Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Mijn collega zoende me. Maar ik ben verloofd’

Opgebiecht: ‘Mijn collega zoende me. Maar ik ben verloofd’

Opgebiecht: ‘Mijn collega zoende me. Maar ik ben verloofd’

Iris (31): “In november wisten we het al: wéér geen kerstborrel dit jaar. Daar hadden mijn collega’s en ik de pest over in. We kwamen amper op kantoor en opnieuw konden we het jaar niet afsluiten met zo’n borrel die altijd uit de hand loopt. Al mocht het niet: we hebben ons eigen feestje georganiseerd en daar liet ik mezelf te veel gaan.

Na persconferentie nummer zoveel ging het los in mijn app-clubje ‘Leuke Collega’s’. Iedereen baalde omdat ons weer een feestje door de neus werd geboord; we zagen elkaar al bijna nooit meer, enkel via Zoom. Bram de Computerman – zoals we hem noemen – stelde voor zelf iets te organiseren, niet op kantoor. Dat viel bij bijna iedereen goed. De plek was snel gevonden: een tuinpark waar de ouders van een collega een huisje hebben. Er was een terrasbrander aanwezig, dus we konden het zelfs buiten organiseren zonder veel risico.

‘Het leek een danswedstrijd: iedereen stond te juichen en ons aan te moedigen’

‘Mission Impossible’ was de naam van ons nieuwe app-clubje. Zo leuk, met een man of twintig en toch stiekem. De een zorgde voor wijn, de ander voor hapjes, het liep heel smooth. Wel moesten we alert zijn dat dit niet bij de hoge piefen terechtkwam, want het was ons verboden om collega’s op te zoeken nu we weer aangewezen waren op thuiswerken. In december hadden we onze avond en alles zat mee. Het was droog en niet zo koud, er was niemand in dat park, dus niemand had last van ons. De tuin werd versierd, er stonden fakkels en een enorme pan met glühwein op een gasbrander maakte dat het heerlijk rook.

We begonnen eind van de middag en de wijntjes gingen sneller dan de hapjes, dus ik voelde het wel. Ik twijfelde eerst nog of collega Niels met me aan het flirten was, maar dat was hij zeker. En toen de muziek harder ging en hij mijn hand pakte en me lachend meenam naar de ‘dansvloer’ gingen we los. Ik wist niet dat hij zo soepel in de heupen was. Hij zwaaide me heen en weer en ik ging erin mee. Uiteindelijk leek het alsof wij de winnaars waren van een danswedstrijd: iedereen stond om ons heen te juichen en ons aan te moedigen.

Toen het nummer klaar was, stonden ze te klappen en in the heat of the moment sloeg hij zijn armen om me heen en zoende me. Op de mond en lang! Met om ons heen allemaal collega’s die het zagen. En ik deed nog mee ook! Het gejoel werd alleen maar erger en Niels en ik namen het applaus in ontvangst alsof we net goud hadden gewonnen op de Olympische Spelen. Op het moment zelf was het grappig, maar meteen daarna had ik spijt. Iedereen weet dat ik verloofd ben. Leon en ik hebben onze bruiloft uitgesteld tot na corona.

Lees ook:
Opgebiecht: ‘Ik ging vreemd met mijn getrouwde baas en het viel vreselijk tegen’

Maria, een collega die een echte vriendin is, was de enige die mijn paniek voelde. ‘Wat was dát?!’ vroeg ze. ‘Dat was niet handig,’ zei ik. Maria bevestigde dat en zei dat dit zeker bij Leon terecht zou komen. De kerstborrel is altijd goed voor verhalen – vaak veel erger dan een onschuldige zoen – maar ik ben zelf niet eerder zo’n verhaal geweest. Spijt dat ik had! Toch heb ik het nog niet verteld aan Leon.

Ik voel niks voor Niels en de oorzaak was drank, want dit is niks voor mij. Maar het kan haast niet anders dan dat er filmpjes van zijn. Ik kan het beter opbiechten dan dat Leon het ineens onder ogen krijgt. Maar Leon zit al niet zo lekker in zijn vel op het moment. Ik denk niet dat hij er goed op reageert. Om geheimhouding vragen bij mijn collega’s durf ik ook niet. Ik ben bang dat ik dan juist iets aanwakker en dat ik het op de bruiloft terugkrijg in een lied of zo.”

tekst Valerie van der Meer