Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Mijn kinderen staan niet op de eerste plaats’

Opgebiecht: ‘Mijn kinderen staan niet op de eerste plaats’

Opgebiecht
Opgebiecht: ‘Mijn kinderen staan niet op de eerste plaats’

Faith (34): “Nina is 6, Finn 4. Nu Finn ook naar school gaat, ben ik weer lekker aan het werk. Dat is goed voor me. Ik ben echt gek op mijn kinderen, maar heb niet álles voor ze over. Na school is er de opvang of een opa of oma die ze ophaalt. Heerlijk, zo hebben Ramses en ik ook ons eigen leven. Hoewel ik me regelmatig afvraag of we genoeg tijd aan ze besteden.

Zo’n zorgzame moeder die de kinderen op de eerste, tweede en derde plaats zet, ben ik niet. Als ik mezelf vergelijk met andere moeders, schaam ik me soms. Ik ben zo veel makkelijker dan al die anderen. Ramses en ik hebben allebei best een goede baan, dus het is voor ons geen probleem onze kinderen naar de buitenschoolse opvang te doen. We kunnen het ons permitteren. We vinden het allebei belangrijk onze eigen dingen te doen, met als gevolg dat we er niet altijd zijn voor de kinderen. Onze ouders vinden oppassen heerlijk en doen het graag, maar we willen ze er niet te vaak voor vragen. Soms merk ik dat mijn moeder een opmerking maakt met zo’n ondertoontje, niet per se kritiek, naar mij toe, maar ze maakt me wel duidelijk dat zij vindt dat ik er wat vaker voor Nina en Finn mag zijn.

‘Als ik een berichtje krijg dat Nina na school met een vriendinnetje mee kan, denk ik: fijn. Pikken we haar daar straks op, klaar’

Ik zie dat niet zo. Ik ben gek op mijn kinderen, maar ze bepalen niet mijn leven. Ik kan me ook echt verbazen over andere ouders op het schoolplein. Hoe zij over hun kinderen praten; doe normaal joh! Ik maak deel uit van meerdere app-groepjes met ouders. Je weet soms niet wat je leest. Wat een aanstellers, die kinderen worden echt op de kleuterschool al verpest. Als ik een berichtje krijg dat Nina na school met een vriendinnetje mee kan, denk ik: fijn. Pikken we haar daar straks op, klaar. Het zou niet eens in me opkomen om zoiets niet goed te vinden. Maar moet je soms de opmerkingen van andere moeders horen: wat gaan ze doen? Zitten ze niet op de computer? Wat een bemoeizucht. Laat ze, het zal jou lekker een zorg zijn. Wat denk je nou, dat ze alleen worden gelaten? Je mag je er pas tegenaan bemoeien als ze bij jou spelen, vind ik. Maakt mij dat een onverschillige moeder? Misschien, maar ik kan niet anders.

‘Nina plast bijna nooit meer in bed. Maar om soms een nacht zeker te zijn van mijn nachtrust, doe ik ze allebei een luier om’

Ik ben inderdaad weleens gebeld door de bso: waar ik toch bleef omdat er 2 kinderen op me stonden te wachten. Oeps, foutje. Dat was een misverstand tussen Ramses en mij; hij dacht dat ik ze zou ophalen en ik wist zeker dat we het andersom hadden afgesproken. Even vervelend, maar niet het eind van de wereld. Maar als ik dat aan een vriendin vertel, zie ik aan haar reactie dat ik er makkelijker over denk dan zij. Natuurlijk twijfel ik daardoor weleens aan mijn moederschap, maar ik geloof niet dat het me een slechte moeder maakt. Een tijdje geleden had ik er een discussie over met mijn schoonmoeder. Finn is al behoorlijk zindelijk, overdag gaat het goed en in de nacht steeds beter. Nina plast bijna nooit meer in bed. Maar om soms een nacht zeker te zijn van mijn nachtrust, doe ik ze allebei een luier om. Had je mijn schoonmoeder moeten horen, de wereld was te klein! Ja, lekker lullen als je de rest van de dag kunt bijkomen als je kids op school zitten, zoals zij vroeger had.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik ben geobsedeerd door mijn baas’

Ze vergeet dat ik inmiddels weer fulltime werk en dus ook aan mezelf moet denken. Ik heb mijn slaap nodig en Ramses is helemaal niet te genieten na een slechte nacht. Ik was bij ons degene die graag kinderen wilde, hij was degene die twijfelde, maar mij niet kwijt wilde. Dat ik de opvoeding meer op me neem, vind ik logisch. Daar hebben we vooraf afspraken over gemaakt. Ik begrijp al die bemoeienis van anderen niet en dat overbezorgde gedrag ook niet. Het is toch niet nodig jezelf weg te cijferen voor je kinderen? Volgens mij hebben de kinderen veel meer aan leuke, relaxte ouders dan aan een stel stresskippen die elke stap die ze zetten in de gaten houden. Ramses en ik denken er gelukkig wel hetzelfde over. Hij heeft geen last van schuldgevoel als we te veel met onszelf bezig zijn. Ik af en toe, hoewel ik echt denk dat het ons uiteindelijk leukere kinderen oplevert.”

Dit artikel komt uit Flair 31-2019, de editie die t/m 6 augustus 2019 in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: iStock