Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik veroorzaakte al append een auto-ongeluk’

Opgebiecht: ‘Ik veroorzaakte al append een auto-ongeluk’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik veroorzaakte al append een auto-ongeluk’

Lizet (26): ‘‘Is goed. Dan zie ik j….’ BAM! Het duurde een paar seconden voordat tot me doordrong wat er was gebeurd. Voordat ik voelde dat de gordel in mijn borst sneed en mijn knie tegen het stuur was geklapt. Voordat ik het gesputter uit mijn motorkap hoorde en ik besefte dat mijn auto opeens dertig centimeter korter was geworden. Voordat ik besefte dat ik iemand had aangereden terwijl ik zat te appen.

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik verzwijg dat ik een Marokkaanse vriend heb’

Natúúrlijk reed ik altijd veilig, net als ieder ander. En natuurlijk keek ik nooit op mijn telefoon achter het stuur. Behalve dan soms even heel snel. Of als ik in de file stond. Of… Nou ja, je begrijpt: ik hield mezelf nogal voor de gek en zat ondertussen gewoon geregeld met mijn telefoon in de hand achter het stuur.

Die middag dus ook. Ik was onderweg naar een vergadering en kwam in de file terecht. Mijn telefoon piepte: mijn beste vriendin. We appten wat heen en weer, terwijl ik langzaam vooruitkwam. Stoppen, optrekken, stoppen, appen, optrekken, stoppen, appen. Het begon net weer een beetje te rijden, dus automatisch trok ik op, mijn ogen half op de weg, half op het scherm gericht. Kan wel, dacht ik.

Kon niet. Terwijl ik naar mijn scherm keek, klapte ik met een grote knal op de auto voor me. Ik barstte in janken uit. Ik wist meteen dat ik een groot probleem had. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Appen in de auto en dan iemand aanrijden… Dit mocht niemand weten. Ik schaamde me. In een vlaag propte ik snel mijn telefoon in mijn tas en stapte uit.

‘Gaat het wel?’ vroeg de eigenaar van de auto waar ik achterop was geknald en die zich voorstelde als Mark. Hij vroeg het bezorgd. Ik zag er blijkbaar beroerd uit. ‘Wat gebeurde er nou?’ Stotterend en sniffend zei ik dat ik het ook niet wist, dat ik zomaar opeens een knal hoorde en een klap voelde en niet wist hoe dat gebeurd kon zijn.

‘Je had vast een black-out,’ zei hij en hij legde troostend een hand op mijn arm. ‘Het komt wel goed, het zijn maar auto’s. Ik ben allang blij dat wij niks mankeren.’ Daar stonden we dan: ik die hem met mijn onverantwoorde gedrag had aangereden en hij die mij gerust stond te stellen. Hetzelfde verhaal herhaalde ik later ook tegen de politie. En ik kwam er nog mee weg ook.

Ik knalde met zeventig kilometer per uur op een stilstaande auto

In de dagen daarna bleek dat het echt een flinke botsing was geweest. Mijn auto werd total loss verklaard en de auto van Mark had een ijzeren balk in de bumper die op drie plekken was gebroken. Volgens de schade-expert was ik met minstens zeventig kilometer per uur op een stilstaande auto geknald, zonder ook maar een beetje te remmen.

Mark belde die week nog twee keer om te vragen hoe het met me ging. Hij was bezorgd om me, omdat ik zo overstuur was geweest. Ik voelde me zó’n kreng en heb zelfs op het punt gestaan hem op te biechten dat het allemaal mijn eigen schuld was geweest, maar ik kreeg het gewoon mijn strot niet uit.

En dat geldt niet alleen voor Mark, ik heb niemand de waarheid verteld. Niet eens mijn vriend, mijn moeder of mijn beste vriendin. Ik schaam me zó. Waarom ik dit nu dan toch wil vertellen? Omdat ik anderen wil waarschuwen. Ik zie zo vaak mensen met hun telefoon in hun hand in de auto zitten. Laat dat ding liggen als je rijdt! Bij mij is het goed afgelopen, maar wat als ik iemand had verwond?’

Wil je niets meer missen van Flair deze zomer? Profiteer nu van onze speciale aanbieding: 10 x Flair voor 10 euro!

Shoppen is altijd een goed idee