Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Mijn bruiloft was 
het geld niet waard’

Opgebiecht: ‘Mijn bruiloft was 
het geld niet waard’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Mijn bruiloft was 
het geld niet waard’

Miranda (30): ‘Intens gelukkig was ik toen John me ten huwelijk vroeg. Ik wilde niets liever dan zijn vrouw zijn en zei volmondig ja. De eerste weken feliciteerden mensen ons, daarna kwamen de vragen. Wanneer zouden we gaan trouwen? Wie gingen we uitnodigen? Had ik al een jurk op het oog? Ik had eigenlijk nog nooit nagedacht over een bruiloft. John wel.

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik hou ervan gedomineerd te worden’

Toen het onderwerp ter sprake kwam, bleek hij al een heel plaatje 
in zijn hoofd te hebben. Ik in een witte jurk, hij in een blauw pak 
met giletje, zijn beste vrienden in een matching outfit, zijn nichtjes als bruidsmeisjes, een buitenlocatie waar tweehonderd man in zouden kunnen, een enorme bruidstaart en een feest zonder einde. Tegen zo veel traditionele romantiek valt natuurlijk weinig in te brengen, maar toch voelde het niet goed. Konden we niet gewoon lekker uit eten gaan met onze ouders en een paar vrienden?

John vond van niet. ‘Ik trouw maar één keer en dan wil ik het ook goed doen,’ zei hij. Dat kon 
ik hem moeilijk ontnemen. Ik kocht een stapeltje bruidstijdschriften, maar hoe meer ik erin ging bladeren, hoe ongemakkelijker ik me voelde. Zo’n bruiloft is voor mij een soort toneelstuk waarin het bruidspaar de hoofdrol speelt en de gasten de figuranten zijn. En ik had helemaal geen zin in die vertoning. Ik zag mezelf niet in een witte jurk het stralende middelpunt van die dag zijn.

John was teleurgesteld, hij keek daar juist naar uit. Met veel praten kwamen we tot een plan waar we allebei mee konden leven. Ik zou geen witte trouwjurk kopen en we zouden geen statige bruiloft organiseren, maar het zou een 
feest worden waar ‘toevallig’ ook op getrouwd werd.

Met een vriendin en mijn moeder ging op ik  ‘trouwjurkenjacht’. We vermeden de bruidswinkels, bij een galawinkel vond ik de tofste jurk die ik ooit had gezien. Het lijfje was strapless en bezaaid met groene, blauwe en gele pailletten, en de A-lijnrok was van verschillende lagen voile en pauwenveren. Toen ik ermee uit het pashokje stapte, was ik intens gelukkig. Mijn moeder moest wel even slikken. Niet omdat ze tegen haar tranen vocht, maar omdat dit niet de bruid was op wie ze op had gehoopt.

In de voorbereidingen werd het ondertussen een bruiloft als alle andere: ouders die inbreng wilden in de gastenlijst, een cateraar 
die met een volledig ander menu op de proppen kwam, de feestband die een maand voor de grote dag uit elkaar ging, een peperdure vervangende act en een bevriend stel dat besloot liever op vakantie te gaan. Vrij stressvol allemaal.

We hadden op de feestlocatie een grote hotelkamer gehuurd waar iedereen zich de ochtend van de bruiloft klaarmaakte. Terwijl de visagiste me opmaakte, kwam de trouwfotograaf binnen voor de aankleedfoto’s. Direct wist ik: het toneelstukje is begonnen. Dat zorgde ervoor dat ik me niet meer op mijn gemak voelde. Het draaiboek werd routineus afgedraaid en voor ik het wist, stond ik ergens achter een deur klaar voor de ‘first look’. John zou me zo zien, hij zou huilen en de fotograaf zou het vastleggen. Het enige wat ik intussen dacht was: haal me hier weg.
Toen ik die nacht met kramp in mijn kaken van het lachen en pijn in mijn voeten van het dansen tegen John aan kroop, kon ik echt niet zeggen dat dit de mooiste dag van mijn leven was geweest.

Het was een leuk feestje en ik vind het fantastisch dat ik nu zijn echtgenote ben, maar de mooiste dag… Ik hoop echt dat er nog mooiere dagen komen. En toen ik na afloop de rekening gepresenteerd kreeg, moest ik ook wel even slikken. De hele exercitie heeft ons bijna twintig mille gekost. Als ik het nog eens over zou mogen doen, zou ik het wel weten, want zo veel geld was de bruiloft me niet waard.’

Ook 
iets op te biechten?
Stuur dan
een mailtje naar
flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee