Alles wat ze over het moederschap en het moedergevoel zeggen, bleek voor mij te kloppen: zodra je je baby in je armen hebt, voel je een liefde die je nooit eerder hebt gevoeld. Het is allesoverheersend. Alsof er een tijger in je wakker wordt: dit kind is afhankelijk van mij en ik doe álles om ervoor te zorgen dat het hem aan niets ontbreekt. Maar ondanks de liefde en toewijding die ik voor mijn zoon voel, vind ik het moederschap ook vele malen heftiger dan ik ooit had gedacht.

Altijd iemand

Natuurlijk wist ik wel dat mijn leven zou veranderen met de komst van een baby. Ik heb zussen en vriendinnen met kinderen genoeg om te weten dat je je leven opeens tot in de puntjes moet organiseren, omdat er áltijd een mensje is met wie je rekening moet houden. En ik had genoeg gelezen over het moederschap om te beseffen dat het niet een en al roze wolk zou zijn. En toch viel het me vies tegen toen Guus eenmaal geboren was. Als je geen kind hebt, 
is het gewoon niet voor te stellen is dat je nooit meer ‘alleen’ bent. Dat je nooit meer even kunt doen waar je zin in hebt, spontaan plannen kunt maken of gewoon eens op een baaldag lekker een hele dag in bed kunt blijven liggen. Er is namelijk altijd iemand die je nodig heeft. Iemand die een schone luier moet, die honger en dorst heeft, die aandacht wil. Dag en nacht, zeven dagen per week, jaar in, jaar uit.

Toen ik na mijn zwangerschapsverlof weer ging werken, vond ik het dan ook helemaal niet erg om Guus twee dagen naar mijn ouders en een dag naar het kinderdagverblijf te brengen. ’s Avonds was ik altijd blij om Guus weer in mijn armen te sluiten, maar overdag voelde het echt alsof ik vrij was. Ik had weer wat voor mezelf; mijn wereld draaide even om iets anders dan een baby. Wat ik alleen wel miste, was tijd die écht voor mezelf was. Ik werk freelance als vormgever, meestal vanuit huis en af en toe eens een dag op locatie. Vóór Guus nam ik voor zo’n vier dagen opdrachten aan en had ik dus altijd een dag per week over. Na zijn geboorte ging ik echter drie dagen werken en die had ik ook echt wel nodig om mijn opdrachten af te kunnen krijgen. Zo bleef er tussen werken en zorgen weinig ruimte over voor andere dingen en als ik al tijd had, ging dat naar het huishouden.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik geef mijn vierjarige zoon nog steeds de borst

Luilakken

Dat benauwde me enorm. Vriendinnen met wie ik over mijn gevoel praatte, herkenden het wel, maar zeiden ook: dit zijn de tropenjaren, je moet gewoon even doorzetten. Ook mijn man verzekerde me dat het heus zou wennen, maar ik ging me alleen maar steeds ongelukkiger voelen. En toen kreeg ik plotseling een briljante ingeving, al zeg ik het zelf. Ik besprak met mijn man dat ik mijn werk toch echt niet binnen drie dagen afkreeg en me daardoor erg gestrest voelde en stelde voor om een dagje extra te gaan werken. Hij stemde in, want financieel willen we ook niet nog meer inleveren. Wat hij niet weet, is dat ik mijn werk best in drie dagen afkrijg als ik het een beetje efficiënt aanpak en dat ik die extra dag voornamelijk gebruik om te luieren.

Leukere moeder

Ik ga uitgebreid in bad, blader door tijdschriften, kijk series, doe een dutje… Kortom: ik rommel maar wat aan en ik vind het heerlijk. Die dag heeft ervoor gezorgd dat ik me weer mezelf voel. Ik voel me er niet schuldig over, dit is een leugentje voor ieders bestwil. Voor mij, maar ook zeker voor Guus en mijn man. Ik ben namelijk echt een veel leukere moeder – en echtgenote – als ik niet áltijd moeder hoef te zijn en soms 
even lekker tijd voor mezelf kan hebben.’

Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Beeld: iStock